All Chapters of รักสุดท้ายของนายซุป'ตาร์: Chapter 21 - Chapter 30

หลังจากที่ฉันได้พบคุณยายคนนั้นและได้รับช่อดอกเดซี่มา ทุกอย่างในหัวก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ภาพมากมายไหลวนอยู่ในความทรงจำเหมือนเศษกระจกที่แตกกระจายกำลังค่อย ๆ ถูกเก็บขึ้นมาทีละชิ้น บางภาพชัดเจนเพียงเสี้ยววินาทีแล้วหายไป บางภาพพร่าเลือนจนจับต้องไม่ได้ แต่ทุกภาพกลับทำให้หัวใจฉันปวดร้าวอย่างประหลาด ราวกับมันไม่ได้เป็นเพียงความฝัน หากเป็นบางสิ่งที่ฉันเคยมี เคยรัก และเคยสูญเสียไปจริง ๆพี่เนย์ มาย และบิวเห็นว่าอาการของฉันไม่ดีนัก จึงรีบพากลับมาที่ห้องทันที ทุกคนดูตกใจมากกว่าที่พูดออกมา พี่เนย์คอยประคองฉันตลอดทาง ส่วนมายกับบิวก็เอาแต่ถามว่าปวดหัวไหม เวียนหัวหรือเปล่า ต้องไปโรงพยาบาลไหม ฉันตอบได้เพียงส่ายหน้าเบา ๆ เพราะแม้แต่ตัวเองก็ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองเหมือนกันเมื่อกลับถึงห้อง พี่เนย์ให้ฉันนอนพักบนเตียง ส่วนมายกับบิวช่วยกันหาน้ำ หายา และโทรบอกเพื่อน ๆ ที่เหลือให้รู้ว่าฉันอาการไม่ค่อยดี ฉันยังคงกำช่อดอกเดซี่ไว้แน่น ไม่ยอมวางมันลง ทั้งที่มือเริ่มสั่นและปลายนิ้วเย็นเฉียบ พี่เนย์พยายามเอาออกจากมือฉันอย่างเบาที่สุด แต่ฉันกลับกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว เหมือนกลัวว่าถ้าปล่อยมันไป ภาพบางอ

ณ ร้านหนังสือแห่งหนึ่ง15 สิงหาคม 2549วันนี้ฉันมาร้านหนังสือกับพี่เนย์ เพื่อซื้อหนังสือภาษาเกาหลีเบื้องต้นไว้เตรียมตัวก่อนเริ่มเรียนจริง พี่เนย์ดูตื่นเต้นเป็นพิเศษตั้งแต่ก่อนออกจากห้อง เธอพูดวนไปวนมาว่าต้องซื้อเล่มไหนดี เล่มไหนเหมาะกับคนเริ่มต้น เล่มไหนอ่านง่ายที่สุด และเล่มไหนจะทำให้เธอเข้าใกล้ความฝันในการไปใช้ชีวิตที่เกาหลีได้มากขึ้นอีกนิดฉันเดินตามพี่เนย์เข้าไปในโซนหนังสือภาษาอย่างเงียบ ๆ กลิ่นกระดาษใหม่กับเสียงพลิกหน้าหนังสือเบา ๆ ทำให้บรรยากาศในร้านสงบกว่าข้างนอกมาก พี่เนย์เดินดูหนังสือภาษาเกาหลีทีละชั้นอย่างตั้งใจ ส่วนฉันที่ยังไม่รู้ว่าควรช่วยเลือกอะไรดี ก็เดินดูนั่นดูนี่ไปเรื่อยเปื่อย ปล่อยให้สายตากวาดผ่านปกหนังสือมากมายโดยไม่ได้หยุดสนใจเล่มไหนเป็นพิเศษจนกระทั่งฉันมาหยุดอยู่หน้าชั้นเครื่องเขียนเล็ก ๆ ข้างโซนหนังสือ ตรงนั้นมีสมุดบันทึกหลายแบบวางเรียงกันอยู่ ทั้งลายเรียบ ๆ สีพาสเทล ลายการ์ตูน ลายดอกไม้ และลายวิวต่างประเทศ ฉันมองผ่านมันไปช้า ๆ ก่อนสายตาจะสะดุดกับสมุดบันทึกเล่มเล็กเล่มหนึ่ง ปกของมันเป็นสีขาวนวล มีดอกเดซี่เล็ก ๆ กระจายอยู่ทั่วปกอย่างอ่อนโยน กลีบดอกสีขาวกับเกสรสีเหล

