เข้าสู่ระบบภายในกระท่อมไม้ไผ่ที่เคยอบอุ่น บัดนี้กลายเป็นสมรภูมิแห่งความเจ็บปวด แสงจันทร์ นอนขดตัวอยู่บนฟูกหนา ใบหน้าหวานซึ้งที่เคยสดใสบัดนี้ซีดเผือด เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อที่ไหลซึมออกมาไม่ขาดสาย ท้องของนางร้อนรุมราวกับมีเปลวไฟแผดเผาจากภายใน มันไม่ใช่ความเจ็บปวดของมนุษย์ปกติ แต่มันคือปฏิกิริยาของสายเลือดกึ่งเทพกึ่งมนุษย์ที่กำลังจะลืมตาดูโลก
อรพิน นกนางคู่ตัวเมียที่แปลงร่างเป็นหญิงสาวชาวบ้านผู้มีใจเมตตา กำลังวุ่นวายกับการต้มน้ำร้อนและเตรียมสมุนไพร มือของนางสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก แต่นางก็ทำทุกอย่างด้วยความรักและภักดี แสงจันทร์ไม่เคยเห็นอรพินและหินเป็นสัตว์เลี้ยง นางดูแลพวกมันด้วยความอาทรราวกับเพื่อนร่วมชีวิต ส่งผลให้สายใยระหว่างนายกับบ่าวคู่นี้แน่นแฟ้นยิ่งกว่าสิ่งใด "อดทนหน่อยนะเจ้าคะแม่หญิง!" อรพินร้องบอกขณะใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดตัวให้แสงจันทร์ "เจ้าหินมันไปตามนายท่านแล้ว นายท่านต้องมาทันแน่!" แสงจันทร์กัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความเจ็บปวดพุ่งพล่านจนนางแทบขาดใจ นางกุมมือนางอรพินไว้แน่น "อรพิน... ข้าเจ็บเหลือเกิน... เหมือนข้างในนี้จะมีบางอย่างที่ร้อนแรงมาก มันไม่ใช่แค่ลูก... มันเหมือนมีพลังอะไรบางอย่างกำลังจะระเบิดออกมา" นางนกคู่รู้ดีว่าแสงจันทร์กำลังเผชิญกับอะไร การอุ้มครรภ์ทายาทพญาครุฑโดยไร้พลังของบิดาคอยประคองนั้นหนักหนาสาหัสเพียงใด หินผู้เป็นคู่ของอรพินคือเพื่อนเล่นและข้ารับใช้คนสนิทที่โตมาพร้อมกับชัญษร มันจึงรู้จักพลังของนายตนดีที่สุด และนั่นคือเหตุผลที่มันต้องรีบไปตามชัญษรให้เร็วที่สุดเท่าที่ลมปีกจะพาไปถึง นอกกระท่อมนั้น บรรยากาศดูผิดปกติ เสียงนกสัตว์ป่าต่างพากันเงียบกริบ ราวกับกำลังเกรงกลัวต่ออำนาจบางอย่างที่กำลังจะอุบัติขึ้น ท้องฟ้าเหนือกระท่อมเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับถูกย้อมด้วยเลือด แสงจันทร์กรีดร้องออกมาด้วยความทรมานจนป่าทั้งป่าสะเทือน "นายหญิง! ท่านต้องพยายามอีกนิด!" อรพินร้องตะโกนทั้งน้ำตา ในขณะที่ภายในกระท่อมเริ่มมีไอความร้อนพุ่งกระจายออกมาจนผนังไม้ไผ่เริ่มไหม้เกรียม แสงจันทร์สลบไสลไปชั่วขณะด้วยความอ่อนแรง ก่อนจะสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยสัญชาตญาณความเป็นแม่ นางพยายามรวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย "พี่ชัญษร... พี่อยู่ที่ไหน..." ในวินาทีนั้นเอง เสียงกระพือปีกที่รุนแรงราวกับพายุหมุนดังมาจากเบื้องบน พร้อมกับกลิ่นอายแห่งอำนาจที่กดทับลงมาทั้งป่า... ชัญษรมาถึงแล้ว! เมื่อชัญษรก้าวเท้าเข้าสู่กระท่อม ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้หัวใจของเขาแทบสลาย แสงจันทร์นอนนิ่งอยู่บนกองฟูก กายของนางอาบชุ่มไปด้วยเหงื่อและไอความร้อนที่ยังคงคุกรุ่น โดยมี ยายแก่หมอตำแย จากหมู่บ้านที่อรพินไปตามมา กำลังใช้ความชำนาญทั้งชีวิตประคองครรภ์ของแสงจันทร์อย่างใจเย็น ในขณะที่อรพินในร่างมนุษย์คอยส่งน้ำและผ้าสะอาดให้อย่างคล่องแคล่ว ชัญษรไม่รอช้า เขาทรุดกายลงข้างกายหญิงอันเป็นที่รัก มือหนาสั่นเทาเอื้อมไปกุมมือนางแนบกับอกของเขา พลังแห่งพญาครุฑผู้สูงศักดิ์ค่อยๆ ถูกถ่ายทอดออกไป มันเปรียบเสมือนน้ำทิพย์อมตะที่เย็นฉ่ำ ไหลลื่นเข้าไปโอบอุ้มร่างที่กำลังอ่อนแรงของแสงจันทร์ พลังนั้นช่วยบรรเทาความเจ็บปวดและแผ่รัศมีปกป้องดวงวิญญาณของทั้งแม่และลูกที่กำลังจะลืมตาดูโลก ยายแก่หมอตำแยรีบเร่งมืออย่างสุดกำลัง ในขณะที่ชัญษรคอยส่งพลังหนุนนำไม่ขาดสาย อุแว้... อุแว้... เสียงร้องใสกระจ่างดังก้องไปทั่วกระท่อมไม้ไผ่กลางป่าลึก มันเป็นเสียงร้องของทารกเพศหญิง ชัญษรรับร่างเล็กจ้อยของลูกสาวมาโอบกอดไว้ในอ้อมแขนด้วยความทะนุถนอม ความร้อนที่เคยแผดเผาพลันมอดดับลงแทนที่ด้วยความเย็นฉ่ำของหยาดฝนสวรรค์ ชัญษรหันไปพยักหน้าขอบใจยายหมอตำแยผู้ใจดีอย่างซาบซึ้ง "ขอบใจท่านยายมากที่ช่วยชีวิตเมียและลูกของข้า..." ก่อนจะหันไปหาอรพินที่กำลังจัดแจงเช็ดตัวให้แสงจันทร์ที่สลบไสลไปเพราะความเพลีย "และขอบใจเจ้าด้วยอรพิน ที่พาคนมาช่วยได้ทันเวลา" ชัญษรจุมพิตที่หน้าผากของแสงจันทร์เบาๆ ก่อนจะหันมามองลูกสาวในอ้อมกอด ทารกน้อยลืมตาขึ้นมองบิดาด้วยความเฉลียวฉลาด ท่ามกลางความเงียบสงบหลังพายุร้ายผ่านพ้นไป ความสุขที่เขารอคอยมาตลอดชีวิตได้เกิดขึ้นแล้วในกระท่อมหลังน้อยแห่งนี้... แต่ในขณะที่ความอบอุ่นกำลังอบอวลอยู่นั้น ชัญษรหารู้ไม่ว่า การใช้พลังพญาครุฑช่วยคลอดได้ทิ้งร่องรอยอาคมไว้เบื้องหลัง และ 'บางอย่าง' จากวังฉิมพลีที่กำลังสะกดรอยตามมา ก็กำลังจะมาถึงในอีกไม่นาน ภายในตำหนักทองที่เคยวิจิตรบรรจง บัดนี้กลับมีสภาพไม่ต่างจากสนามรบ ข้าวของเครื่องใช้ที่ทำจากทองคำและอัญมณีล้ำค่าถูก ฉายวรรณ ปาขว้างกระจัดกระจายไปทั่วห้อง เสียงกรีดร้องด้วยความโกรธแค้นและอับอายดังก้องสะท้อนไปมา