All Chapters of ตำแหน่งฮองเฮานี้ข้าครอง: Chapter 41 - Chapter 50

หลังจากที่ทั้งสองคนปะทะริมฝีปากกันจนหนิงเฉิงฮ่องเต้มิอาจโต้เถียงหลี่เยว่เล่อต่อได้ ทั้งสองก็เพียงจ้องตากันอย่างไม่วางตาด้วยสายตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อของอีกฝ่ายให้จงได้ ทั้งคู่ต่างจับจ้องอีกฝ่ายในหัวก็ต่างคิดหาวิธีที่ต่าง ๆ นานาที่จะเอาคืนอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละเฉิงหนิงเฉิงรู้ดีว่าวันนี้อย่างไรเสียเขาก็มิอาจลงมือ หรือแม้แต่จะสั่งลงโทษนางได้ เพราะหากเขาทำอันใดนาง ก็คงหาหลักฐานใดมาพิสูจน์ไม่ได้ว่าการลงโทษนางในครั้งนี้เป็นเพราะนางกล่าววาจากำแหงใส่เขา เพราะในห้องนี้มีเพียงเขาและนางสองคนเท่านั้น แต่ทุกคนร่วมถึงเสด็จย่าจะคิดว่าเขาลงโทษนางเพราะโกรธเรื่องสนมถงกุ้ยเฟย ต่อให้เขาอธิบายอย่างไรเสด็จย่าย่อมมิมีทางเชื่อในตัวเขาอย่างแน่นอน ใจเขาอยากกลับตำหนักเฉียนชิงเสียตั้งแต่ตอนนี้ แต่ไหนเลยเขาจะยอมกลับไปอย่างผู้พ่ายแพ้ ในเมื่อนางกลัวว่าเขาจะหลอกกินเต้าหู้[1] เช่นนั้นมิใช้เรื่องนี้แกล้งนางเสียหน่อยส่วนหลี่เยว่เล่อที่พยายามคิดหาวิธีแก้แค้นเรื่องยาขมในครั้งนี้ มิว่านางจะคิดอย่างไรก็คิดไม่ออก นางรู้สึกมึนงงอีกทั้งยังรู้สึกง่วงนอนขึ้นมาดื้อ ๆเสียอย่างนั้น ‘เพราะยาบำรุงบ้านั้นเป็นแน่ ในเมื่อข้ารู้สึกอ

หลังจากเฉิงหนิงเฉิงกลับมาจากตำหนักคุนหนิงก็รีบลงไปแช่น้ำเพื่อผ่อนคลายอารมณ์ของตนเอง ถึงร่างกายจะค่อย ๆ เย็นลงบ้างแล้วแต่ในหัวของเขาก็ยังคงสลัดภาพเรือนร่างอรชร เนินอกอวบอิ่ม เสียงครางยั่วยวน อีกทั้งยังคิดถึงกลิ่นกายอ่อน ๆ ที่ชวนสูดดมออกจากหัวของตนไปมิได้เลย ถึงเขาจะพยายามสลัดมันออกไปมากเท่าใดก็ตามเมื่อหมอหลวงหานมาถึงเฉิงหนิงเฉิงก็รีบเรียกให้เขาเข้ามาด้านในห้องสรงน้ำทันที โดยให้อยู่ด้านหลังฉากกั้น เขาไม่คิดรอให้ตนเองอาบน้ำให้เสร็จก่อน เพราะเขามีความกังวลอยู่เล็กน้อยว่ายาบำรุงนั้นจะมีปัญหาจนทำให้หลี่เยว่เล่อล้มป่วยได้“ถวายบังคมฝ่าบาท..” หมอหลวงหานยังไม่ทันเอ่ยจบ เฉิงหนิงเฉิงก็เอ่ยแทรกขึ้นมาก่อนอย่างร้อนใจ“ไม่ต้องมากพิธี เราเรียกเจ้ามาเพียงเพราะเราอยากรู้ว่ายาบำรุงที่เราสั่งให้เจ้าต้มนั้น นอกจากสมุนไพรหลักหวงเหลียน[1]นอกนั้นท่านใส่อันใดลงไปอีก”หมอหลวงหานชักสีหน้าเคร่งเครียด สายตาหวาดกลัวเล็กน้อย แต่ก็ไม่เอ่ยตอบอันใด ราวกับกำลังครุ่นคิดบางอย่างอยู่ในใจ“ตอบเรามาเถอะ เราไม่ได้คิดเอาความอันใดจากเจ้า เพียงแต่เราแค่อยากรู้เท่านั้น”“กระหม่อมขอบังอาจทูลตามตรง คราแรกที่ได้ยินเกากงกงสั่งให้กร