เวลา 20.00 น. ที่ห้องของฉันทุกคนมาพร้อมเพรียงกันกว่าที่ฉันคิด มาย บิว เอม แยม และพี่เนย์นั่งล้อมกันอยู่ในห้องเล็ก ๆ ของฉัน บรรยากาศที่ปกติควรเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะกลับเงียบลงอย่างประหลาด ทุกคนดูตั้งใจจริง ๆ ที่จะฟังสิ่งที่ฉันกำลังจะเล่า ฉันมองหน้าพวกเขาทีละคน แล้วรู้สึกทั้งอบอุ่นและกลัวไปพร้อมกันฉันย้ำกับทุกคนอีกครั้งว่า ไม่ว่าจะคิดอย่างไร ขออย่าเพิ่งพูดออกมา แค่ฟังก็พอ อย่าเพิ่งขำ อย่าเพิ่งตัดสิน และอย่าเพิ่งบอกว่าฉันคิดไปเอง ทุกคนพยักหน้ารับ รวมถึงพี่เนย์ที่ขยับเข้ามาจับมือฉันไว้เบา ๆ แล้วบอกว่าจะรับฟังอย่างเปิดใจฉันสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องทั้งหมด“เรื่องมันเริ่มจากวันที่กูประสบอุบัติเหตุ แล้วนอนสลบไปหนึ่งเดือน จากนั้นกูก็พบว่าตัวเองตื่นขึ้นมาในที่แห่งหนึ่ง...”ฉันเล่าตั้งแต่วันแรกที่ลืมตาขึ้นกลางทุ่งดอกเดซี่ เล่าว่าฉันคิดว่าตัวเองตายแล้ว เล่าว่าฉันเดินไปเจอต้นไม้ใหญ่และผู้ชายคนหนึ่งนอนหลับอยู่ตรงนั้น เล่าว่าฉันเคยเข้าใจว่าเขาเป็นเทวดา เล่าว่าเขาชื่อฮันแทโอ เป็นคนเกาหลี และเล่าว่าเราสองคนคิดว่าตัวเองอาจเป็นเพื่อนผีอยู่ในดินแดนหลังความตายจากนั้นฉันเล่าถึงโลกที่เวลา

ฉันพยายามพูด แต่เสียงกลับสั่นจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง มือข้างหนึ่งยกขึ้นชี้ไปที่หน้าจอทีวี ทั้งที่น้ำตาทำให้ภาพตรงหน้าพร่าไปหมด“ฮืออ พี่เนย์...นั่น...นั่นเขา...”พี่เนย์มองหน้าฉันอย่างตกใจ“เขาไหน”“ฮือออ แทโอ...” ฉันสะอื้นจนตัวสั่น “เขาเหมือนแทโอมาก”พี่เนย์หันกลับไปมองจอทีวีอย่างรวดเร็ว“หือ ไหน คนไหน”ฉันยกมือชี้ไปที่หนึ่งในสมาชิกวงนั้น คนที่เพิ่งเดินขึ้นมาร้องแร็ปด้านหน้า คนที่ทำให้หัวใจของฉันเกือบหยุดเต้นตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็น พี่เนย์เพ่งมองตามนิ้วฉัน ก่อนที่สีหน้าของเธอจะเปลี่ยนไปทันที จากความงุนงงเป็นความตกใจ และจากความตกใจเป็นเหมือนเพิ่งนึกอะไรบางอย่างออก“หะ!? TAO เนี่ยนะ...” เธอพูดเสียงสูง ก่อนจะชะงักไปกลางประโยค “เดี๋ยวนะ TAO กับ แทโอ...เฮ้ย! จริงด้วย พี่ก็ว่าชื่อคุ้น ๆ”ฉันหันไปมองพี่เนย์ทั้งน้ำตา หัวใจเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก“มะ...หมายความว่ายังไงคะ”พี่เนย์ชี้ไปที่จอทีวี น้ำเสียงตื่นเต้นปนตกใจจนแทบคุมไม่อยู่“ก็คนนี้ ชื่อในวงการเขาชื่อTAO หรือแทโอ แต่ชื่อจริงของเขาคือ ฮันแทโอ”คำว่า ฮันแทโอ ทำให้โลกทั้งใบของฉันเงียบลงในทันทีฉันมองกลับไปที่หน้าจออีกครั้ง ผู้ชายคนนั้นยังยืนอยู่

ทันทีที่อ่านข้อความจบ สายลมอ่อน ๆ ก็พัดผ่านเข้ามาในห้องพัก ทั้งที่ประตูและหน้าต่างปิดอยู่ กลิ่นหอมบางเบาของดอกเดซี่ลอยขึ้นมาชัดเจนกว่าก่อนหน้านี้ มันโอบล้อมรอบตัวผมอย่างนุ่มนวล แต่ในเวลาเดียวกันก็เหมือนมีแรงบางอย่างกระแทกเข้ามาในอกจนผมหายใจไม่ออกภาพผู้หญิงผมแดงเชอร์รี่คนนั้นชัดขึ้นในหัวของผมชัดขึ้นเรื่อย ๆ จนผมเห็นใบหน้าของเธออย่างเต็มตาเดซี่ชื่อของเธอผุดขึ้นมาในหัวก่อนที่ผมจะทันได้คิดอะไร และทันทีที่ชื่อนั้นกลับมา ความทรงจำทุกอย่างก็ถาโถมเข้ามาเหมือนเขื่อนที่พังลงในคราวเดียว ผมเห็นตัวเองวูบหมดสติในห้องซ้อม เห็นทุ่งดอกเดซี่สีขาวที่ไม่มีที่สิ้นสุด เห็นต้นไม้ใหญ่เห็นหญิงสาวแปลกหน้าที่เดินเข้ามาหาผมและบังแดดให้ผมทั้งที่ไม่รู้จักกัน เห็นวันที่เธอเรียกผมว่าเทวดา เห็นเธอทำหน้าเขินจนแก้มแดง เห็นเราหัวเราะให้กับคำว่าเพื่อนผี เห็นบ้านหลังเล็กที่เราสร้างขึ้นจากความคิดเห็นเธอโอบคอผมจากด้านหลังขณะผมเขียนเพลง เห็นรอยยิ้มของเธอ เห็นน้ำตาของเธอ และเห็นวันที่ผมค่อย ๆ เลือนหายไปต่อหน้าต่อตาเธอ ทุกความรู้สึกกลับเข้ามาอยู่ในที่เดิมอย่างรุนแรงความรักความคิดถึงความอบอุ่นและความเจ็บปวดที่ผมเคยไม่