All Chapters of รักสุดท้ายของนายซุป'ตาร์: Chapter 41 - Chapter 50

เดซี่ณ คาเฟ่ไร่ชาเวลา 07.00 น.ฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะไม้ด้านนอกของคาเฟ่ ปล่อยให้สายลมยามเช้าของเกาะเชจูพัดผ่านใบหน้าเบา ๆ เบื้องหน้าคือไร่ชาสีเขียวที่ทอดยาวออกไปเป็นแนวสวยงาม ไกลออกไปอีกหน่อยคือทะเลสีครามที่ดูสงบนิ่งภายใต้แสงแดดอ่อน ๆ ของเช้าวันใหม่ ทุกอย่างตรงหน้าสวยงามเกินกว่าจะละสายตาได้ง่าย ๆพวกเราสามคนกำลังนั่งรอพี่เนย์ เพราะวันนี้มีแพลนไปเที่ยวกันหลายที่ หลังจากช่วยเก็บใบชาตั้งแต่เช้าและอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว ร่างกายอาจยังมีความง่วงหลงเหลืออยู่บ้าง แต่หัวใจกลับตื่นเต้นอย่างประหลาด การได้มาถึงเชจูจริง ๆ ได้นั่งอยู่ในไร่ชาที่สงบแบบนี้ ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกำลังอยู่ในฉากหนึ่งของความฝันมายกับบิวกำลังถ่ายรูปกันอย่างสนุกสนาน พวกมันผลัดกันยกถ้วยชา โพสท่า และหัวเราะให้กับรูปหลุดของกันและกัน ส่วนฉันหยิบสมุดบันทึกลายดอกเดซี่ขึ้นมาจากกระเป๋า สมุดเล่มเดิมที่อยู่กับฉันมาตลอดหลายปี สมุดที่เก็บทั้งความทรงจำ น้ำตา คำถาม และความรักทั้งหมดที่ฉันมีต่อแทโอเอาไว้ฉันเปิดหน้ากระดาษว่างหน้าใหม่ แล้วค่อย ๆ วาดภาพวิวตรงหน้าลงไปอย่างตั้งใจ ถึงจะวาดไม่เก่งนัก แต่ฉันก็อยากเก็บภาพเช้าวันนี้ไว้ในสมุ

ผมเดินกลับเข้ารีสอร์ทอีกครั้งเหมือนคนหมดแรง พนักงานรีเซปชันตะโกนเรียกผมด้วยความเป็นห่วง แต่ตอนนั้นผมแทบไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น หัวใจของผมยังคงติดอยู่กับเส้นผมสีแดงเชอร์รี่ แผ่นหลังที่คุ้นตา และความเป็นไปได้ที่เพิ่งวิ่งหนีหายไปกับรถคันนั้นเมื่อกลับเข้ามาในห้อง ไม่นานนักเสียงโทรศัพท์ภายในห้องก็ดังขึ้น ผมยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินไปรับสาย“ครับ”เสียงพนักงานรีเซปชันดังขึ้นอย่างสุภาพและเป็นห่วง“คุณแทโอคะ ต้องการให้ทางรีสอร์ทช่วยอะไรไหมคะ พอดีเมื่อสักครู่เห็นท่าทางคุณร้อนรนมาก ถ้าต้องการให้ทางเราช่วยอะไร แจ้งได้เลยนะคะ”ผมหลับตาลง พยายามปรับเสียงให้เป็นปกติ“อ่า ไม่มีอะไรครับ ผมแค่ออกกำลังกายน่ะ” ผมหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูดต่อ “แล้วเรื่องคาเฟ่ ผมอยากรบกวนติดต่อให้ได้ไหมครับ บอกเขาว่าผมจะเข้าไป และต้องการความเป็นส่วนตัว ให้เขาคิดค่าเหมาสถานที่ทั้งวันมาเลยก็ได้ครับ”“ได้ค่ะ เดี๋ยวทางดิฉันขออนุญาตประสานงาน และแจ้งกลับคุณแทโอไม่เกินสิบนาทีนะคะ”“ได้ครับ ขอบคุณครับ”ผมวางสายลง แต่หัวใจยังไม่สงบลงเลยสักนิด ผมเดินไปยืนตรงระเบียงอีกครั้ง มองไปยังคาเฟ่ที่ตอนนี้ดูเงียบกว่าก่อนหน้า โต๊ะไ

