All Chapters of รักสุดท้ายของนายซุป'ตาร์: Chapter 31 - Chapter 40

หลายปีผ่านไป'เดซี่'ตอนนี้ฉันเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว และกำลังเตรียมตัวสอบชิงทุนไปเรียนต่อปริญญาโทที่ประเทศเกาหลี ความจริงแล้วถ้าย้อนกลับไปถามเดซี่ในวันที่เพิ่งฟื้นจากอุบัติเหตุ ฉันคงไม่มีทางคิดเลยว่าวันหนึ่งตัวเองจะจริงจังกับภาษาเกาหลีมากถึงขั้นเอามาเป็นเส้นทางในอนาคตได้ขนาดนี้ แต่ชีวิตคนเราก็แปลกดี บางสิ่งที่เริ่มต้นจากการถูกพี่เนย์ลากไปเป็นเพื่อน กลับกลายเป็นประตูบานเดียวที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าอาจได้เข้าใกล้เขามากขึ้นต้องขอบคุณพี่เนย์จริง ๆ ที่ลากฉันไปเรียนภาษาเกาหลีในวันนั้นเพราะตอนนี้การสอบไม่ได้เป็นเรื่องยากสำหรับฉันอย่างที่เคยกังวล ภาษาเกาหลีที่เคยเป็นเพียงคำง่าย ๆ จากซีรีส์ กลายเป็นสิ่งที่ฉันตั้งใจเรียนอย่างจริงจังทุกวัน ฉันท่องศัพท์ ฝึกอ่าน ฝึกเขียน ฝึกฟังเพลงและรายการเกาหลีซ้ำ ๆ จนพี่เนย์เคยแซวว่าถ้าฉันตั้งใจเรียนตั้งแต่แรก ป่านนี้คงพูดเกาหลีคล่องกว่านางไปแล้วส่วนยัยบิวกับยัยมายเองก็อุตส่าห์ไปสอบเป็นเพื่อนฉันด้วย ทั้งที่เส้นทางของพวกมันไม่ได้จำเป็นต้องไปเกาหลีเลยสักนิด แต่หลังจากวันที่พวกมันได้รับฟังเรื่องราวทั้งหมดของฉันกับแทโอ พวกมันก็พูดเสมอว่า ถ้าวันหนึ่งฉันได้เจอเขาจริง ๆ

แทโอหลายปีที่ผ่านมา วง VOIDX (วอยด์เอ็กซ์) ของพวกเราผ่านอะไรมามากมาย ผ่านทั้งคำชม คำวิจารณ์ กระแสเพลงที่เปลี่ยนไป ความคาดหวังจากผู้คน และสายตาของโลกที่คอยจับจ้องอยู่เสมอ พวกเราทั้งห้าคนเติบโตขึ้นจากเด็กผู้ชายที่เคยมีเพียงความฝันและความดื้อรั้น กลายเป็นศิลปินที่ผู้คนมากมายรู้จัก จนวันนี้คงพูดได้ว่า VOIDX (วอยด์เอ็กซ์) ยืนอยู่ในจุดสูงสุดจุดหนึ่งของวงการ K-POP แล้วก็ว่าได้แต่ถึงจะมาถึงจุดนี้ พวกเราก็ไม่เคยคิดจะหยุดพัฒนา ไม่เคยคิดว่าตัวเองดีพอจนไม่ต้องพยายามอีกต่อไป ทุกครั้งที่ขึ้นเวที ทุกครั้งที่ปล่อยเพลง ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงแฟน ๆ ร้องตามเพลงของพวกเรา ผมจะรู้สึกขอบคุณเสมอ ขอบคุณ VIP ทุกคนบนโลกใบนี้ที่คอยเป็นกำลังใจ สนับสนุน และยืนอยู่ข้างพวกเรามาตลอด ไม่ว่าจะผ่านเรื่องหนักแค่ไหน พวกเขาก็ยังอยู่ตรงนั้นพวกเราเดินทางไปเล่นคอนเสิร์ตทั้งในและต่างประเทศ เมืองแล้วเมืองเล่า ประเทศแล้วประเทศเล่า ไม่ว่าจะไปที่ไหน เสียงตอบรับจากแฟน ๆ ก็อบอุ่นเสมอ บางคืนผมยืนอยู่บนเวที มองแท่งไฟมากมายที่ส่องสว่างเหมือนทะเลดาว แล้วอดคิดไม่ได้ว่าความฝันของเด็กฝึกคนหนึ่งเดินทางมาไกลเหลือเกิน ไกลเกินกว่าที่ผมเคยจินต

