บทที่ 3: กรงทองแห่งพันธสัญญา

บทที่ 3: กรงทองแห่งพันธสัญญา

ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ ท้าวทศรถผายพระหัตถ์ไปยังม่านมุกที่ค่อยๆ ถูกเปิดออก เผยให้เห็นหญิงสาวผู้มีใบหน้าสะสวยหมดจด ผิวพรรณเปล่งประกายดุจทองคำนพคุณ นางคือ พระธิดาฉายวรรณ แห่งเมืองกนกกินรีทอง ผู้เป็นพระธิดาของท้าวกินนรเอกภพและมเหสีพรรณสร

นางก้าวออกมาด้วยท่วงท่าที่อ่อนช้อยงดงามสมกับเป็นกินรีชั้นสูง ดวงตากลมโตคู่นั้นทอประกายเมื่อได้สบสายตากับชัญษร ความหล่อเหลาองอาจของพญาครุฑหนุ่มที่ดูแตกต่างจากชายอื่นที่นางเคยพบ ทำให้หัวใจของฉายวรรณสั่นไหว นางรู้สึกถึงแรงดึงดูดที่อยากจะครอบครองชายผู้นี้ให้มาเคียงคู่

"ชัญษร..." สุรเสียงของท้าวทศรถดังขึ้นอีกครั้ง ทำลายความเงียบ "นี่คือพระธิดาฉายวรรณ ผู้ที่เจ้าควรจะได้อภิเษกด้วยตามคำมั่นสัญญาของสองตระกูลที่ทำไว้ตั้งแต่เยาว์วัย ข้าเรียกเจ้ามาวันนี้ เพื่อให้เจ้าได้ทำความรู้จักกับนางให้ดีขึ้น ก่อนที่จะถึงงานมงคลที่กำลังจะจัดขึ้นในเร็ววัน"

ชัญษรยืนนิ่ง แววตาของเขาเย็นชาและว่างเปล่า เขาไม่ได้มองเห็นความงามของฉายวรรณแม้แต่น้อย ภาพที่ติดอยู่ในใจเขามีเพียงดวงหน้าอ่อนหวานของหญิงสาวในกระท่อมปลายป่าที่กำลังเฝ้ารอการกลับไปของเขา

"เสด็จพ่อ... ลูก..." ชัญษรพยายามจะเอ่ยปฏิเสธ

แต่ทว่า ฉายวรรณกลับเดินตรงเข้ามาใกล้เขาเสียก่อน นางส่งยิ้มหวานที่แฝงไปด้วยความมั่นใจในศักดิ์ศรีของตน "เราได้ยินกิตติศัพท์ของท่านมานานนัก ท่านชัญษร... หวังว่าเราจะได้ทำความรู้จักกันให้มากกว่านี้"

ชัญษรทำเพียงโค้งคำนับอย่างไว้ตัว แต่ในใจเขากลับเต้นระรัวด้วยความกังวล มือที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อคลุมกำแน่นจนสั่น เขารู้ดีว่าหากเขายังคงนิ่งเฉย หรือแสดงท่าทีปฏิเสธออกไปต่อหน้าธารกำนัลและบิดาเช่นนี้ ความลับเรื่อง ‘แสงจันทร์’ และ ‘บุตรในครรภ์’ อาจจะถูกเปิดโปงออกมาได้ง่ายขึ้น

เขาต้องจำใจเล่นบทบาท 'ว่าที่คู่หมั้น' ที่เชื่อฟัง... แต่ในสมองของเขากลับครุ่นคิดหาวิธีหนีออกไปจากกรงทองแห่งนี้ให้เร็วที่สุด เพื่อกลับไปหาหญิงเดียวที่เป็นเจ้าของหัวใจเขาทั้งดวง

ในขณะที่เหล่าพี่น้องต่างมารดาที่เฝ้ามองอยู่มุมห้อง ต่างก็เหยียดยิ้มอย่างสมน้ำหน้า พวกเขารู้ดีว่าความอึดอัดที่ชัญษรกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ คือจุดเริ่มต้นของหายนะที่พวกเขาเฝ้ารอคอย

เมื่อถึงเวลาค่ำคืนภายในห้องบรรทมอันวิจิตรตระการตาของ พระธิดาฉายวรรณ บรรยากาศไม่ได้มีความนุ่มนวลอ่อนหวานสมกับเป็นกุลสตรีแม้แต่น้อย นางนั่งอยู่บนตั่งทองคำ ให้เหล่าสนมปรนนิบัติถอดเครื่องประดับออกทีละชิ้นด้วยท่าทีที่เอาแต่ใจ ใบหน้าที่เคยดูอ่อนหวานในโถงเข้าเฝ้า บัดนี้กลับเผยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน

"พวกเจ้าเห็นสายตาของชัญษรหรือไม่? แม้เขาจะดูเย็นชาไปบ้าง แต่เมื่อได้เป็นมเหสีของเขาแล้ว ข้าจะทำให้เขากลายเป็นเพียงนกที่เชื่องในกำมือข้าคนเดียว" ฉายวรรณเอ่ยพลางหัวเราะร่ากับเหล่าสนมคนสนิท

นางถูกปลูกฝังมาแต่เล็กแต่น้อยว่านางคือผู้ที่สูงส่งที่สุด ความงามของนางคืออาวุธที่ไม่มีชายใดจะปฏิเสธได้ และนางไม่เคยรู้จักคำว่า 'ไม่ได้' ในพจนานุกรมของชีวิต