  เวลา 19.00 น. ฝนหยุดตกไปตั้งนานแล้ว ผมหาโอกาสปลีกตัวกลับไปที่คาเฟ่ไร่ชาอีกครั้ง แต่ก็ไม่ทัน เพราะคาเฟ่ปิดตั้งแต่หกโมงเย็น ผมยืนมองประตูคาเฟ่ที่ปิดสนิทอยู่ครู่หนึ่ง ความหวังที่เคยเร่งเร้าอยู่ในอกค่อย ๆ หนักอึ้งลงทีละนิด วันนี้ผมก็ยังไม่ได้เจอเธอ ผมเดินกลับมาที่รีสอร์ทและตรงไปยังห้องพักของตัวเอง แต่เมื่อมาถึงหน้าห้องก็เห็นมินอายืนรออยู่ เธอโบกมือให้ทันทีที่เห็นผม แล้วเดินตามเข้ามาในห้องโดยแทบไม่รอให้ผมอนุญาต “แทโอ นายไปไหนมา ฉันเคาะประตูเรียกตั้งหลายรอบ โทรไปนายก็ไม่รับสาย” ผมพยายามรักษาน้ำเสียงให้เรียบที่สุด “ฉันไปเดินเล่นมาน่ะ ว่าแต่เธอมีอะไรหรือเปล่า” “แทโอ ฉันหิว เราออกไปหาอะไรกินกันดีกว่านะ ฝนก็หยุดตกแล้วด้วย” “ทำไมเธอไม่สั่งรูมเซอร์วิสล่ะ” เธอทำหน้าอ้อน “ไม่เอาอะ ฉันอยากออกไปทานข้างนอกกับนาย นะ ๆ” ตอนนั้นผมกำลังหงุดหง

ภาพตรงหน้าคือทุ่งดอกเดซี่สีขาวที่ทอดยาวออกไปไกลสุดสายตา ต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขาออกอย่างงดงาม ราวกับมันกำลังไหวไปตามแรงลม ใต้ต้นไม้ใหญ่มีคนสองคนยืนอยู่เคียงข้างกัน มือของทั้งคู่จับกันไว้แน่น ฉันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเหมือนถูกตรึงไว้กับที่ ภาพความทรงจำที่ผ่านมานานนับสิบปี แต่ไม่เคยจางหายไปจากหัวใจ ผุดขึ้นมาอีกครั้งอย่างรุนแรง ทุ่งดอกเดซี่ ต้นไม้ใหญ่ บ้านหลังเล็ก เสียงหัวเราะของเขา มืออบอุ่นของเขา และวันที่เขาค่อย ๆ เลือนหายไปต่อหน้าฉัน หัวใจของฉันเต้นรัวจนเจ็บ ฉันค่อย ๆ ก้าวเข้าไปใกล้ภาพนั้นทีละก้าว ในอกสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ กระทั่งสายตาเลื่อนลงไปเห็นข้อความเล็ก ๆ ใต้ภาพ ผมขอโทษ ที่ผมทิ้งคุณ...ถ้าตอนนี้คุณอยู่ข้าง ๆ ผมคงมีความสุขมากกว่านี้ เพียงอ่านจบ น้ำตาของฉันก็ไหลออกมาในทันที โลกทั้งใบเหมือนเงียบลง เสียงคนในร้าน เสียงแก้วกระทบจาน เสียงฝีเท้าของเพื่อน ๆ ทุกอย่างเบาลงจนแทบไม่ได้ยิน เหลือเพียงเสียงหัวใจของฉันที่กำลังแ

ผมค่อย ๆ วางสมุดบันทึกลายดอกเดซี่ลงบนโต๊ะ ปลายนิ้วแตะปกสมุดอย่างแผ่วเบา ทั้งที่มันเป็นเพียงกระดาษและหมึกธรรมดา แต่สำหรับผมในตอนนี้ มันหนักอึ้งราวกับกำลังแบกหัวใจของใครบางคนเอาไว้ทั้งดวงผมสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามตั้งสติ แต่ก็ไม่อาจหยุดมือของตัวเองไม่ให้สั่นได้เลย“ขอให้เป็นคุณ...” ผมกระซิบเสียงแผ่ว “ขอให้เป็นคุณจริง ๆ เดซี่”แล้วผมก็ค่อย ๆ เปิดปกสมุดออกหน้าแรกปรากฏขึ้นต่อหน้าผม และเพียงแค่เห็นชื่อที่เขียนอยู่บนหน้ากระดาษ น้ำตาของผมก็เอ่อขึ้นมาแทบจะทันที15 สิงหาคม 2550สวัสดีแทโอไม่สิ ต้องเรียกคุณ TAO สินะไม่รู้ว่าคุณจะจำฉันได้ไหม ฉันเดซี่ เดซี่ที่คุณอาจจะรู้จักหรือไม่รู้จัก ตอนที่ฉันตื่นขึ้นมา ฉันจำคุณไม่ได้เลย เอาแต่ร้องไห้ เสียใจโดยไม่รู้สาเหตุ จนวันหนึ่งความทรงจำเหล่านั้นก็กลับมา ทำให้ฉันจำคุณได้และวันนี้ ฉันเจอคุณแล้วคุณกำลังร้องเพลง คุณได้เป็นศิลปินอย่างที่คุณฝัน ฉันดีใจมากจริง ๆ ที่รู้ว่าคุณได้ทำตามความฝัน แต่ขอโทษนะ ฉันแทบไม่ได้ฟังเพลงของคุณเลย เพราะฉันเอาแต่ร้องไห้ฉันคิดถึงคุณมากตั้งแต่วันนั้นที่คุณหายไปในโลกนั้น ฉันเฝ้าถามตัวเองว่าคุณคือใคร คุณไปไหน ไปเกิดใหม่แล้ว หรือ