All Chapters of ตราบาปรักอสูร Precious Love: Chapter 11 - Chapter 20

Emotionally Scarred: ตราบาปแห่งใจ - 1“เจ็บ เจ็บเหลือเกิน แม่ขา ช่วยบัวด้วย บัวกำลังจะตาย บัวไม่ไหวแล้วค่ะแม่...”ร่างสะบักสะบอมที่นอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงเล็กสภาพยับยู่ยี่ดูไม่ได้เฝ้ารำพันร่ำหามารดาผู้เป็นที่รัก ผู้ที่มีวงแขนอันแสนอบอุ่นและจะช่วยปกป้องเธอจากความเจ็บปวดแสนสาหัสที่กระแทกกระทั้นเข้ามาในห้วงแห่งความฝันอันโหดร้ายที่สุดในชีวิตของเธอเจ็บระบมไปทั้งตัว ร้าวรวดไปทั้งร่าง เจ็บเหมือนร่างน้อยโดนฉีกออกจากกัน เจ็บจนเธอทานทนไม่ได้ และคงต้องจบชีวิตจากลามารดาอันเป็นที่รักไปตลอดกาล“มะ ไม่ อย่า หยุด เจ็บ กลัวแล้ว ได้โปรด”น้ำเสียงแหบแห้งพร่ำเพ้อออกมาจากจิตใต้สำนึกที่แสนทรมาน มือน้อยอ่อนแรงยกขึ้นปัดป่ายในอากาศเพื่อปกป้องระวังภัยให้กับตัวเอง หากมันไม่เป็นผลอะไร เพราะความเจ็บปวดจากฝีมืออสูรร้ายตนนั้นยังกระหน่ำทำร้ายเธออย่างนักหน่วงเสียงสะอื้นไห้เล็ดลอดผ่านกลีบปากอิ่มแดงช้ำและแห้งผาก น้ำร้อนๆ ไหลรินออกมาทางหางตาทั้งๆ ที่เจ้าตัวยังคงจมดิ่งอยู่ในความฝันที่เหมือนจริงจนแทบคร่าชีวิตเธอไป ด้วยเงื้อมมืออสูรที่กำลังดึงให้เธอจมดิ่งลงไปในเงามืดมิดแห่งความโหดร้ายนั่นกชมนกระเสือกกระสนหนีเงื้อมมื

Emotionally Scarred: ตราบาปแห่งใจ – 3 “ทีนี้ก็ลุกขึ้นมาอาบน้ำกินข้าวได้แล้ว” กชมนรีบกัดฟันฝืนตัวพยุงร่างร้าวระบมขึ้นจากเตียงนอนยับยู่ยี่นั้นอย่างยากลำบาก แสดงถึงความกระตือรือร้นต่อคำสั่งของเขา ทว่าร่างเล็กที่อ่อนแรงเกินไปก็ทรุดตัวลงกลับไปนอนบนเตียงนั้นเหมือนเดิมคนเห็นกระแทกลมหายใจราวกับหงุดหงิดนักหนากับความอ่อนแอของเธอ ทว่าเขากลับต้องลอบกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอเพราะความรู้สึกผิดที่ถาโถมขึ้นในใจ หากเขาก็เลือกจะซ่อนมันไว้ข้างใน ไม่แสดงออกมาให้อีกฝ่ายได้เห็น“ต่อให้เธอเจ็บกว่านี้ ฉันก็ไม่เห็นใจเธอหรอก” เขาว่าลอดไรฟัน ก่อนใช้มือแข็งดั่งคีมเหล็กและร้อนจนผิวที่ร้อนอยู่แล้วแทบไหม้เกรียมกระชากร่างเล็กขึ้นจากเตียง จนผ้าห่มผืนน้อยหลุดร่นให้เห็นร่างอิ่มเปลือยเปล่า“อย่า” กชมนร้องหวีดก่อนรีบคว้าผ้าห่มมาคลุมร่างบอบช้ำให้พ้นสายตาดั่งไฟของเขา“จะปิดทำไม ฉันเห็นเธอมาทุกซอกทุกมุมแล้วเมื่อคืน” ถึงปากจะพูดไปอย่างงั้น หากน้ำเสียงทุ้มพร่าพรายขึ้นทันควัน เพราะถึงจะเต็มไปด้วยร่องรอยต่างๆ แต่ความสวยงามของร่างอิ่มก็ยังตระการตาคนเห็นยิ่งคนโดนเห็นทุกซอกทุกมุมกัดกลีบปากอิ่มสั่นระริกเข้าหากันอย่างอดสูหัวใจ ทั้

