Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

บทที่ 1: ดอกไม้ป่ากับพญาครุฑจำแลง ณ ในเขตแดนลับตาที่รอยต่อระหว่างสวรรค์และป่าหิมพานต์บรรจบกัน ชัญษร พญาครุฑหนุ่มได้บินลงมาจำแลงกายยังบนโลกมนุษย์.. ชัญษรไม่ใช่พญาครุฑที่ชอบมองแต่ท้องฟ้าสูงเสียดฟ้าเหมือนผู้อื่น เขาชอบความสงบของผืนป่าชั้นนอกมากกว่า ณ ที่นั้นเอง เขาได้พบกับ แสงจันทร์ หญิงสาวชาวบ้านป่าผู้มีรอยยิ้มที่ทำให้ใจของนักรบผู้แข็งแกร่งเต้นผิดจังหวะ แสงจันทร์ไม่ได้งดงามด้วยเครื่องทองอย่างนางอัปสรบนสวรรค์ แต่ความงามของเธอคือความเรียบง่าย แววตาของเธอเปี่ยมด้วยความอ่อนโยน และกลิ่นกายของเธอก็หอมกรุ่นเหมือนดอกไม้ป่าที่ผลิบานหลังฝนตก ทุกวัน ชัญษรจะแอบแปลงกายเป็นหนุ่มชาวป่าเพื่อมาเฝ้ามองเธอเก็บสมุนไพร เขาเริ่มจากความสงสัย กลายเป็นความชื่นชม และลงเอยด้วยการ "ตกหลุมรัก" อย่างถอนตัวไม่ขึ้น ในผืนป่าหิมพานต์ชั้นนอกมักอบอวลไปด้วยความเงียบสงบ แสงจันทร์ หญิงสาวชาวป่าผู้มีใบหน้าอ่อนหวานและรอยยิ้มที่บริสุทธิ์ ใช้เวลาแต่ละวันหมดไปกับการเก็บสมุนไพร เธอไม่เคยรู้เลยว่า ทุกย่างก้าวของเธอนั้นอยู่ในสายตาของ 'ใครบางคน' มาตลอด ชัญษร พญาครุฑหนุ่มผู้เบื่อหน่ายกับชีวิตบนยอดเขาสูง เขาชื่นชอบการจำแลงก

บทที่ 3: กรงทองแห่งพันธสัญญา ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ ท้าวทศรถผายพระหัตถ์ไปยังม่านมุกที่ค่อยๆ ถูกเปิดออก เผยให้เห็นหญิงสาวผู้มีใบหน้าสะสวยหมดจด ผิวพรรณเปล่งประกายดุจทองคำนพคุณ นางคือ พระธิดาฉายวรรณ แห่งเมืองกนกกินรีทอง ผู้เป็นพระธิดาของท้าวกินนรเอกภพและมเหสีพรรณสร นางก้าวออกมาด้วยท่วงท่าที่อ่อนช้อยงดงามสมกับเป็นกินรีชั้นสูง ดวงตากลมโตคู่นั้นทอประกายเมื่อได้สบสายตากับชัญษร ความหล่อเหลาองอาจของพญาครุฑหนุ่มที่ดูแตกต่างจากชายอื่นที่นางเคยพบ ทำให้หัวใจของฉายวรรณสั่นไหว นางรู้สึกถึงแรงดึงดูดที่อยากจะครอบครองชายผู้นี้ให้มาเคียงคู่ "ชัญษร..." สุรเสียงของท้าวทศรถดังขึ้นอีกครั้ง ทำลายความเงียบ "นี่คือพระธิดาฉายวรรณ ผู้ที่เจ้าควรจะได้อภิเษกด้วยตามคำมั่นสัญญาของสองตระกูลที่ทำไว้ตั้งแต่เยาว์วัย ข้าเรียกเจ้ามาวันนี้ เพื่อให้เจ้าได้ทำความรู้จักกับนางให้ดีขึ้น ก่อนที่จะถึงงานมงคลที่กำลังจะจัดขึ้นในเร็ววัน" ชัญษรยืนนิ่ง แววตาของเขาเย็นชาและว่างเปล่า เขาไม่ได้มองเห็นความงามของฉายวรรณแม้แต่น้อย ภาพที่ติดอยู่ในใจเขามีเพียงดวงหน้าอ่อนหวานของหญิงสาวในกระท่อมปลายป่าที่กำลังเฝ้ารอการกลั