นางไม่ได้โกรธเพียงเพราะถูกทอดทิ้ง แต่นางโกรธที่ศักดิ์ศรีของบุตรสาวแห่งเมืองกนกกินรีทองถูกเหยียบย่ำต่อหน้าเหล่าโอรสสนมและข้าราชบริพารทั่วทั้งหิมพานต์ ทว่าในชั่วพริบตาที่ ท้าวทศรถ เรียกตัวนางออกไปพบ ฉายวรรณกลับปรับสีหน้าได้อย่างรวดเร็ว นางฉาบใบหน้าด้วยความเศร้าสร้อย ดวงตาคู่สวยคลอไปด้วยหยาดน้ำตาที่เสแสร้งขึ้นอย่างแนบเนียน เพื่อทำทีเป็นนางผู้ถูกกระทำ "เสด็จพ่อ... ฮึก..." นางสะอื้นน้อยๆ ขณะก้มกราบแทบเท้าท้าวทศรถ "บุตรสาวของท่านพ่อนอกจากจะถูกหักหน้าต่อหน้าธารกำนัลแล้ว ตอนนี้เสด็จพ่อและเสด็จแม่ที่เมืองกนกกินรีทองก็คงจะโกรธเกรี้ยวมากที่ลูกต้องมาประสบเคราะห์กรรมเช่นนี้" นางใช้ความเสียใจเป็นเครื่องมือ บีบให้ท้าวทศรถยิ่งเดือดดาล "ลูกไม่กล้าสู้หน้าผู้ใดอีกแล้วเพคะ ความอัปยศครั้งนี้... ชัญษรเขาไม่เพียงแต่ไม่เห็นค่าของลูก แต่เขายังไม่เห็นค่าของคำมั่นสัญญาที่ท่านพ่อสร้างไว้กับเมืองของลูกด้วย!" คำพูดที่ดูไร้เดียงสาแต่แฝงไว้ด้วยความอาฆาตมาดร้ายของฉายวรรณ ได้ผลดั่งที่นางคาดหวัง ท้าวทศรถที่ยืนอยู่เบื้องหน้าขบกรามแน่นจนนูนเด่นชัดด้วยความโกรธจัดที่พุ่งพล่านไปทั้งร่าง ทรงสะบัดชายฉลองพระองค์ด้วยความเดือดดาล "ไม่ต้องกังวลไปฉายวรรณ!" ท้าวทศรถประกาศก้อง เสียงของพระองค์สั่นด้วยโทสะ "เจ้าเป็นถึงว่าที่มเหสีของชัญษร การที่มันกล้าทำเช่นนี้กับเจ้าและข้า มันต้องได้รับบทเรียน!" ท้าวทศรถหันไปสั่งการเหล่าทหารครุฑที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง "พวกเจ้าจงฟัง! ออกตามหาตัวชัญษรให้พบ ไม่ว่ามันจะซ่อนตัวอยู่ที่ใดในป่าหิมพานต์ หรือกระทั่งในเขตแดนมนุษย์! หากพบตัวมัน ให้มันกลับมาเข้าพิธีให้จงได้ แต่หากมันขัดขืน... ให้นำตัวมันกลับมาในสภาพที่ไม่มีลมหายใจ หรือหากพบหญิงมนุษย์ที่มันนำมาซ่อนไว้... จงกำจัดนางทิ้งเสีย!" ฉายวรรณแอบเหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ ในขณะที่ทหารครุฑนับร้อยตนเริ่มสยายปีกพุ่งทะยานออกไปจากวังฉิมพลีทันที กองทัพแห่งหายนะกำลังมุ่งหน้าสู่กระท่อมปลายป่า... สถานที่ที่ความสุขเล็กๆ ของชัญษรกำลังก่อตัวขึ้น แต่กลับกำลังจะถูกเงาแห่งความตายเข้าปกคลุมในไม่ช้าบทที่ 12: หัวใจที่แตกสลายและความผิดพลาดที่ไม่อาจแก้ไข แสงจันทร์ค่อยๆ ปิดตาลงอย่างแผ่วเบา มือบางที่เคยกำแน่นเสียจนขาวซีดคลายลงจากอกของนาง เลือดสีแดงฉานยังคงไหลทะลักเปื้อนมือและร่างกายของชัญษรที่โอบอุ้มนางแนบอกอย่างหมดหวัง