Mentally Ruined: บาดแผลหัวใจ ใต้อุ้งมืออสูร - 1“ฉันกลับดีกว่า” น้ำเสียงแสนหงุดหงิดและเบื่อหน่ายของอนรรฆวีดังออกมา หลังจากนั่งปล่อยให้ความคิดในหัวเลื่อนลอยอยู่ในผับหรูใจกลางเมืองกรุงซึ่งมีแต่ไฮโซกระเป๋าหนักมาเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจกัน รวมทั้งเป็นสถานที่พบปะของหนุ่มสาวหลากหลายวัยด้วย“อ้าว เฮ้ย เพิ่งมาถึงเองนะ” คนที่นั่งกะหนุงกะหนิงกับแฟนสาวข้างกายเงยหน้าขึ้นมาอุทานอย่างตกใจ ก่อนเย้าเมื่อนึกถึงสาเหตุที่แท้จริงได้“หรือว่าแกเลือกสาวถูกใจที่จะหิ้วกลับห้องได้แล้ว”เพราะไม่ว่าสาวน้อยสาวใหญ่ ไม่เว้นแม้แต่หนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่เบี่ยงเบนทางเพศที่มาเปิดหูเปิดตาอยู่ที่นี่ ต่างก็พากันมองมายังโต๊ะของเขาอยู่เป็นจุดเดียว จะเป็นเพราะอะไรไปไม่ได้ ถ้าไม่ใช่เพราะหนุ่มลูกครึ่งร่วมโต๊ะ“เปล่า ฉันจะกลับไปที่สวน” คนที่ใจไม่ได้อยู่ที่ผับตอบวศินกลอกตาอย่างขี้คร้านจะพูด ไหนว่าไม่ห่วงไม่หวง ไม่มีอะไรลึกซึ้ง นี่แค่จากมายังไม่ถึงสี่สิบแปดชั่วโมงด้วยซ้ำ แต่คิดจะบึ่งกลับไปหาเสียแล้วตอนเดินทางมาถึงกรุงเทพฯ เมื่อวาน แทนที่จะได้มาพักผ่อนหย่อนใจอย่างที่หมอหนุ่มตั้งใจชวนเพื่อนเอาไว้ อนรรฆวีกลับขอตัวตรงไปพักผ่อนที่อพาร์ตเมนต

Mentally Ruined: บาดแผลหัวใจ ใต้อุ้งมืออสูร - 3บวกกับความหวาดกลัวต่อตัวอสูรร้าย กชมนจึงไม่ได้ปล่อยให้อารมณ์รัญจวนที่แล่นปราดเพียงน้อยนิดเข้ามามีอำนาจเหนือความรู้สึกเกลียดชังรังเกียจสัมผัสของเขา ร่างเล็กจึงแข็งเกร็ง นอนนิ่งคล้ายตุ๊กตา ปล่อยให้เขาทำอะไรตามแต่ใจ ไม่ยอมปล่อยเนื้อปล่อยใจไปตามแรงพิศวาสของเขาความทรมานคือสิ่งเดียวที่กชมนรับรู้ ร่างกายร้อนรุ่มอาการป่วยร้อนจนแทบระเบิด ร่างน้อยๆ ที่โดนร่างสูงใหญ่กระแทกกระทั้นหนักหน่วง ถาโถมเข้ามานั้นร้าวรานจนแทบแหลกสลาย กระบอกตาร้อนจัดพร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลรินไม่ขาดสาย จนหมอนนุ่มเปียกชุ่ม แต่ก็ไม่ได้หยุดการกระทำป่าเถื่อนของเขาลงได้ลงสักนิดเดียวอนรรฆวีก้มลงบดจุมพิตบนกลีบปากอิ่ม ส่งลิ้นร้อนๆ ชอนไชเข้าไปซึมซับความหอมหวานอย่างถ้วนทั่วโพรงปากนุ่ม ก่อนไซ้พวงแก้มแดงเลื่อนต่ำไปตามซอกคอและทรวงอกสวย หยาดน้ำตาที่ไหลรินแตะเข้ากับเรียวปากหนาก็ยังมิอาจหยุดเพลิงแค้นที่ปนอยู่กับไฟราคะในตัวเขาได้กลิ่นกายสาวหอมละมุนและความอบอุ่นดั่งเปลวเพลิงพิศวาสที่โอบล้อมเขาเอาไว้อย่างรัดรึงแนบแน่นจุดประกายความร้อนภายในร่างใหญ่ร้อนจัดจนแทบลุกเป็นไฟ อารมณ์หนุ่มเดือดพล่

Mentally Ruined: บาดแผลหัวใจ ใต้อุ้งมืออสูร - 5เวลาผ่านไปนานเท่าไรแล้วกชมนไม่อาจรู้ได้ รู้แต่ความทุกข์ทรมานมันกำลังพร่าผลาญลมหายใจในการดำเนินชีวิตให้ลดน้อยถอยลงไปทุกวัน เหมือนกับที่เขาเข้ามาตักตวงหาความหอมหวานจากตัวเธอในทุกค่ำคืน...กลั่นเอาทุกความสุขออกจากตัวเธอไป แล้วเหลือแต่ความทุกข์ทรมานทั้งกายและใจไว้ให้เธอร่างกายที่ผ่ายผอมลงอย่างเห็นได้ชัดของกชมนนั่งกอดเข่าร่ำไห้สะอึกสะอื้นอย่างอดสูใจอยู่ตรงข้างเตียงนอน เธอโดนผู้ชายโหดร้ายคนนี้ คนที่เธอไม่รู้จักแม้แต่ชื่อข่มเหงอย่างไม่ปรานีครั้งแล้วครั้งเล่าเมื่อหมดสิ้นกามารมณ์ เขาพลิกตัวลงจากร่างสะบักสะบอมของเธอ แล้วเดินจากไปโดยไม่คิดชายหางตามามองคนที่นอนร้องไห้ด้วยหัวใจที่เจ็บร้าวเกินเยียวยาได้อย่างเธอเลยสักครั้งเธอเป็นแค่เพียงเครื่องปลดเปลื้องอารมณ์ใคร่เท่านั้น เขาไม่ต้องการอะไรมากไปกว่านี้และเขาเป็นใครมาจากไหน เธอไม่อยากรู้ ไม่อยากรู้จัก ได้แต่หวังให้เรื่องเลวร้ายนี้จบลงโดยเร็ว ให้เขาปล่อยเธอไป หรือถ้าเขาไม่คิดเช่นนั้นอย่างที่เอ่ยปากไว้ ก็ให้เขาลงมือปลิดชีพเธอเสียจะยังดีกว่าชีวิตที่เหลืออยู่ของเธอก็ไม่ต่างจากตายทั้งเป็น เรื่องที่เกิดขึ