All Chapters of เกมส์รักวิศวะร้าย: Chapter 91 - Chapter 100

หลังเหตุการณ์ปะทะกันอย่างดุเดือดที่อู่ Falcon ผ่านไปได้เพียงไม่กี่วัน บรรยากาศรอบตัวของทีม RED ENGINEERING ก็เริ่มแปรเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน จากเดิมที่เคยเต็มไปด้วยความฮึกเหิม เสียงหัวเราะ และความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมของทีมแชมป์สนาม บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความกดดัน ความเงียบงัน และความระแวงที่แผ่ขยายปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้วของอู่แข่ง ทุกคนต่างรู้ดีว่าสงครามครั้งนี้ไม่ได้อยู่แค่ในสนามอีกต่อไป แต่ละคนทำงานด้วยความเคร่งเครียดและระมัดระวังตัวกันมากขึ้นจนสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่ลอยอบอวลอยู่ในมวลอากาศ ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นในช่วงรอบ Test Run ก่อนการแข่งขันสนามสำคัญประจำเดือนจะรูดม่านเปิดฉากขึ้นในอีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้า วันนั้นฉันนั่งอยู่ในห้องพักนักแข่งด้านบนอู่ ทอดสายตาจับจ้องภาพถ่ายทอดสดจากกล้องวงจรปิดที่จับภาพรถแข่งหมายเลข 27 ของรามกำลังทะยานอยู่ในสนามทดสอบด้วยความเร็วสูง เสียงเครื่องยนต์บล็อกแรงคำรามก้องสะเทือนลำโพงดังสม่ำเสมอเป็นจังหวะ ทุกอย่างดูปกติดีและราบรื่นจนน่าเบาใจ ทว่าในจังหวะที่รถกำลังเข้าโค้งความเร็วสูงช่วงสุดท้าย ซึ่งเป็นจุดปร

หลังคืนที่พี่รามเดินออกจากห้องไปพร้อมความเงียบอันหนักอึัด ทุกอย่างระหว่างพวกเราก็เหมือนหยุดนิ่งลงพร้อมกัน ไม่มีข้อความ ไม่มีสายโทรศัพท์ ไม่มีคำว่าฝันดีเหมือนทุกคืนที่ผ่านมา สามวันเต็มที่ฉันไม่ได้เห็นหน้าเขา และมันเป็นสามวันที่ยาวนานที่สุดตั้งแต่เรารู้จักกันมา ช่วงแรกฉันยังเผลอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแทบทุกสิบนาที หวังลึก ๆ ว่าอีกฝ่ายจะส่งข้อความมาหา แต่สุดท้ายหน้าจอแชตก็ยังเงียบสนิท มีเพียงสถานะออนไลน์ของพี่รามที่ขึ้น ๆ ลง ๆ ราวกับเขายังจมอยู่กับงานในอู่แข่งตลอดเวลา ส่วนฉันก็เลือกเงียบเหมือนกัน ไม่ใช่เพราะโกรธ แต่เพราะเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า ตัวเองควรอยู่ในโลกของเขาต่อไปจริง ๆ หรือเปล่า ฉันนั่งกอดเข่าอยู่บนม้านั่งใต้ตึกนิเทศในช่วงพักกลางวัน พลางเหม่อมองนิสิตที่เดินผ่านไปมา รอบตัวเต็มไปด้วยเสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ และความวุ่นวายของชีวิตมหาวิทยาลัยตามปกติ ทว่าความรู้สึกของฉันกลับเหมือนถูกตัดขาดออกจากทุกอย่าง “มึงอีกละ” เสียงของเพลงดังขึ้นข้างตัวพร้อมแรงกระแทกเบา ๆ ที่ไหล่ ฉันหันไปมองเพื่อนสนิทช้า ๆ

ภายในอู่ใหญ่ RED ENGINEERING ยังคงเงียบสงัด มีเพียงเสียงสายฝนโปรยกระทบหลังคาโกดังเป็นจังหวะแผ่วเบา และแสงไฟสีส้มสลัวจากมุมทำงานที่ยังเปิดทิ้งไว้บางจุดเท่านั้นที่ช่วยขับไล่ความมืดภายในพื้นที่กว้างใหญ่ ฉันยังคงนั่งเบียดชิดอยู่บนเบาะรถแข่งหมายเลข 27 ซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของพี่รามเงียบ ๆ หลังจากปล่อยให้ความคิดถึงตลอดสามวันที่ผ่านมาหลอมละลายหายไปกับสัมผัสอบอุ่นของอีกฝ่าย ฝ่ามือหนาของเขาลูบเส้นผมฉันช้า ๆ ซ้ำไปมาเหมือนกำลังปลอบใจทั้งฉันและตัวเองไปพร้อมกัน “ขวัญ” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ “คะ” รามนิ่งไปพักหนึ่ง ราวกับกำลังชั่งใจว่าจะพูดดีไหม ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ เอนศีรษะพิงเบาะรถ หลับตาลงช้า ๆ “รู้ไหมว่าทำไมพี่ถึงเกลียดคำว่าสูญเสียมากขนาดนี้” ฉันชะงักนิดหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขาเงียบ ๆ ตลอดเวลาที่ผ่านมา พี่รามแทบไม่เคยเล่าเรื่องอดีตของตัวเองให้ใครฟังเลย โดยเฉพาะเรื่องที่ทำให้เขาอ่อนแอ และนั่นทำให้ฉันตั้งใจฟังทุกคำพูดของเขามากกว่าเดิม “เมื่อก่อน พี่เคยมีรุ่นพี่ในทีมอยู่คนหนึ่ง” รามพูดช้า