ลมหายใจสุดท้ายของนางจางหายไปท่ามกลางความเงียบงันอันน่าสลดของท้องฟ้าในขณะนั้นเอง ร่างจริงของชัญษรที่กำลังต่อสู้กับท้าวทศรถอยู่กลางเวหา พลันรับรู้ถึงความสูญเสียบางอย่างที่ยิ่งใหญ่จนหัวใจแทบขาดสลาย เขารู้สึกราวกับถูกมีดกรีดแทงเข้าไปที่กลางอก ความเจ็บปวดที่ไม่อาจบรรยายได้ท่วมท้นจนเขาแทบหมดแรง ร่างกายสั่นระริกอย่างรุนแรง ท่วงทีการต่อสู้ที่เพิ่งจะมุ่งมั่นเมื่อครู่พลันอ่อนล้าลงทันที ท้าวทศรถแม้จะกำลังเผชิญหน้ากับบุตรชาย แต่พระองค์ก็ทรงสังเกตเห็นความผิดปกติที่เกิดขึ้นกับลูกชายของพระองค์ได้ทันที แม้พระองค์มีเจตนาจะจับกุมตัวบุตรชายกลับไป แต่พระหทัยก็รับรู้ได้ว่าตอนนี้จิตวิญญาณของลูกชายกำลังพังทลายลงไปพร้อมกับบางสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิต"ชัญษร!" ท้าวทศรถร้องเรียกด้วยพระสุรเสียงที่สั่นเครือ แต่บุตรชายไม่ได้หันมาสนใจ ร่างจริงของชัญษรพลันละทิ้งการต่อสู้ทั้งหมด รีบพุ่งลงมายังพื้น
บทที่ 11: มิตรภาพที่ยิ่งใหญ่กว่าความตายวิเชียรไม่รอช้า ฉวยโอกาสที่หินเพิ่งถูกคำสาปกัดกินพลังจนหมดแรง พุ่งเข้าโจมตีด้วยดาบอาคมสีดำฟาดลงมาอย่างจัง! หินไร้เรี่ยวแรงจะป้องกันหรือหลบเลี่ยง ร่างยักษ์ค่อยๆ หดเล็กลงจนกลับคืนสู่ร่าง นกนางคู่ ขนาดธรรมดาเหมือนดังที่ถูกสาปมาตลอดชีวิต ขนที่เคยเปล่งประกายสีทองพลันซีดจางลง ปีกที่เคยแกร่งกล้าพับลงอย่างอ่อนเพลีย เขาแทบจะไม่อาจขยับตัวได้อีกต่อไป ร่างกายทรุดลงกับพื้นดินอย่างหมดหนทาง"จบกันแล้วสินะ พญาหงส์เพลิงอันดับหนึ่ง..." วิเชียรหัวเราะเยาะเย้ย "ดูท่าพลังที่ว่ายิ่งใหญ่นั้น ก็ไม่อาจเอาชนะคำสาปได้เสียที"ทันใดนั้นเอง! ร่างของชัญษรที่ทรุดลงกับพื้นดินไม่ไกลนัก พลันรวบรวมกำลังที่เหลืออยู่ลุกขึ้นมาอย่างลำบาก แม้บาดแผลที่แผ่นหลังยังคงเจ็บปวดแทบจะแยกย้ายกันไป แต่เมื่อเห็นเพื่อนรักเพียงคนเดียวของตนกำลังตกอยู่ในอันตราย ชัญษรก็ไม่อาจยืนดูเฉยได้ เขารีบพุ่งตัวเข้ามาขวางหน้าวิเชียรไว้ก่อนที่ดาบอาคมจะตกลงบนร่างของหินได้"ห้ามแตะต้องเขา!" ชัญษรตะโกนก้อง ดวงตาฉายแววเด็ดเดี่ยวแม้ร่างกายจะอ่อนเพลียจนแทบจะล้มลง "หินคือเพื่อนรักของข้า... เขาคือเพื่อนคนเดียวที่ข้ามี! พวก
