รักสุดท้ายของนายซุป'ตาร์ のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

ผู้หญิงที่ทำให้โลกหลังความตายไม่เงียบเหงา ผู้หญิงที่กลายเป็นบ้าน เป็นแสงสว่าง และเป็นความสุขเดียวในสถานที่ที่ไม่มีใครรู้จักแห่งนี้ เขาไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งตัวเองจะต้องเป็นฝ่ายจากเธอไปก่อน// ฉันไม่เคยเตรียมใจไว้เลยว่าเราจะต้องเจอเรื่องแบบนี้ //เดซี่กอดเขาแน่นขึ้น ความเจ็บปวดในอกเหมือนจะฉีกเธอออกเป็นชิ้น ๆ// ฉันคิดว่าเราจะได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไป ให้เราเจอกันแล้วต้องจากกันอีกอย่างนั้นเหรอ แค่เราตายตั้งแต่อายุยังน้อยยังไม่พออีกหรือไง พระเจ้า...ทำไมถึงโกรธเกลียดพวกเราขนาดนี้ อย่าเอาเขาไปเลย ได้โปรด อย่าเอาเขาไปจากฉัน //แทโอค่อย ๆ ผละออกเพียงเล็กน้อย เพื่อมองหน้าเธอให้ชัดที่สุดเท่าที่จะทำได้“เดซี่...ที่รัก” เขาพูดเสียงแผ่ว “จำวันแรกที่เราเจอกันได้ไหม”เดซี่ร้องไห้จนพูดไม่ออก ได้แต่พยักหน้าเบา ๆ“วันแรกที่ผมได้เจอคุณ คุณนั่งอยู่ข้างผมแล้วดุแดดเหมือนมันทำผิดอะไรนักหนา” เขายิ้มทั้งน้ำตา “ตอนนั้นผมคิดว่าคุณเป็นผู้หญิงที่แปลกมาก แปลกจนผมหัวเราะออกมา ทั้งที่ก่อนหน้านั้นผมกลัวแทบตาย”ปลายนิ้วของเขาแตะแก้มใสที่เปียกชื้นไปด้วยน้ำตา“แล้วหลังจากนั้น คุณก็ทำให้ที่นี่ไม่เงียบอีกเลย ทำให้ผมยิ้

ขณะเดียวกันนั้น ณ โลกหลังความตายเดซี่ยังคงนั่งอยู่ท่ามกลางทุ่งดอกไม้ เธอร้องไห้จนแทบไม่มีเสียง หลังจากแทโอสลายหายไปต่อหน้า อ้อมกอดที่เคยอบอุ่นเหลือเพียงความว่างเปล่า พื้นที่ข้างกายที่เคยมีเขานั่งอยู่เงียบลงจนเจ็บปวดเกินกว่าจะทนได้กลีบดอกเดซี่สีขาวยังคงปลิวไปตามสายลมเหมือนเดิม ท้องฟ้ายังคงสดใสเหมือนเดิม บ้านหลังเล็กยังตั้งอยู่ตรงเนินเดิม ทุกอย่างยังงดงามเหมือนเดิม มีเพียงคนคนเดียวที่หายไป และเพียงเท่านั้น โลกทั้งใบของเธอก็เหมือนแตกสลายลงแล้ว“แทโอ...” เธอเรียกชื่อเขาเสียงแผ่ว ทั้งที่รู้ว่าไม่มีใครตอบกลับมา “กลับมาก่อน...ได้โปรด กลับมาหาฉันก่อน”ไม่มีเสียงใดตอบรับไม่มีมืออุ่น ๆ เอื้อมมาเช็ดน้ำตาให้ไม่มีน้ำเสียงอ่อนโยนที่คอยเรียกเธอว่าเดซี่ของผมเดซี่ยกมือขึ้นปิดหน้า พยายามกลั้นสะอื้นที่บีบแน่นอยู่ในอก แต่แล้วเธอก็ชะงักปลายนิ้วของเธอกำลังเลือนรางเดซี่ค่อย ๆ ลดมือลง มองร่างกายของตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อ ผิวที่เคยชัดเจนเริ่มโปร่งใสขึ้นทีละน้อย เหมือนที่เกิดขึ้นกับแทโอก่อนหน้านี้ไม่มีผิด“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” เสียงของเธอสั่นแผ่ว “ทำไมฉันเอง...ก็กำลังจะหายไปด้วย”ร่างของเธอค่อย ๆ จา

ณ ห้องพัก โรงพยาบาล G กรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้10 มิถุนายน 2550ผมรู้สึกตัวอีกครั้งท่ามกลางกลิ่นยาฆ่าเชื้อจาง ๆ และเสียงเครื่องมือแพทย์ที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เพดานสีขาวสะอาดคือสิ่งแรกที่ผมเห็นเมื่อค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา แสงไฟในห้องพักสว่างเกินไปจนต้องกะพริบตาอยู่หลายครั้ง กว่าภาพตรงหน้าจะชัดเจนขึ้นทีละนิด ร่างกายของผมหนักอึ้งเหมือนไม่ใช่ของตัวเอง ลำคอแห้งผาก แขนขาไร้เรี่ยวแรง และทุกลมหายใจเหมือนต้องใช้แรงมากกว่าปกติเสียงใครบางคนเรียกชื่อผมดังขึ้นใกล้ ๆ เสียงนั้นสั่น เครือ และเต็มไปด้วยความดีใจจนแทบจับใจความไม่ได้ ครอบครัวของผมอยู่ตรงนั้น เพื่อน ๆ ของผมก็อยู่ตรงนั้น ทุกคนมีสีหน้าเหมือนเพิ่งได้รับของสำคัญที่คิดว่าสูญเสียไปแล้วกลับคืนมา บางคนร้องไห้ บางคนรีบกดเรียกหมอ บางคนจับมือผมไว้แน่นเหมือนกลัวว่าถ้าปล่อย ผมจะหลับไปอีกครั้ง“แทโอ...แทโอ ได้ยินไหม”ผมควรจะดีใจ และใช่ ผมดีใจที่ได้เห็นพวกเขาอีกครั้ง ดีใจที่ยังได้ยินเสียงเรียกชื่อของตัวเอง ดีใจที่ยังมีคนมากมายรออยู่ตรงนี้ แต่ในขณะเดียวกัน มีบางอย่างในอกของผมกลับบีบรัดแน่นจนหายใจแทบไม่ออกมันไม่ใช่ความเจ็บปวดจากร่างกาย ไม่ใช่แผล ไม่ใช่ความเม

