บทที่ 2: เมื่อสายลมเริ่มเปลี่ยนทิศ

บทที่ 2: เมื่อสายลมเริ่มเปลี่ยนทิศ

​

ณ วังฉิมพลีอันโอ่อ่าและสูงเสียดฟ้า ท้าวทศรถ จอมทัพแห่งครุฑาผู้เคร่งครัดในกฎระเบียบ นั่งอยู่บนบัลลังก์ด้วยความไม่พอใจ ดวงตาที่ทรงอำนาจจับจ้องไปยังแผนที่หิมพานต์ด้วยความสงสัย

ชัญษร... บุตรชายผู้มีความสามารถเป็นเลิศ บัดนี้กลับหายหน้าหายตาไปจากวังเป็นเวลานานเกินควร ยิ่งไปกว่านั้น พระธิดาฉายวรรณ แห่งกินรีผู้เป็นพระคู่หมั้น ก็เฝ้ารอคอยการมาเยือนของเขาอย่างไร้จุดหมาย

"เป็นไปได้อย่างไร... ที่เจ้าจะทิ้งธุระหน้าที่ และละเลยคู่หมั้นผู้มีศักดิ์เสมอกันได้ถึงเพียงนี้" ท้าวทศรถพึมพำด้วยเสียงอันเยือกเย็น

พระธิดาฉายวรรณผู้มีรูปร่างบอบบางและงดงามดุจนางอัปสร ประทับอยู่เบื้องหน้าด้วยแววตาที่หม่นหมอง แม้นางจะไม่ได้เอ่ยปากตัดพ้อ แต่ความนิ่งเงียบของนางกลับเป็นคำถามที่ทิ่มแทงใจจอมทัพแห่งครุฑาให้ขุ่นมัวยิ่งขึ้น

ท้าวทศรถตัดสินใจเรียกทหารครุฑคนสนิทฝีมือดีที่สุดเข้ามาเบื้องหน้า

"เจ้าจงไปสืบดูว่าชัญษรหายไปอยู่ที่ใดในป่าหิมพานต์ชั้นนอก... อย่าให้เขารู้ตัว หากเขาซ่อนใครไว้ หรือมีพฤติกรรมที่ผิดวิสัยพญาครุฑ จงนำรายงานมาให้ข้าโดยเร็วที่สุด!"

ในเย็นวันนั้นเอง ขณะที่ชัญษรกำลังนั่งขัดอาวุธอยู่หน้ากระท่อมไม้ไผ่ด้วยท่าทีสบายๆ เขากลับรู้สึกถึงกระแสลมที่ผิดปกติเหนือผืนป่า สายตาของเขากวาดมองขึ้นไปบนฟ้าด้วยสัญชาตญาณนักรบ

"มีอะไรหรือพี่ชัญษร?" แสงจันทร์ที่กำลังจัดสำรับอาหารถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง

ชัญษรชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาแล้วกุมมือเธอไว้ "ไม่มีอะไรหรอก... แค่ลมป่าเปลี่ยนทิศน่ะ เจ้าไปพักเถอะ เดี๋ยวพี่ตามไป"

เขาเอ่ยปากบอกนาง แต่สายตากลับจับจ้องไปยังยอดไม้หนาทึบที่ดูเหมือนจะมี 'เงา' บางอย่างหลบซ่อนอยู่ เขาไม่รู้เลยว่า สายตาที่จ้องมองลงมาจากเบื้องบนนั้น คือทหารครุฑจากวังฉิมพลีที่กำลังเฝ้าสังเกตการณ์ทุกย่างก้าวของเขา และความลับที่เขาพยายามรักษาไว้กำลังจะถูกเปิดเผยในไม่ช้า

เมื่อรู้แน่ชัดว่าสายตาที่จับจ้องอยู่ไม่ใช่ลมป่า ชัญษรก็ตัดสินใจในทันที เขาต้องรีบจัดการเรื่องนี้ก่อนที่ความลับจะเปิดเผยจนไปถึงหูบิดา

ค่ำคืนนั้น ภายในกระท่อมไม้ไผ่ที่อบอุ่น ชัญษรมองดูแสงจันทร์ที่กำลังวุ่นวายกับการเตรียมห่อหมก เธอยังไม่รู้เลยว่าอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ชีวิตเล็กๆ ที่กำลังเติบโตในครรภ์จะกลายเป็นชนวนเหตุแห่งศึกสวรรค์