ณ สนามบินสุวรรณภูมิเดซี่ฉันกับเพื่อน ๆ สอบชิงทุนผ่านกันทั้งสามคน ถึงแม้จะไม่ได้ไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยเดียวกัน แต่อย่างน้อยพวกเราก็ได้ไปเกาหลีด้วยกัน แค่คิดว่าหลังจากนี้ฉันจะไม่ได้เดินไปบนเส้นทางนั้นเพียงลำพัง หัวใจก็เบาลงอย่างบอกไม่ถูกตอนนี้พวกเรากำลังยืนอยู่ที่สนามบินสุวรรณภูมิ ท่ามกลางผู้คนมากมายที่ลากกระเป๋าเดินทางผ่านไปมา เสียงประกาศเที่ยวบินดังขึ้นเป็นระยะ ปะปนกับเสียงล้อกระเป๋าที่เสียดสีกับพื้นเงาวับของสนามบิน ทุกอย่างดูวุ่นวาย แต่สำหรับฉัน เวลารอบตัวกลับเหมือนเดินช้าลงกว่าปกติแม่ของฉัน แม่ของมาย และแม่ของบิว ต่างก็มาส่งพวกเราพร้อมรอยยิ้มและคำอวยพร แต่ฉันรู้ดีว่ารอยยิ้มของแม่ฉันมีความเศร้าซ่อนอยู่ข้างใน แม่พยายามทำตัวเข้มแข็ง พยายามไม่ร้องไห้ต่อหน้าฉัน แต่ดวงตาของท่านกลับแดงก่ำจนฉันเห็นแล้วหัวใจเจ็บแปลบฉันเดินเข้าไปกอดแขนแม่ แล้วเงยหน้ามองท่านด้วยรอยยิ้มอ้อน ๆ“แม่ขา ทำหน้าดีหน่อยสิคะ หนูไปเรียนนะ ไม่ได้ไปทำอะไรไม่ดีสักหน่อย”แม่ถอนหายใจเบา ๆ มือของท่านยกขึ้นลูบผมฉันอย่างทะนุถนอม เหมือนยังเห็นฉันเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ คนเดิมที่เพิ่งหัดเดิน ไม่ใช่ผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังจะเดินทาง

 โซล ประเทศเกาหลี ณ ร้านปิ้งย่างแห่งหนึ่ง   กลิ่นเนื้อย่างหอม ๆ ลอยคลุ้งมาตั้งแต่ยังไม่ทันก้าวเข้าไปในร้าน เสียงพูดคุยของลูกค้า เสียงกระทะร้อนดังฉ่า และกลิ่นเครื่องเคียงเกาหลีที่คุ้นเคยจากฝีมือพี่เนย์ ทำให้ท้องของฉันเริ่มร้องขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ หลังจากเดินทางมาทั้งวัน อาหารตรงหน้าดูเหมือนรางวัลชิ้นใหญ่สำหรับพวกเราทุกคน พี่เนย์ยืนหน้าร้านด้วยท่าทางภูมิใจเหมือนเจ้าของทัวร์มืออาชีพ “ถึงแล้วจ้า ร้านเนื้อย่างเกาหลี ถ้ามาเกาหลีแล้วไม่ได้มากินเนื้อย่างเกาหลี จะถือว่ามาไม่ถึงเกาหลีนะจ๊ะ” ฉัน มาย และบิวมองหน้ากัน ก่อนจะร้องออกมาพร้อมกันด้วยความตื่นเต้น “ว้าว แทบัก!” พี่เนย์หัวเราะกับสีหน้าของพวกเรา ก่อนจะโบกมือให้เดินตามเข้าไปข้างใน “มา ๆ นั่ง ๆ อยากกินอะไรสั่งเลย วันนี้ก

  เวลา 06.30 น.พี่เนย์ให้พวกเราเก็บชาเพียงชั่วโมงครึ่ง ก่อนจะไล่ให้ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า หลังจากอาบน้ำเสร็จ พวกเรามานั่งพักที่คาเฟ่ของครอบครัวจุนโฮโอปป้า คาเฟ่ในยามเช้าดูสงบมาก แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านกระจกบานใหญ่เข้ามา กระทบโต๊ะไม้และถ้วยชาจนเกิดประกายอุ่น ๆ เบื้องหน้าคือไร่ชาที่คนงานยังคงก้มเก็บใบชาอย่างเป็นจังหวะ ไกลออกไปเห็นทะเลและภูเขาอยู่ในกรอบสายตาเดียวกันมันเป็นภาพที่เพลิดเพลินมาก ระหว่างนั้น คุณแม่ของจุนโฮโอปป้าก็ชงชามาให้พวกเราดื่มด้วยตัวเอง กลิ่นชาหอมอ่อน ๆ ลอยขึ้นมาจากถ้วยทันทีที่วางลงตรงหน้าฉัน มาย และบิวรีบกล่าวขอบคุณพร้อมกันอย่างสุภาพคุณแม่ยิ้มเอ็นดู ก่อนจะพยักหน้าให้พวกเราดื่ม ฉันยกถ้วยชาขึ้นจิบเบา ๆ รสชาติขมอ่อน ๆ ปลายลิ้น แต่กลับหอมและนุ่มมากกว่าชาที่เคยดื่มทั่วไป ความอุ่นของชาค่อย ๆ ไหลลงไปในอก ทำให้ความเหนื่อยจากการตื่นเช้าหายไปเกือบหมด// อ่า แบบนี้เองสินะ การทำงานเ