สองอาทิตย์ผ่านไปหลังจากฟื้นขึ้นมา ฉันต้องเริ่มทำกายภาพบำบัดเพื่อฟื้นฟูร่างกายที่หลับใหลไปนานกว่าหนึ่งเดือน ช่วงแรกแค่ลุกนั่งเองยังเหนื่อยจนแทบหมดแรง ขยับแขนขาก็เหมือนร่างกายไม่ใช่ของตัวเองอีกต่อไป ทุกอย่างเชื่องช้า ฝืน และต้องเริ่มใหม่ตั้งแต่สิ่งเล็กที่สุด แต่ถึงอย่างนั้น ทุกครั้งที่ฉันพยายามลุกขึ้น แม่กับเพื่อน ๆ ก็มักจะยืนอยู่ไม่ไกล คอยส่งเสียงให้กำลังใจเหมือนฉันกำลังจะลงแข่งอะไรสักอย่าง ทั้งที่จริง ๆ แค่เดินได้ไม่กี่ก้าวก็แทบจะร้องไห้แล้วเหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้คนรอบตัวฉันเปลี่ยนไปมาก โดยเฉพาะแม่ เมื่อก่อนแม่เป็นคนขี้บ่น บ่นได้ทุกเรื่อง ตั้งแต่ฉันตื่นสาย กินข้าวไม่ตรงเวลา ไปจนถึงเรื่องเล็ก ๆ อย่างลืมปิดไฟในห้อง แต่หลังจากฉันฟื้น แม่แทบไม่บ่นอะไรเลย ท่านดูแลฉันอย่างระมัดระวังทุกฝีก้าว คอยถามว่าเหนื่อยไหม เจ็บตรงไหน อยากกินอะไรหรือเปล่า บางครั้งแค่เห็นฉันไอเบา ๆ แม่ก็รีบเดินเข้ามาจับหน้าผากด้วยสีหน้าตกใจจนฉันต้องจับมือท่านไว้แล้วบอกว่าหนูไม่เป็นไรฉันรู้ว่าแม่กลัว กลัวว่าจะเสียฉันไปอีกครั้ง และเพราะรู้แบบนั้น ฉันจึงพยายามยิ้มให้แม่บ่อย ๆ พยายามกินข้าวให้หมด พยายามทำกายภาพให้ดีที่สุด แ

วันนี้เป็นวันแรกที่ฉันกลับไปเรียนแค่คิดว่าต้องเดินกลับเข้าไปในมหาวิทยาลัยอีกครั้ง หัวใจก็เต้นแรงจนแทบไม่เป็นจังหวะ ทั้งตื่นเต้น ทั้งประหม่า และแอบกังวลอยู่ลึก ๆ เพราะฉันมีเวลาเตรียมตัวแค่หนึ่งอาทิตย์เท่านั้น ก่อนจะต้องกลับมาเรียนให้ทันเพื่อน ๆ หลังจากหายไปนานกว่าที่คิดฉันเป็นนักศึกษาปีหนึ่งของมหาวิทยาลัย K เอกภาษา ก่อนเกิดอุบัติเหตุ ฉันเคยคิดว่าการเป็นเด็กปีหนึ่งก็วุ่นวายมากพอแล้ว ไหนจะปรับตัวกับเพื่อนใหม่ วิชาเรียนใหม่ อาจารย์ใหม่ และชีวิตในหอพักที่ต้องดูแลตัวเองมากขึ้น แต่พอกลับมาครั้งนี้ ทุกอย่างกลับให้ความรู้สึกแปลกไปนิดหน่อย เหมือนฉันยังเป็นคนเดิม แต่ข้างในกลับมีบางส่วนที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปอย่างน้อยก็ยังมีเพื่อน ๆ อยู่ข้าง ๆช่วงเช้าผ่านไปได้ดีกว่าที่คิด อาจารย์ไม่ได้กดดันฉันมากนัก เพื่อนในคลาสก็เข้ามาทักทายด้วยความดีใจ หลายคนถามว่าอาการเป็นยังไงบ้าง ฉันยิ้มตอบจนแก้มแทบแข็ง พยายามทำตัวให้เหมือนเดซี่คนเดิมที่สุด ทั้งที่บางช่วงสมาธิของฉันก็เผลอหลุดไปไกลอย่างไม่มีเหตุผล บางครั้งสายลมพัดผ่านหน้าต่างห้องเรียนเบา ๆ ฉันก็เผลอหันไปมองข้างนอก เหมือนกำลังรอเห็นอะไรบางอย่าง ทั้งที่นอกห