บทที่ 10: ความกล้าหาญของคู่สหายผู้ภักดีวิเชียรยืนมองร่างของชัญษรที่ทรุดลงกับพื้นด้วยรอยยิ้มแห่งชัยชนะที่เหี้ยมเกรียม เขาเพิ่งทำร้ายพี่ชายต่างแม่จนบาดเจ็บสาหัสสำเร็จแล้ว และเมื่อมองเห็นอรพินแปลงร่างบินหนีไปพร้อมกับทารกน้อย เขาจึงหันสั่งกองทัพพญาครุฑที่เหลืออยู่ทันทีด้วยสุรเสียงที่ดังก้องและบงการ"พวกเจ้า! รีบไล่ล่านางนกนางคู่ตัวนั้นให้ถึงที่สุด! ไม่ว่านางจะหนีไปซ่อนอยู่ที่ใด ก็จงตามไปจับตัวนางและเด็กน้อยกลับมาให้ได้! หากขาดตัวใครตัวหนึ่ง อย่ากลับมา!"ทหารครุฑนับสิบตนตอบรับด้วยเสียงกึกก้อง ก่อนจะสยายปีกบินกระจัดกระจายตามเส้นทางที่อรพินบินหนีไป มุ่งสู่ถ้ำทองอันเป็นที่ซ่อนที่ปลอดภัยที่สุดท้ายแผ่นดินวิเชียรยังคงยืนเฝ้ามองร่างของชัญษรและแสงจันทร์ด้วยสายตาเหี้ยมโหด มือยังถือดาบอาคมสีดำทมิฬที่เปื้อนเลือดสีทองของพี่ชายไว้อย่างแน่นหนา พร้อมจะปลิดชีพทั้งคู่ทันทีที่มีโอกาส ทว่าทันใดนั้นเอง! เสียงร้องกึกก้องของนกยักษ์ดังขึ้นจากท่ามกลางหมู่เมฆ ก่อนที่ร่างยักษ์สีเพลิงทองคำจะโฉบลงมาขวางหน้าเขาไว้อย่างรวดเร็วจนลมกระชากแรงจนพื้นดินสะเทือนนั่นคือ หิน นกนางคู่ตัวผู้ สามีของอรพินเอง! เขาแยกออกมาจากกองท
บทที่ 9: ความภักดีและคำขอที่แสนเจ็บปวดร่างรองของชัญษรพาแสงจันทร์และมณีวรรณบินรุดหน้าไปอย่างรวดเร็ว ทว่าก่อนจะถึงจุดหมาย บังเอิญมาพบกับนกนางคู่ทั้งสองตัวที่เพิ่งหลบหนีรอดจากการไล่ล่าของกองทัพครุฑมาได้หวุดหวิด พวกมันบินโฉบลงมาขวางหน้า ร่างกายยังสั่นระริกด้วยความเหนื่อยล้าและบาดเจ็บ แต่เมื่อเห็นนายหญิงและทารกน้อยปลอดภัย พวกมันจึงพลันเปลี่ยนร่างกลับมาเป็นอรพินในร่างหญิงสาวดังเดิมอรพินรีบบินลงมาทันที น้ำตาแห่งความดีใจและความเป็นห่วงไหลอาบแก้มเมื่อเห็นแสงจันทร์ "นายหญิง! ขอบคุณฟ้าดินที่ท่านปลอดภัยดี!"แสงจันทร์เมื่อเห็นสหายผู้ภักดีจึงรีบเอ่ยถึงภารกิจที่เหลืออยู่ ท่ามกลางความตัดสินใจที่หนักหน่วง นางมอบมณีวรรณน้อยให้กับอรพินพร้อมกับไข่หงส์เพลิงสีทองที่ติดตัวมาด้วย มือนางสั่นเทาแต่ก็แน่วแน่เมื่อส่งมอบสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตของนางไป"อรพิน... ข้าขอฝากลูกสาวของข้าไว้กับเจ้า" แสงจันทร์กล่าวด้วยเสียงสั่นเครือแต่หนักแน่น "จงนำนางและไข่ทองคำใบนี้ไปไว้ในถ้ำทองตามที่ท่านชัญษรเตรียมไว้ ที่นั่นมีอาคมปกป้อง แม้ไม่มีข้าก็จะคุ้มครองพวกเจ้าได้ ขอให้เจ้าจงดูแลมณีวรรณแทนข้าด้วย... ข้าไว้ใจเจ้าที่สุด"อรพิ