“ไยฝ่าบาทถึงนิ่งเฉย คำถามเพียงเท่านี้ตอบยากมากหรือไรเพคะ หรือบุรุษเช่นฝ่าบาทกล้าทำมิกล้ารับอย่างนั้นหรือ” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดด้วยความโมโหเฉิงหนิงเฉิงหันมามองนางคราแรกเขาคิดจะตอบไปตามความจริงและเอ่ยขอโทษนาง แต่เพียงแวบหนึ่งในหัวของเขาก็นึกขึ้นมาได้ ถึงอย่างไรเขาก็ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีของนาง จะแปลกอันใดหากเขาจะล่วงเกินนาง เพราะนอกจากเฟิ่งจางหยงและเกากงกงแล้ว นอกนั้นก็มิมีผู้ใดล่วงรู้และแม้แต่ตัวนางเองก็ไม่รู้ว่าเขานั้นรู้แล้วว่านางไม่ใช่สวี่ฮองเฮา เช่นนั้นในเมื่อนางเป็นสวี่ฮองเฮาแล้วไยเขาจะล่วงเกินนางมิได้“ใช่แล้ว เมื่อคืนนี้เราล่วงเกินเจ้า แล้วเจ้ามีปัญหาอันใดอย่างนั้นหรือ หรือเพราะที่ผ่านมาเรามิเคยค้างคืนที่ตำหนักของเจ้า เจ้าเลยลืมไปเสียแล้วว่าเจ้ามาอยู่ที่วังหลวงแห่งนี้ในฐานะอันใด แต่ก่อนร่างกายของเจ้าอ่อนแอเราจึงไม่อยากทำให้ร่างกายของเจ้าแย่ลง แต่ในเมื่อตอนนี้เจ้าแข็งแรงขึ้นแล้ว เพื่อความมั่นคงของบัลลังก์ทั้งเจ้าและข้าก็ต้องมีทายาทเพื่อสืบบัลลังก์มิใช่หรือ สวี่ฮองเฮา” เขาเน้นเสียงคำเรียกชื่อของนางหลี่เยว่เล่อถึงกับกำหมัดแน่น นัยน์ตาใสกระจ่างจ้องมองอย่างเอาเรื่อง ใบหน้าของนางไม่อาจซ

“อยากร้องก็ร้องออกมาเถอะ สบายใจแล้วค่อยเล่าให้ข้าฟังดีหรือไม่”“แล้วคุณหนูล่ะเจ้าคะ อยากร้องไห้บ้างหรือไม่” หลู่ม่านม่านเอ่ยเสียงสะอื้น”เพียงหลี่เยว่เล่อได้ยินคำถามของหลู่ม่านม่านความกังวลที่คิดว่าหลู่ม่านม่านถูกรังแกก็หายไป แต่กลับมีน้ำใส ๆ ไหลออกมาเป็นทาง ความรู้สึกคับแค้นและความละอายที่อัดแน่นอยู่ในใจกลั่นออกมาเป็นหยดน้ำที่ไหลผ่านดวงตา ทั้งคู่กอดกันร่ำไห้โดยที่ไม่จำเป็นต้องมีคำปลอบประโลมใด ๆ เพียงอ้อมกอดที่อบอุ่นฝ่ามือที่ลูบหลังอย่างช้า ๆอย่างใส่ใจของอีกฝ่าย เพียงแค่นี้ก็สามารถชโลมใจของสตรีทั้งสองได้เป็นอย่างดีนานมากแล้วที่หลี่เยว่เล่อไม่ได้ร้องไห้ออกมาเช่นนี้ เมื่อได้ร้องออกมาสักครั้งนางจึงได้ปล่อยโฮอย่างไม่สนใจสิ่งใด นางไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้มีบุรุษผู้หนึ่งยืนฟังเสียงร่ำไห้ของทั้งสองคนอยู่คราแรกเขาคิดจะเปิดประตูเขาไปกวนอารมณ์ของนาง เพื่อให้นางได้ระบายอารมณ์โดยการก่นด่าเขาตามชอบใจเป็นการไถ่โทษที่ทำผิดต่อนาง แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เปิดประตูเข้าไป เสียงร้องไห้ของคนทั้งสองก็ดังขึ้น เขาจึงไม่ได้เข้าไปขัดขวาง ได้เพียงแต่ยืนฟังอยู่อย่างเงียบ ๆ หนิงเฉิงฮ่องเสด็จมาตำหนักคุนหนิงโดยลำพัง

หลังจากหลู่ม่านม่านและนางกำนัลจินปรนนิบัติแต่งตัวให้หลี่เยว่เล่อเสร็จแล้ว หลี่เยว่เล่อได้สั่งให้หลู่ม่านม่านออกจากวังไปหาพ่อค้าที่เคยช่วยส่งจดหมายให้สวี่เยว่ซิน เพื่อดูว่าอ๋องน้อยเหลียนกับน้องสาวของนางส่งจดหมายมาแล้วหรือไม่ เพราะนางคาดว่าอ๋องน้อยเหลียนและสวี่เยว่ซินน่าจะเดินทางถึงแคว้นเหลียนแล้ว และน่าจะส่งข่าวคราวมาให้นางได้รับรู้การเป็นอยู่ที่นั่นว่าเป็นเช่นไรบ้าง ส่วนนางกำนัลจินนั้นหลี่เยว่เล่อได้สั่งให้ไปตามหัวหน้าฝ่ายภูษามาเข้าเฝ้า เพื่อสอบถามเรื่องของท่านอาของนางด้วยตนเองเฟิ่งจางหยงเข้าวังมาหาหลู่ม่านม่านเพื่อนำขนมมาให้ และเพื่อตีสนิทกับนางตามที่ได้รับปากสหายเอาไว้ แต่ยังไม่ทันที่จะก้าวเข้าประตูวังทหารที่เฝ้ารักษาประตูวัง ก็มารายงานเขาว่าหลู่ม่านม่านได้ออกไปนอกวังเสียแล้ว เพราะก่อนหน้านี้เข้าได้ให้ทหารเฝ้าประตูวังคอยจับตาดูการเข้าออกของคนในตำหนักคุนหนิง เมื่อทหารเฝ้าประตูวังเห็นเขาเข้าวังมาก็รีบรายงานโดยทันทีเขารู้ดีว่านางออกจากวังแล้วจะไปที่ใด จึงได้ไปดักรออยู่ไม่ไกลจากที่นั่นมากนัก เพราะครั้นจะให้อยู่หน้าร้านค้าที่นางมาส่งจดหมายก็กลัวว่าหลู่ม่านม่านจะรู้ว่าหนิงเฉิงฮ่องเต้ทร