"พระธิดาเจ้าคะ พระองค์งดงามปานนี้ ไม่มีชายใดในผืนป่าหิมพานต์นี้หรอกเจ้าค่ะที่จะกล้าปฏิเสธ" สนมนางหนึ่งประจบประแจง

ฉายวรรณแค่นหัวเราะในลำคอ นางลุกขึ้นเดินไปส่องกระจกทองเหลืองขัดมัน มองดูใบหน้าและปีกอันงดงามของตนด้วยความหลงใหล "แน่นอน... ข้าไม่เพียงจะได้ชัญษร แต่ข้าจะได้ครองบัลลังก์ฉิมพลีเคียงคู่เขา เราทั้งสองจะเป็นใหญ่เหนือป่าหิมพานต์ทั้งหมด ส่วนชัญษร... ก็แค่หมากตัวหนึ่งที่ข้าจะใช้สร้างอำนาจให้ตัวเองเท่านั้น ใครที่ริอาจขวางทางข้า หรือหญิงใดที่แอบทำตัวตีเสมอข้า... ข้าจะทำให้มันไม่ได้ผุดไม่ได้เกิด!"

นางพูดด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดและดื้อรั้น ไม่สนว่าสิ่งนั้นจะถูกหรือผิด เพราะสำหรับนาง 'สิ่งที่อยากได้ต้องได้' และ 'สิ่งที่ขวางหน้าต้องถูกกำจัด'

ในขณะที่ฉายวรรณกำลังวาดฝันถึงการเป็นมเหสีผู้ยิ่งใหญ่ โดยหารู้ไม่ว่าพญาครุฑที่นางหมายปองนั้น กำลังนั่งนับเวลาถอยหลังอยู่ในวังฉิมพลี ใจของเขาไม่ได้อยู่ที่บัลลังก์ทองหรืออำนาจวาสนาที่นางกำลังโอ้อวด แต่มันอยู่ที่กระท่อมปลายป่า... ที่ซึ่งเขาทิ้ง 'หัวใจ' ของเขาเอาไว้ และเขากำลังหาทางพังประตูแห่งกรงทองนี้ออกไปให้ได้ก่อนที่ความลับจะแตก

ในอีกด้านหนึ่ง ณ ห้องบรรทมส่วนองค์ของชัญษร... แม้จะกว้างขวางและวิจิตรตระการตาเพียงใด แต่บัดนี้มันกลับไม่ได้ต่างอะไรไปจากกรงขังที่ไร้ทางออก

บรรยากาศภายในห้องเงียบเชียบทว่าตึงเครียดจนน่าอึดอัด ชัญษรยืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่ สายตาคมกริบทอดมองออกไปภายนอก แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับไม่ใช่ทิวทัศน์อันงดงามของอุทยานสวรรค์ หากแต่เป็นเงาร่างของทหารครุฑชั้นผู้น้อยหลายนายที่ยืนประจำการอยู่ตามมุมมืดรอบตำหนัก พวกเขาคอยขยับตามและเฝ้าจับตาดูเขาทุกฝีก้าวไม่ให้คลาดสายตา แม้กระทั่งยามที่เขาขยับกาย ทหารเหล่านั้นก็ยังก้มหน้าแต่สายตากลับลอบมองอยู่ตลอดเวลา

ชัญษรกำหมัดแน่นภายใต้แขนเสื้อยาวจนเส้นเลือดปูดโปน เขารู้ดีแก่ใจว่าทหารครุฑเล็กๆ เหล่านี้ไม่มีทางกล้าทำตัวเป็นงูเงี้ยวคอยสอดแนมเขาเช่นนี้ หากไม่มีคำสั่งเด็ดขาดโดยตรงจากท้าวทศรถผู้เป็นบิดา...

เสด็จพ่อกำลังระแวง และวิธีนี้คือการกักบริเวณอย่างลับๆ เพื่อไม่ให้เขาบินหนีกลับไปยังกระท่อมปลายป่าอันเป็นดั่งชีวิตและจิตวิญญาณของเขาได้อีก

ยิ่งเวลาค่ำคืนคืบคลานเข้ามา ใจของพญาครุฑหนุ่มยิ่งร้อนรนดุจถูกไฟอเวจีแผดเผา ยิ่งคิดถึงแสงจันทร์ที่กำลังตั้งครรภ์และต้องอยู่ตามลำพังในกระท่อมไม้ไผ่ ความกังวลก็ยิ่งทวีคูณจนแทบกระอักออกมาเป็นเลือด แม้เขาจะร่ายอาคมพิทักษ์และให้นกนางคู่คอยเฝ้าไว้ แต่การต้องห่างจากนางในเวลาที่นางอ่อนแอที่สุดเช่นนี้ มันทำให้เขาแทบคลั่งตายอยู่ตรงนี้

"อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันงานแล้ว..." ชัญษรพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าทว่าดุดัน

สมองของเขาขบคิดอย่างหนักเพื่อหาทางหนีทีไล่ งานวิวาห์ที่กำลังจะเกิดขึ้นกับพระธิดาฉายวรรณคือโซ่ตรวนที่กำลังจะลากเขาและผู้หญิงที่เขารักไปสู่ความตาย เขาต้องหาอุบายอันแยบยลเพื่อยกเลิกงานแต่งงานครั้งนี้ให้ได้โดยเร็วที่สุด หรือไม่... เขาก็อาจจะต้องยอมแตกหัก พังป้อมปราการของวังฉิมพลีแห่งนี้เพื่อโผบินกลับไปรับดวงใจของเขาแล้วหนีไปให้ไกลแสนไกล ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินแก้