บทที่ 4: ความอดทนที่นับถอยหลัง

บทที่ 4: ความอดทนที่นับถอยหลัง

ภายในตำหนักทองที่งดงามราวกับวิมาน ชัญษรเลือกที่จะขังตัวเองอยู่แต่ในความมืด เขาปฏิเสธทุกการเข้าเฝ้า ปฏิเสธทุกการเชื้อเชิญจากราชสำนัก และที่สำคัญที่สุด คือการหลีกเลี่ยงที่จะพบหน้าพระธิดาฉายวรรณ ความเงียบของพญาครุฑหนุ่มเปรียบเสมือนกำแพงน้ำแข็งที่ทวีความหนาวเหน็บให้กับผู้ที่พยายามจะเข้าหา

ฝ่ายฉายวรรณนั้น แม้จะเดือดดาลอยู่ภายในจนแทบจะระเบิดออกมา แต่นางก็ยังต้องฝืนแย้มยิ้มรักษาภาพลักษณ์ของว่าที่มเหสีผู้สูงส่ง นางส่งมาลัยดอกไม้หอมรัญจวนที่ร้อยเรียงอย่างประณีตไปให้ชัญษรครั้งแล้วครั้งเล่า หวังจะให้นางรำหรือคำหวานตอบกลับมาบ้าง แต่สิ่งที่ได้รับกลับคืนมามีเพียงความว่างเปล่า ชัญษรไม่เคยเอ่ยชม ไม่เคยส่งข่าว และแม้แต่จะชายตามองมาลัยของนางก็หาไม่

เมื่อนางกลับถึงตำหนักส่วนตัว ความอดทนที่พยายามสั่งสมมาก็มลายหายไปสิ้น นางปัดข้าวของเครื่องใช้ทองคำบนโต๊ะเครื่องแป้งลงพื้นจนกระจายเกลื่อน กระจกส่องหน้าบานสวยถูกนางผลักจนร้าวราน

"ชัญษร! เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงทำกับข้าเช่นนี้!" ฉายวรรณตะโกนลั่นห้องด้วยความเกรี้ยวกราด เหล่าสนมต่างพากันก้มหน้าก้มตาตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว "ข้าคือกินรีที่งดงามที่สุดในป่าหิมพานต์ แต่เจ้ากลับทำเหมือนข้าเป็นเพียงอากาศธาตุอย่างนั้นหรือ?"

นางหอบหายใจถี่ด้วยความโกรธจัดที่พุ่งพล่านไปทั้งร่าง ก่อนจะค่อยๆ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยและเหยียดยิ้มออกมาอย่างน่าขนลุก "ช่างเถอะ... อยากเย็นชาก็เย็นไปเถิด อีกไม่กี่วันก็ถึงวันอภิเษกแล้ว เมื่อถึงเวลานั้น... เจ้าก็จะเป็นเพียงนกในกรงทองของข้า จะหนีไปไหนก็ไม่ได้ จะรักใครก็ไม่มีสิทธิ์! เจ้าไม่มีวันขัดคำสั่งของเสด็จพ่อได้หรอก ชัญษร!"

ในขณะที่ฉายวรรณกำลังวาดฝันถึงการเอาชนะ ทางด้านชัญษรกลับตกอยู่ในห้วงความทุกข์ที่หนักหนาสาหัสกว่าร้อยเท่า เขาอยู่ที่นี่มานานกว่าสิบวันแล้ว ความทรงจำเกี่ยวกับแสงจันทร์ในกระท่อมปลายป่าที่เคยชัดเจนเริ่มเหมือนภาพลวงตาที่ไกลออกไปทุกที

เขานั่งเหม่อมองออกไปทางทิศที่ตั้งของกระท่อม หัวใจของเขาเหมือนถูกมีดกรีดซ้ำๆ "ป่านนี้เจ้าจะเป็นอย่างไรบ้างแสงจันทร์... อาคมที่พี่ร่ายไว้จะยังแข็งแกร่งอยู่หรือไม่ เจ้าจะมีอาหารกินไหม เจ้าจะร้องไห้คอยพี่จนร่างกายทรุดโทรมไปถึงไหน..."

ทุกวินาทีที่ผ่านไปคือความตายของหัวใจชัญษร เขาไม่ได้ห่วงเรื่องแต่งงานอีกต่อไป แต่เขาห่วงความเป็นความตายของหญิงที่เขารักและลูกในครรภ์ที่กำลังเติบโต เขาเหมือนคนที่ถูกขังอยู่ในกรงเหล็กที่มองไม่เห็น และนับวันความอดทนสุดท้ายของเขาก็ใกล้จะหมดลงทุกที... พร้อมกับการตัดสินใจที่จะแลกทุกอย่าง แม้กระทั่งชีวิต เพื่อทลายกำแพงแห่งนี้ให้สิ้นซาก

ในวันที่ฟ้าเบื้องบนหิมพานต์สว่างไสวด้วยแสงสีทองตระการตา วันที่ถูกกำหนดให้เป็นวันมงคลสมรสระหว่างพญาครุฑผู้สูงศักดิ์กับพระธิดากินรีผู้เลอโฉม ชัญษรกลับยืนนิ่งอยู่ในอาภรณ์สีทองประดับเพชรพลอยล้ำค่า ดวงตาของเขาหม่นแสงลงราวกับคนไร้วิญญาณ ความเสียใจกัดกินใจเขาอย่างหนักหน่วง เขาละเมิดคำสัญญาที่ให้ไว้กับแสงจันทร์... เขาผิดสัญญาที่จะกลับไปหาหญิงเดียวที่เป็นดวงใจ

ตัดภาพมายังกระท่อมปลายป่าที่เงียบเหงา แสงจันทร์ ในยามนี้ครรภ์ของนางแก่ใกล้ครบเก้าเดือน ร่างกายที่เคยแข็งแรงกลับดูเหนื่อยล้าจากการเฝ้ารอสามีที่จากไปนานนับเดือน นางลูบท้องน้อยเบาๆ อย่างแผ่วเบาพลางเหม่อมองออกไปทางเส้นขอบฟ้าที่ชัญษรจากไป

"พี่ชัญษร... เหตุใดเจ้าถึงไปนานเหลือเกิน" นางรำพึงรำพันกับนกนางคู่ที่เกาะอยู่ข้างหน้าต่าง "นี้จะครบเดือนแล้วหนา พี่ไม่เคยหายไปนานเช่นนี้ ข้าเป็นห่วงผัวข้านัก... หรือจะมีเรื่องร้ายใดเกิดขึ้นกับเขากันนะ"

หยาดน้ำตาแห่งความคิดถึงรินไหลอาบแก้มเนียน ทันใดนั้น ความเจ็บปวดรุนแรงก็แล่นปราดเข้าสู่หน้าท้องของนาง แสงจันทร์ทรุดตัวลงกับพื้นไม้ไผ่ เสียงครางเบาๆ ด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นสลับกับเสียงหอบหายใจ

"นางจะคลอดแล้ว! นายหญิงจะคลอดแล้ว!" นกนางตัวเมียร้องลั่นด้วยความตื่นตระหนก มันหันไปบอกคู่ของมันทันที "เจ้าจงรีบไปวังฉิมพลี! ไปแจ้งข่าวแก่ท่านชัญษรให้กลับมาหานางโดยด่วน! หากช้าไปกว่านี้ ทั้งแม่และลูกอาจจะไม่รอด!"

นกตัวผู้ไม่รอช้า มันสยายปีกคู่ใหญ่ ขยายร่างจากนกตัวน้อยให้กลายเป็นพญาปักษีร่างยักษ์ แล้วโผบินทะยานผ่านหมู่เมฆมุ่งหน้าสู่ยอดเขาฉิมพลีด้วยความเร็วที่เหนือกว่าลมพายุ

ทางด้านนกตัวเมีย เมื่อเห็นว่าสามีออกไปทำหน้าที่สำคัญแล้ว มันจึงรีบแปลงกายเป็นหญิงชาวบ้านธรรมดา ก่อนจะวิ่งสุดฝีเท้าออกจากป่ามุ่งหน้าสู่หมู่บ้านมนุษย์ที่อยู่ใกล้ที่สุด นางตะโกนร้องขอความช่วยเหลือด้วยเสียงอันสั่นเครือ

"ช่วยด้วย! มีหญิงสาวกำลังจะคลอดลูกอยู่ในกระท่อมท้ายป่า ใครก็ได้... ได้โปรดช่วยนางด้วย!"