ภายในกระท่อมไม้ไผ่ที่เคยอบอุ่น บัดนี้กลายเป็นสมรภูมิแห่งความเจ็บปวด แสงจันทร์ นอนขดตัวอยู่บนฟูกหนา ใบหน้าหวานซึ้งที่เคยสดใสบัดนี้ซีดเผือด เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อที่ไหลซึมออกมาไม่ขาดสาย ท้องของนางร้อนรุมราวกับมีเปลวไฟแผดเผาจากภายใน มันไม่ใช่ความเจ็บปวดของมนุษย์ปกติ แต่มันคือปฏิกิริยาของสายเลือดกึ่งเทพกึ่งมนุษย์ที่กำลังจะลืมตาดูโลก ​อรพิน นกนางคู่ตัวเมียที่แปลงร่างเป็นหญิงสาวชาวบ้านผู้มีใจเมตตา กำลังวุ่นวายกับการต้มน้ำร้อนและเตรียมสมุนไพร มือของนางสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก แต่นางก็ทำทุกอย่างด้วยความรักและภักดี แสงจันทร์ไม่เคยเห็นอรพินและหินเป็นสัตว์เลี้ยง นางดูแลพวกมันด้วยความอาทรราวกับเพื่อนร่วมชีวิต ส่งผลให้สายใยระหว่างนายกับบ่าวคู่นี้แน่นแฟ้นยิ่งกว่าสิ่งใด ​"อดทนหน่อยนะเจ้าคะแม่หญิง!" อรพินร้องบอกขณะใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดตัวให้แสงจันทร์ "เจ้าหินมันไปตามนายท่านแล้ว นายท่านต้องมาทันแน่!" ​แสงจันทร์กัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความเจ็บปวดพุ่งพล่านจนนางแทบขาดใจ นางกุมมือนางอรพินไว้แน่น "อรพิน... ข้าเจ็บเหลือเกิน... เหมือนข้างในนี้จะมีบางอย่างที่ร้อนแรงมาก มันไม่ใช่แค่ลูก... มันเหมือนมีพลังอะไรบางอ

บทที่ 7: ปีกแห่งความลับและการหลบหนีสุดระทึก เสียงร้องแหลมสูงของนกนางคู่ที่บินมาเกาะขอบหน้าต่างปลุกชัญษรให้ตื่นจากภวังค์แห่งความสุขโดยพลัน ร่างนกนั้นสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนกก่อนจะส่งเสียงบอกด้วยความรีบร้อนว่า "ท่านต้องหนีเดี๋ยวนี้! กองทัพครุฑมาใกล้ถึงที่นี่แล้ว... ที่สำคัญ พ่อของท่านก็มาด้วย!" คำว่า 'พ่อ' ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจชัญษร เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะอธิบาย เขารีบโอบคว้าแสงจันทร์และมณีวรรณทารกน้อยขึ้นแนบอกในทันที ความเร่งรีบทำให้แสงจันทร์ต้องตกตะลึงเมื่อสัมผัสได้ถึงพละกำลังมหาศาลของชัญษรที่มากกว่ามนุษย์ธรรมดาหลายเท่าตัว แสงจันทร์ยังไม่ทันจะตั้งตัว นกนางคู่ทั้งสองตัวก็ส่งเสียงร้องกึกก้องพร้อมกับขยายร่างใหญ่โตขึ้นจนเต็มสายตา ก่อนจะตะโกนลั่น "ข้าจะล่อพวกมันไปทางอื่น! ท่านรีบหนีไป!" ก่อนที่แสงจันทร์จะสิ้นสงสัย ชัญษรก็ตัดสินใจเปิดเผยความลับที่เก็บงำมาตลอด เขาโอบกอดนางไว้แน่นแล้วขยายร่างกระโจนทะยานขึ้นสู่เวหา ร่างกายของเขากลายร่างเป็น พญาครุฑยักษ์ สง่างามและทรงพลัง แสงจันทร์เบิกตากว้างด้วยความช็อกและตื่นตระหนกจนตัวแข็งทื่อ นางไม่เคยล่วงรู้มาก่อนเลยว่าสามีที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขมาตลอด

บทที่ 9: ความภักดีและคำขอที่แสนเจ็บปวดร่างรองของชัญษรพาแสงจันทร์และมณีวรรณบินรุดหน้าไปอย่างรวดเร็ว ทว่าก่อนจะถึงจุดหมาย บังเอิญมาพบกับนกนางคู่ทั้งสองตัวที่เพิ่งหลบหนีรอดจากการไล่ล่าของกองทัพครุฑมาได้หวุดหวิด พวกมันบินโฉบลงมาขวางหน้า ร่างกายยังสั่นระริกด้วยความเหนื่อยล้าและบาดเจ็บ แต่เมื่อเห็นนายหญิงและทารกน้อยปลอดภัย พวกมันจึงพลันเปลี่ยนร่างกลับมาเป็นอรพินในร่างหญิงสาวดังเดิมอรพินรีบบินลงมาทันที น้ำตาแห่งความดีใจและความเป็นห่วงไหลอาบแก้มเมื่อเห็นแสงจันทร์ "นายหญิง! ขอบคุณฟ้าดินที่ท่านปลอดภัยดี!"แสงจันทร์เมื่อเห็นสหายผู้ภักดีจึงรีบเอ่ยถึงภารกิจที่เหลืออยู่ ท่ามกลางความตัดสินใจที่หนักหน่วง นางมอบมณีวรรณน้อยให้กับอรพินพร้อมกับไข่หงส์เพลิงสีทองที่ติดตัวมาด้วย มือนางสั่นเทาแต่ก็แน่วแน่เมื่อส่งมอบสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตของนางไป"อรพิน... ข้าขอฝากลูกสาวของข้าไว้กับเจ้า" แสงจันทร์กล่าวด้วยเสียงสั่นเครือแต่หนักแน่น "จงนำนางและไข่ทองคำใบนี้ไปไว้ในถ้ำทองตามที่ท่านชัญษรเตรียมไว้ ที่นั่นมีอาคมปกป้อง แม้ไม่มีข้าก็จะคุ้มครองพวกเจ้าได้ ขอให้เจ้าจงดูแลมณีวรรณแทนข้าด้วย... ข้าไว้ใจเจ้าที่สุด"อรพิ