"แสงจันทร์..." เขาเอ่ยเสียงนุ่ม เรียกให้หญิงสาวหันมามอง "ช่วงนี้... เจ้าห้ามออกจากบริเวณกระท่อมเป็นอันขาดนะ หากพี่ไม่อยู่ 7 วันนี้ เจ้าต้องสัญญาว่าจะไม่ออกไปไหนเลย"

แสงจันทร์หัวเราะร่าด้วยความไร้เดียงสา "พี่ชัญษรนี่ขี้กังวลนักนะ เจ้าค่ะ จะไปหาหน่อไม้ป่าหรือผักหวานก็แค่หลังกระท่อมเอง น้องดูแลตัวเองได้ พี่ไม่ต้องกลัวว่าน้องจะล้มหรือจะเป็นอันตรายหรอก"

ชัญษรจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ความกังวลที่เขาพยายามซ่อนไว้เอ่อล้นออกมาจนต้องรีบคว้ามือเธอมากุมไว้ "โถ่น้องพี่... ช่วงนี้สัตว์ป่ามันชุกชุมนัก พี่ไม่อยากให้เจ้าไปที่ไหนทั้งนั้น เจ้าสัญญากับพี่เถิดว่าจะรอพี่ที่นี่ อย่าออกไปไหนเด็ดขาด พี่จะรีบกลับมาหาเจ้า"

ด้วยความเป็นห่วงไม่อยากให้สามีต้องมีกังวลใจในการออกไปหาของป่า แสงจันทร์จึงพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย "เจ้าค่ะ น้องสัญญา... น้องจะอยู่แต่ในกระท่อม ไม่ไปไหนให้พี่ต้องห่วง"

คำสัญญานั้นทำให้ชัญษรเบาใจลงได้เปราะหนึ่ง ก่อนที่เขาจะออกจากกระท่อม เขาจัดการร่ายอาคมชั้นสูงเพื่อสร้างป้อมปราการล่องหนรอบบริเวณบ้าน แม้แต่สัตว์ร้ายในป่าหรือสัตว์วิเศษที่มีอิทธิฤทธิ์ตนใดก็มิอาจล่วงล้ำเข้ามาได้ และเพื่อความมั่นใจ เขาเรียกนกนางคู่หนึ่งที่สนิทชิดเชื้อกันมาเป็นหูเป็นตาเฝ้าระวังภัยให้เธอ

เมื่อแน่ใจว่าแสงจันทร์จะปลอดภัยจากภยันตรายทั้งปวง ชัญษรก็เดินออกไปห่างจากกระท่อมพอสมควร ก่อนจะตัดสินใจสลัดร่างหนุ่มชาวบ้านทิ้ง ร่างกายของเขาแปรเปลี่ยนเป็นพญาครุฑผู้สง่างาม ปีกสีทองกางสยายกว้างสว่างไสวไปทั่วผืนป่า ก่อนจะพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้ามุ่งหน้าตรงไปยังวังฉิมพลี... เพื่อเผชิญหน้ากับสิ่งที่เขากลัวที่สุด

เมื่อปีกสีทองขนาดมหึมาพับเก็บลงพร้อมร่างของพญาครุฑหนุ่มที่ก้าวเข้าสู่โถงทองคำอันวิจิตรตระการตา กลิ่นอายความสูงศักดิ์ที่อบอวลไปด้วยทองคำและอัญมณีเลอค่ากลับไม่ได้ทำให้ชัญษรรู้สึกยินดีเลยแม้แต่น้อย ในใจของเขามีเพียงภาพกระท่อมไม้ไผ่ที่ปลายป่าและรอยยิ้มของหญิงอันเป็นที่รัก

ภายในโถงกว้าง สายตาทุกคู่ที่จับจ้องมาล้วนแฝงด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกัน

บนบัลลังก์ทองคำสูงตระหง่าน ท้าวทศรถ ประทับอยู่อย่างน่าเกรงขาม ดวงตาดุจเหยี่ยวจ้องมองบุตรชายเพียงองค์เดียวที่ได้รับการยกย่องด้วยความกดดัน แต่ในเงามืดข้างเสาทองคำ มุมหนึ่งของห้องโถงนั้น มีสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองชัญษรด้วยความริษยาอย่างปิดไม่มิด พวกเขาคือเหล่าโอรสที่เกิดจากนางสนม แม้จะมีสายเลือดกษัตริย์ไหลเวียนอยู่เต็มเปี่ยม แต่กลับถูกกดให้ต่ำต้อยไร้ศักดิ์ศรีเพียงเพราะไม่ใช่บุตรจากพระมเหสี ต่างคนต่างกำหมัดแน่นด้วยความแค้นที่สั่งสมมานาน ทุกครั้งที่ชัญษรได้รับความสะดวกสบายหรือได้รับความไว้วางใจจากท้าวทศรถ มันคือการตอกย้ำให้พวกเขารู้ว่า 'ความยุติธรรม' ของที่นี่ไม่มีอยู่จริง

ชัญษรเดินผ่านเหล่าพี่น้องต่างมารดาเหล่านั้นไปอย่างเรียบเฉย เขารู้ดีว่าสายตาเหล่านั้นเป็นดั่งมีดที่ซ่อนอยู่ข้างหลัง แต่เขาก็ไม่เคยสนใจ เพราะสิ่งที่เขาต้องการครอบครองไม่ใช่บัลลังก์ทองคำวิบวับนี้ หากแต่เป็นเพียงกระท่อมไม้ไผ่เล็กๆ กับแสงจันทร์ที่เป็นดวงใจ

เมื่อถึงเบื้องหน้าบัลลังก์ ชัญษรคุกเข่าลงทำความเคารพบิดา ท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วห้องโถง

"กลับมาแล้วหรือ... ชัญษร" สุรเสียงท้าวทศรถกังวานก้อง เยือกเย็นจนน่าขนลุก "เจ้าหายไปนานนัก จนข้าเริ่มสงสัยว่า ในป่าหิมพานต์ชั้นนอกนั่น... มีสิ่งใดที่น่าหลงใหลกว่าวังฉิมพลีของพ่อจนเจ้าไม่อยากกลับมาดูดำดูดีคู่หมั้นของเจ้าเลยหรือ?"

คำถามนั้นเปรียบเสมือนศรที่พุ่งตรงมายังจุดที่เปราะบางที่สุด ชัญษรนิ่งเงียบ แววตาของเขายังคงนิ่งสงบ แต่ในใจกลับกำลังคำนวณหาวิธีปกป้องความลับเดียวของเขาที่กำลังสั่นคลอน

ชัญษรเงยหน้าขึ้นสบตาบิดา แม้ใบหน้าจะนิ่งเฉยแต่ในใจกลับเต้นระรัวด้วยความเป็นห่วงคนทางบ้าน เขาพยายามรวบรวมสติเพื่อหาคำตอบที่ดูแนบเนียนที่สุด แต่ทว่าท้าวทศรถกลับยกมือขึ้นห้ามปรามก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปาก

เสียงฝีเท้าของเหล่าพี่น้องต่างมารดาที่ขยับเข้ามาใกล้มากขึ้นประกอบกับสายตาริษยาที่กราดเกรี้ยว ทำให้บรรยากาศในโถงทองคำตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก

ท้าวทศรถลุกขึ้นยืนจากบัลลังก์ทอง ทรงพระดำเนินลงมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าบุตรชาย รัศมีแห่งอำนาจที่แผ่ออกมาทำให้ชัญษรรู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่างที่ร้ายแรงกว่าที่เขาคาดคิด

"เจ้ามัวแต่เงียบ... สงสัยเจ้าคงลืมไปแล้วว่าหน้าที่ของโอรสพญาครุฑคือสิ่งใด" ท้าวทศรถเอ่ยเสียงต่ำพลางทอดพระเนตรมองชัญษรด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะแย้มพระสรวลที่ดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าความโกรธเกรี้ยว

"เอาเถิด... ในเมื่อเจ้ากลับมาถึงที่นี่แล้ว ข้าก็มีเรื่องสำคัญที่จะต้องสะสางกับเจ้าให้กระจ่างแจ้ง"

ท้าวทศรถกล่าวน้ำเสียงเย็นเรียบราวกับพระองค์ลงมาใกล้กระซิบข้างหูบุตรชายด้วยสุรเสียงที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง "เจ้ารู้หรือไม่... ที่ข้าเรียกเจ้ากลับมาเพราะเหตุอันใด"...