ในขณะที่ชัญษรกำลังยืนนิ่งอยู่หน้าบัลลังก์ เตรียมจะก้าวเข้าสู่พิธีวิวาห์ที่เขาไม่ต้องการ ปีกของนกนางตัวผู้ก็กรีดผ่านหน้าต่างบานใหญ่เข้ามา พร้อมกับเสียงก้องที่ดังเข้าสู่โสตประสาทของเขาเพียงผู้เดียว: "นายท่าน! นายหญิงกำลังจะคลอดแล้ว! กลับไปด่วน!"

นกนางตัวผู้รีบโผบินด้วยความเร่งรีบ ทว่าเมื่อใกล้ถึงวังฉิมพลี มันกลับต้องชะงักงันด้วยความตกใจ เมื่อเห็นผืนฟ้าทั่วทั้งวังประดับประดาไปด้วยแพรพรรณสีทองและเสียงดนตรีสวรรค์ที่บรรเลงอย่างกึกก้อง งานอภิเษกกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว!

มันรีบเร่งบินตรงไปยังลานพิธีกลางวังทอง เห็นชัญษรกำลังยืนนิ่งราวกับรูปปั้นท่ามกลางสายตาผู้คนนับหมื่น มีพระธิดาฉายวรรณยืนเคียงข้างด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยชัยชนะ นกนางตัวผู้ไม่รอช้า มันแฝงตัวในเงามืดแล้วใช้อาคมสื่อสาส์นส่งตรงเข้าสู่โสตประสาทของชัญษรทันที

"นายท่าน! บัดนี้นายหญิงกำลังประสูติแล้ว นางเจ็บปวดทรมานหนัก ท่านรีบกลับไปดูเถิด!"

สิ้นเสียงกระซิบนั้น ดวงตาของชัญษรที่เคยไร้ความรู้สึกกลับเบิกกว้างขึ้น หัวใจของเขาเหมือนถูกกระชากออกจากอกด้วยความห่วงหาและหวาดกลัว เขาตระหนักได้ทันทีว่าการกำเนิดของ 'ลูกครุฑ' นั้นไม่ได้ง่ายดายเหมือนมนุษย์ทั่วไป ความทรมานจะสาหัสสากรรจ์และอาจถึงแก่ชีวิตหากไร้ซึ่งพลังของบิดาคอยคุ้มครอง

ไม่รอช้า... ชัญษรทิ้งท่าทีที่สงบนิ่งลงในทันที เขาหันหลังให้ฉายวรรณและบัลลังก์ทองคำโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง เขาตัดสินใจสลัดผ้าคลุมชุดมงคลทิ้งพื้นกลางลานพิธี ท่ามกลางเสียงอื้ออึงของเหล่าครุฑและกินรีที่ตกตะลึง

"ชัญษร! เจ้าจะไปไหน!" เสียงท้าวทศรถตวาดก้องด้วยความโกรธจัด

ชัญษรไม่ตอบคำใด เขากระโจนร่างขึ้นสู่ท้องฟ้า เปลี่ยนร่างกลับเป็นพญาครุฑสีทองอร่ามแล้วพุ่งทะยานออกไปดุจลูกธนู ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แปรเปลี่ยนเป็นความโกลาหลกลางงานพิธี

ฉายวรรณ ยืนตัวสั่นเทาด้วยความอับอายขายหน้า ใบหน้าของนางบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นจนหน้ามืด นางถูกทอดทิ้งกลางงานต่อหน้าธารกำนัล ท่ามกลางเสียงซุบซิบและเสียงหัวเราะเยาะของเหล่าโอรสสนมที่เฝ้าดูความพ่ายแพ้ของนาง

ท้าวทศรถทรงยืนตัวสั่นด้วยความเดือดดาล ทรงกระชับกระบี่ในมือแน่น "ชัญษร... เจ้ากล้าหักหน้าข้ากลางงานอภิเษกเพื่อไปหาสิ่งใดที่มันมีค่ากว่านั่นงั้นหรือ! อย่าหวังเลยว่าเจ้าจะได้สิ่งนั้นที่เจ้าต้องการ!"

ท่ามกลางไฟแห่งความโกรธแค้นของบิดาและคู่หมั้นที่ถูกทอดทิ้ง ชัญษรไม่ได้ยินสิ่งใดอีกต่อไป เขามุ่งหน้าสู่กระท่อมปลายป่าด้วยความเร็วสูงสุด ในใจมีเพียงคำอ้อนวอนต่อฟ้าดิน ขอให้แสงจันทร์และลูกของเขาปลอดภัย... ก่อนที่ความตายจะมาเยือนถึงหน้าประตูบ้าน