บทที่ 8: ศึกระหว่างพ่อลูกและทางเลือกที่เจ็บปวด ความเงียบงันกลางเวหาคงยืนนานเพียงชั่วครู่ ก่อนที่ท้าวทศรถจะถอนพระหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง พระองค์จ้องมองบุตรชายด้วยสายตาที่ผสมผสานระหว่างความโกรธและความปรารถนาดีที่ซ่อนเร้นอยู่ ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างช้าๆ แต่หนักแน่นราวกับก้อนหินกลิ้งลงภูเขา "ดีแล้วที่เจ้ากล้าพูดออกมาตรง... ถ้าอย่างนั้นข้าจะให้เจ้าเลือก" พระองค์กางปีกยักษ์ขยับเข้ามาใกล้ขึ้น ทว่าท่าทีกลับไม่ได้เข้าประชิดตัวเหมือนดั่งที่คาดคิด "ทางเลือกมีเพียงสองทางเท่านั้น ชัญษร..." พระองค์ชี้ลงไปที่ร่างของแสงจันทร์ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ปีกของบุตรด้วยปลายขนปีกที่แกร่งกล้า "ทางหนึ่ง... เจ้าจะละทิ้งนางผู้นี้เสียเดี๋ยวนี้ เพื่อความปลอดภัยของนางและลูกที่เพิ่งเกิด หากเจ้ายอมรับข้อตกลงของข้า ข้าจะไม่แตะต้องชีวิตของพวกนางแม้แต่ปลายขนเดียว แต่เจ้าต้องห้ามมาพบปะหรือแอบเห็นนางอีกต่อไป ต้องกลับไปยังวังฉิมพลี เพื่อเข้าพิธีอภิเษกกับฉายวรรณตามพันธสัญญาเดิมให้จงได้" สิ้นเสียงนั้น แสงจันทร์ถึงกับชะงักนิ่ง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจสุดขีด นางมองขึ้นไปที่รูปทรงของสามีด้วยมือที่กำแน่นเสียจนขาวซีด
บทที่ 7: ปีกแห่งความลับและการหลบหนีสุดระทึก เสียงร้องแหลมสูงของนกนางคู่ที่บินมาเกาะขอบหน้าต่างปลุกชัญษรให้ตื่นจากภวังค์แห่งความสุขโดยพลัน ร่างนกนั้นสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนกก่อนจะส่งเสียงบอกด้วยความรีบร้อนว่า "ท่านต้องหนีเดี๋ยวนี้! กองทัพครุฑมาใกล้ถึงที่นี่แล้ว... ที่สำคัญ พ่อของท่านก็มาด้วย!" คำว่า 'พ่อ' ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจชัญษร เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะอธิบาย เขารีบโอบคว้าแสงจันทร์และมณีวรรณทารกน้อยขึ้นแนบอกในทันที ความเร่งรีบทำให้แสงจันทร์ต้องตกตะลึงเมื่อสัมผัสได้ถึงพละกำลังมหาศาลของชัญษรที่มากกว่ามนุษย์ธรรมดาหลายเท่าตัว แสงจันทร์ยังไม่ทันจะตั้งตัว นกนางคู่ทั้งสองตัวก็ส่งเสียงร้องกึกก้องพร้อมกับขยายร่างใหญ่โตขึ้นจนเต็มสายตา ก่อนจะตะโกนลั่น "ข้าจะล่อพวกมันไปทางอื่น! ท่านรีบหนีไป!" ก่อนที่แสงจันทร์จะสิ้นสงสัย ชัญษรก็ตัดสินใจเปิดเผยความลับที่เก็บงำมาตลอด เขาโอบกอดนางไว้แน่นแล้วขยายร่างกระโจนทะยานขึ้นสู่เวหา ร่างกายของเขากลายร่างเป็น พญาครุฑยักษ์ สง่างามและทรงพลัง แสงจันทร์เบิกตากว้างด้วยความช็อกและตื่นตระหนกจนตัวแข็งทื่อ นางไม่เคยล่วงรู้มาก่อนเลยว่าสามีที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขมาตลอด







