All Chapters of WARNING! เตือนแล้วนะ: Chapter 101 - Chapter 110

17 : 04 น.ตอนนี้ฉันกำลังยืนรอพี่เฟียตอยู่ที่หน้าตึกเรียน พลางมองคนที่กำลังเดินไปมาอยู่ทั้งนอกอาคารและในอาคารที่มองมาที่ฉันเป็นตาเดียว ตอนนี้เหมือนกลับกลายเป็นว่าทั้งมหาวิทยาลัยรู้จักชื่อฉันไปแล้ว เนื่องจากมีการกดแชร์รูปแคปไอจีของพี่เฟียตในเพจขาโหดวิศวะปะทะเฟรชชี่หน้าใสอย่างล้นหลาม และเหมือนคนพวกนั้นจะเข้าไปส่องไอจีพี่เฟียตกันด้วย ก็เขาดันเขียนแคปชั่นมากมายที่เกี่ยวกับเรื่องราวของฉันในนั้น แถมยังมีรูปฉันอยู่เต็มไปหมดอีก คนเลยพูดถึงเรื่องนี้กันเยอะเลยเรื่องราวของฉันกับพี่เฟียตตอนนี้กลายเป็นเรื่องฮือฮาที่สุดในมหาวิทยาลัย ส่วนเรื่องการให้ดอกกุหลาบช่อโตของพี่ไบรท์กับฉันก็ยังไม่ซาไปซะทีเดียว จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังหาทางติดต่อพี่ไบรท์ไม่ได้เลย โทรไลน์ไปพี่ไบรท์ก็ไม่รับ โทรเบอร์ไปเขาก็ปิดเครื่อง ความหนักใจก็เลยดูเหมือนจะตกมาอยู่ที่ฉันคนเดียวยังไม่ทันที่จะได้คิดอะไรต่อให้ปวดหัว เสียงรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ของพี่เฟียตก็ขับมาจอดอยู่ตรงหน้าแล้ว เขาเปิดกระจกหมวกกันน็อคขึ้นมองฉันด้วยสายตาราบเรียบ เหตุการณ์นี้ทำให้ฉันนึกถึงครั้งแรกที่ฉันนั่งซ้อนมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์กับเขา วันนั้นเป็นวันที่ฉันร้องไห้หลังจ

FIATT Talks.ผมก้มหน้ามองคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ด้านหน้าด้วยอาการใจเต้น ยิ่งมองหน้าของฟิล์มเท่าไหร่ ใจผมก็ยิ่งเต้นแรงเท่านั้น ฟิล์มเป็นแฟนคนแรกของผมและยังเป็นรักครั้งแรกอีกด้วย ผมไม่รู้หรอกว่าอนาคตมันจะดำเนินไปทางไหน เราอาจจะเลิกกันด้วยสาเหตุอะไรเข้าสักวัน แต่นี่คือปัจจุบัน ปัจจุบันที่ผมมีเธออยู่ และผมจะรักษาปัจจุบันที่งดงามนี้ไว้ให้ได้นานที่สุดเท่าที่จะนานได้หลังจากที่เธอแอบขโมยหอมแก้มแล้วโดนผมแซวกลับไป ฟิล์มก็เหมือนจะงอนผม ตอนนี้ผมกำลังง้อเธอโดยการยื่นนิ้วก้อยของตัวเองไปให้เธอ ฟิล์มมองมือของผมนิ่งๆ ก่อนที่เธอจะยื่นนิ้วก้อยเข้ามาเกี่ยวกับผมตอบ จังหวะนั้นผมโคตรโล่งใจ แต่ในขณะเดียวกันผมก็โคตรอายด้วย ผมไม่เคยต้องมาทำอะไรแบบนี้ แต่กับผู้หญิงตรงหน้าเธอกลับเข้ามาเปลี่ยนแปลงอะไรหลายๆอย่างในตัวผมอะไรที่ไม่เคยทำก็ได้ทำ เพราะคนตรงหน้าคนเดียวเท่านั้นที่ผมยอม...“น้องรู้จักเพลงแรงเลือดหมูไหม” ผมเอ่ยถามเธอเสียงเรียบ“ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยค่ะ” ฟิล์มขมวดคิ้วตอบผมกระชับนิ้วก้อยของตัวเองเข้ากับนิ้วก้อยของฟิล์มแน่นขึ้น ก่อนจะพูดว่า “พวกเราน้องพี่ ภาคภูมิฤดีรักกันที่สีเดียว” ผมเริ่มร้องเพลงประจำของคณะวิ

“…”“มึงสำคัญกับเขา ถ้าเขาไม่เห็นว่ามึงเป็นคนสำคัญ เขาคงไม่แคร์มึงมากขนาดนี้”“อีกสองวัน ผมจะกลับไปคุยกับน้องเหมือนเดิม แต่ตอนนี้ขอผมทำใจก่อนได้ไหมพี่เฟียต” ไอ้ไบรท์สบตากับผมพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ขอเวลาอีกนิด อีกนิดเดียว...”“อืม... กูจะกลับละ มึงก็อย่าดื่มให้มันมากนัก เหล้ามันไม่ดีหรอกนะ” ผมบีบไหล่มันหนักๆอีกหนึ่งที ก่อนจะผละออกมาไอ้ไบรท์เงยหน้าขึ้นมองผม ก่อนที่เสียงของมันจะเปล่งออกมาว่า “ขอบคุณนะพี่ที่เรียกสติผมคืนกลับมาได้” ผมพยักหน้ารับคำขอบคุณของมัน ก่อนจะฉีกยิ้มให้ ปกติไม่เคยยิ้มให้ใครแบบนี้มาก่อนเลยนะโว้ยผมเดินกลับเข้าไปในบาร์ กวาดสายตามองหาไอ้คินทร์ พบว่าตอนนี้มันกำลังหลีสาวอยู่ที่มุมหนึ่งของคลับ ผมถลึงตาใส่มันอย่างนึกโมโห คีบมันมาบาร์ด้วยทีไรแม่งหนีไปหลีสาวๆทุกที อยากให้มันมีความรักจริงๆ จะได้เลิกเจ้าชู้หัวงูแบบนี้ ทำตัวเป็นผู้เป็นคนมากกว่านี้จะดีต่อทรัพยากรมนุษย์ของประเทศมากสองเท้าของผมจ้ำอ้าวเดินเข้าไปหาไอ้คินทร์ ก่อนจะเอื้อมมือไปตบหัวมันจนดัง ‘ผัวะ’“โอ๊ย!” และเสียงของมันก็ร้องขึ้น พร้อมกับขมวดคิ้วหันขวับมามองผมตาขวาง “ตบกูตลอดเลยไอ้บ้านี่”“มัวแต่หลีสาวอยู่ได้ จ

พอเขากดอ่านข้อความก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับมาอีก แต่สิ่งที่เกิดขึ้นถัดมากลับเป็นบานประตูห้องของพี่เฟียตที่เปิดกว้างออก ร่างสูงแสนคุ้นเคยของพี่เฟียตก้าวออกมาจากห้อง เขาหลุบตามองฉัน ก่อนที่คิ้วเข้มจะขมวดมุ่น พลางยื่นมือมาจับไหล่ทั้งสองข้างของฉันเอาไว้“น้องเป็นอะไรหรือเปล่า เหงื่อแตกมาก” พี่เฟียตถามเสียงเรียบ แต่สีหน้าแววตาของเขากลับเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด“ไม่เป็นไรค่ะ หนูสบายดี” ฉันส่ายหน้ารัวๆมือเย็นมากเลย แถมยังสั่นมากอีกด้วย...“พ่อแม่พี่รอน้องอยู่ ไม่ต้องกลัวนะ พ่อแม่พี่เป็นกันเอง” โอเค... เป็นกันเองพี่เฟียตผละมือทั้งสองข้างออกจากไหล่ฉัน ก่อนจะยื่นมือข้างหนึ่งมาตรงหน้าฉัน เขามองฉันแน่นิ่ง ฉันสบตากับพี่เฟียต ก่อนจะตัดสินใจยื่นมือที่เย็นเฉียบจากอาการตื่นเต้นของตัวเองไปให้เขาจับ พี่เฟียตบีบมือฉันเบาๆคล้ายกับให้กำลังใจ เขาพาฉันเดินเข้าห้องไปพร้อมกันทันทีที่เดินเข้ามาในห้องของพี่เฟียต สิ่งแรกที่ตาฉันเห็นคือประกายวิ๊งๆจากฟันของพี่คินทร์ที่ยิ้มแฉ่งอยู่ ต่อมาก็เป็นร่างของผู้หญิงและผู้ชายวัยกลางคนที่แต่งตัวดูภูมิฐานนั่งอยู่ตรงเก้าอี้กลางห้องพอดี บนใบหน้าของทั้งสองคนประดับไปด้วยรอยยิ้มบางเบา

ทุกสิ่งทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทางหมดแล้ว จะเหลือก็แต่พี่ไบรท์ที่ยังไม่ยอมตอบไลน์และรับสายฉันเท่านั้น ตอนนี้ฉันมาดักรอพี่ไบรท์อยู่ที่ตึกเรียนที่เพื่อนพี่ไบรท์บอกว่าเขามักจะมาเรียนบ่อยๆ พี่เฟียตอนุญาตให้ฉันมาหาพี่ไบรท์ได้ เขาเข้าใจว่าฉันลำบากใจที่เรื่องมันเป็นแบบนี้ และยังบอกอีกด้วยว่าอยากให้ฉันมาคุยกับพี่ไบรท์ด้วยตัวเองดีกว่าพิมพ์แชทหา เพราะการพูดคุยกันมันดูจริงใจกว่าการพิมพ์แชทไปอธิบายเรื่องราวหลายเท่า“เดี๋ยวกูจะไปกินข้าวที่โรงอาหารสามนะ มีใครฝากอะไรไหม” เสียงของพี่ไบรท์ดังแว่วมาตามสายลมฉันรีบชะเง้อคอไปแอบมอง พบว่าพี่ไบรท์กำลังเดินมากับกลุ่มเพื่อนๆ เขาสวมชุดหมีเหมือนเดิม แต่ที่แตกต่างจากเดิมคงจะเป็นใบหน้าของพี่ไบรท์ที่ดูหมองคล้ำลงอยู่หลายส่วน เขาไม่สดใสร่าเริงเหมือนเมื่อก่อนเลย ซึ่งพอมาเห็นแบบนี้แล้วฉันยิ่งรู้สึกไม่ดีเข้าไปใหญ่“ไม่เอาๆ เดี๋ยวกูจะไปกินข้าวกับแฟนนอกมอ” เพื่อนคนหนึ่งเอ่ยตอบพี่ไบรท์“กูจะไปซื้อของหน่อย มึงไปเลย” เพื่อนอีกคนว่าตาม“กูจะไปเซเว่น ขี้เกียจไปต่อแถวซื้อข้าว คนเยอะ” เพื่อนคนสุดท้ายในกลุ่มเอ่ยปิดท้ายแล้วทุกคนก็แยกย้ายกัน ฉันอาศัยจังหวะนั้นรีบวิ่งเข้าไปหาพี่ไ