หลังจากเช้าวันวุ่นวายที่พี่จอมขวัญกับยัยเพลงเล่นใหญ่โห่แซวเรื่องเปิดตัวของฉันกับพี่รามกลางโรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์ ชีวิตในมหาวิทยาลัยก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากเดิมที่ผู้คนรอบตัวทำได้แค่แอบสงสัยและคาดเดากันไปต่าง ๆ นานา บัดนี้ทุกคนต่างรับรู้โดยทั่วกันแล้วว่า “ราม RED ENGINEERING” มีเจ้าของหัวใจเป็นตัวเป็นตนแล้ว และคนคนนั้นก็คือนักศึกษาคณะนิเทศศาสตร์ตัวเล็ก ๆ อย่างฉัน ช่วงแรกฉันเขินจนแทบไม่กล้าเดินผ่านบริเวณที่มีคนพลุกพล่าน เพราะไม่ว่าจะย่างก้าวไปทางไหนก็มักจะมีสายตาหลายคู่หันมาจับจ้องมองตามอยู่ตลอดเวลา โดยเฉพาะยามที่รถสปอร์ตคันหรูของพี่รามเคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบรับฉันถึงหน้าคณะ “มึง… กูถามจริงเถอะ” เพลงเอ่ยขึ้นพลางใช้หลอดคนแก้วชาไทยในมือช้า ๆ ก่อนจะหรี่ตากลมโตมองฉันอย่างจับผิด “นี่พี่รามแม่งไม่คิดจะเพลา ๆ ลงบ้างเลยใช่มั้ย” “อะไรของมึงอีกเนี่ย” ฉันแสร้งทำเป็นเสมองไปทางอื่นเพื่อกลบเกลื่อนอาการเขินอาย “ก็วันก่อนนู่นไง มายืนกอดอกรออยู่หน้าสตูดิโอนิเทศตั้งครึ่งค่อนชั่วโมง ผู้หญิงทั้งคณะเดินผ่านไปผ่านมามองกันจนตาจะทะลุเข้าเนื้ออ

และแล้วในที่สุด ช่วงเวลาแห่งการรอคอยก็สิ้นสุดลง วันแข่งขันรอบตัดสินก็เวียนมาถึงจนได้ สภาพภูมิอากาศในวันแข่งขันกลับไม่เป็นใจเอาเสียเลย ท้องฟ้าเบื้องบนถูกปกคลุมไปด้วยกลุ่มก้อนเมฆสีเทาทะมึนหนาทึบมาตั้งแต่ช่วงเช้าตรู่ สายฝนระลอกใหญ่กระหน่ำเทลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตาจนปริมาณน้ำเจิ่งนองพื้นแทร็ก ละอองน้ำฟุ้งกระจายตลบอบอวลไปทั่วบริเวณจนทัศนียภาพในการมองเห็นลดลงเหลือเพียงไม่กี่เมตร เสียงหวีดร้องและแผดคำรามกึกก้องจากเครื่องยนต์ของรถแข่งแต่ละทีมที่กำลังเร่งเครื่องเตรียมความพร้อมดังสะท้อนก้องสลับกันไปมาจนแผ่นดินใต้ฝ่าเท้ารู้สึกสั่นสะเทือน ภายในพื้นที่พิทเลนของทีม RED ENGINEERING มวลความตึงเครียดแผ่ซ่านปกคลุมจนชวนให้อึดอัดใจ พี่ขุนทัพเดินไปเดินมาพลางส่งเสียงสั่งการลูกทีมเสียงเข้มงวดเพื่อตรวจเช็กความเรียบร้อยรอบสุดท้าย วินทร์ก้มหน้าก้มตาตรวจสอบสภาพแทร็กแข่งและทิศทางลมผ่านทางหน้าจอมอนิเตอร์ซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ส่วนพี่เจตกับคอปเตอร์ก็กำลังช่วยกันขนย้ายชุดยางสำหรับวิ่งลุยฝนออกเตรียมพร้อมสแตนบายอยู่ข้างตัวรถแข่งสีแดงดำ