All Chapters of ตำแหน่งฮองเฮานี้ข้าครอง: Chapter 31 - Chapter 40

เฉิงหนิงเฉิงรู้ดีว่าต่อให้สหายของตนเคยเห็นก็มิได้หมายความว่าทุกวันนี้พวกนางจะยังมีชีวิตอยู่ และที่สหายทำหน้าเศร้าเช่นนี้ ก็คงจะเสียใจที่พวกนางได้ตายจากไป หรือไม่ก็เพียงรู้สึกผิดที่มาพูดให้เขารู้สึกอยากพบเจอเด็กทั้งสอง แต่ไม่สามารถพบเจอได้ เมื่อเขาเห็นว่าเฟิ่งจางหยงไม่เอ่ยอันใด จึงเอ่ยเพื่อปลอบใจสหาย“เจ้าคิดมากอันใด หากพวกนางตายจากไปแล้วก็ไม่เป็นไร เราเข้าใจได้ ใคร ๆ ก็ต่างล้วนรู้ดีว่าเด็กแฝดส่วนมากจะไม่มีทางรอดชีวิต หากโชคดีก็จะเหลือรอด1คน แต่บางครอบครัวเคราะห์ร้ายก็อาจตายทั้งแม่ทั้งลูก อย่างน้อยเจ้าก็เคยได้เห็นถือว่าโชคดีอยู่ไม่น้อย”“ไม่ใช่เช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ ตอนนั้นกระหม่อมจำได้ดีเพราะครอบครัวนั้นคลอดลูกแฝดจึงกลัวว่าเด็กทั้งสองจะอายุไม่ยืนจึงยังไม่ได้บอกกล่าวผู้ใดให้มาแสดงความยินดี จนพวกนางครบ1เดือนจึงได้เชิญให้เหล่าญาติและสหายที่สนิทไปร่วมยินดี ตอนนั้นกระหม่อมน่าจะประมาณห้าหกหนาว พอได้ยินว่าท่านพ่อจะไปมอบของขวัญร่วมแสดงความยินดีกับสหายที่ได้บุตรสาวฝาแฝดจึงรบเร้าตามไปด้วย ตอนนั้นกระหม่อมจำได้ว่าทั้งสองคนตัวอ้วนจ้ำม่ำ ผิวขาวแก้มเป็นสีชมพูระเรื่อน่ารักน่าชัง ทั้งสองดูแข็งแรงและร่าเริง

“บังอาจ เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นลูกหลานตระกูลขุนนางใหญ่จึงกล้าเอ่ยวาจาจาบจ้วงเราได้อย่างนั้นหรือ เช่นนั้นเราจะทำให้เจ้าเห็นและรับรู้ได้ด้วยตนเอง ว่าในสายตาเรามองตระกูลของเจ้าเยี่ยงไร” เฉิงหนิงเฉิงแผดเสียงก้องอย่างโกรธเกรี้ยวเกากงกงและเฟิ่งจางหยงต่างยืนนิ่งถึงจะรู้ว่าหนิงเฉิงฮ่องเต้กำลังเดือดดาลมากเพียงใด แต่พวกเขากลับไม่คิดช่วยเอ่ยห้ามหรือร้องขอให้หนิงเฉิงฮ่องเต้คลายโทสะแม้แต่น้อย เขาคิดว่าสนมถงกุ้ยเฟยควรได้รับการส่งสอนให้หลาบจำ จะได้ไม่กล้าทำตัวเยี่ยงนี้อีกต่อไปเพราะตั้งแต่พวกเขาทั้งสองยืนฟังที่สนมถงกุ้ยเฟยเอ่ยมาทั้งหมด นอกจากสนมถงกุ้ยเฟยจะไม่สำนึกผิดเพื่อขอความเมตตา แต่ยังเอ่ยวาจาโป้ปดเพื่อใส่ร้ายสวี่ฮองเฮา และยังหลงผิดคิดว่าตระกูลตนเองสำคัญมีอำนาจเหนือผู้ใดจนไม่เกรงกลัวอันใด จึงไม่แปลกเลยที่สวี่ฮองเฮาจะลงโทษสนมถงกุ้ยเฟยหนักถึงเพียงนี้ เพราะแม้แต่อยู่ต่อหน้าพระพักตร์ฝ่าบาท นางยังกล้าดูหมิ่นฝ่าบาท เช่นนั้นต่อหน้าสวี่ฮองเฮาสนมถงกุ้ยเฟย จะวางท่ากำแหงเช่นไรพวกเขาล้วนไม่อยากคิด“เกากงกง เจ้าให้คนไปตามถงอู่จูหัวหน้าสำนักศึกษา และท่านผู้เฒ่าตระกูลถงเข้าวังมาเดี๋ยวนี้ ส่วนเจ้านำตัวสนมถงกุ้ยเฟ

ความจริงแล้วที่เฉิงหนิงเฉิงไม่ลงโทษตระกูลถงเป็นเพราะเขารู้ดีว่าการก่อกบฏในครั้งนี้ไม่เกี่ยวกับตระกูลถง เพราะทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน แม้แต่เสด็จพี่ของเขาที่ถูกทุกคนประณามว่าเป็นลูกอกตัญญูสังหารบิดาผู้ให้กำเนิดเพื่อราชบัลลังก์ก็ยังไม่ทันได้ตั้งตัวเช่นกันแต่เพราะที่ผ่านมาตระกูลถงเรืองอำนาจมากไม่ว่าคนตระกูลถงจะเอ่ยอันใดในท้องพระโรง เหล่าขุนนางทั้งหลายก็จะเห็นด้วยเกือบทั้งหมด ทำให้อำนาจไม่สมดุล ในเมื่อเขาได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้ย่อมต้องถ่วงดุลอำนาจไม่ให้เป็นดังเช่นแต่ก่อนถึงเขาจะไม่ลงโทษตระกูลถงแต่เขารู้ดีว่าขุนนางที่เคยสนับสนุนตระกูลถงเริ่มมีใจออกห่าง เพราะกลัวว่าวันดีคืนดีหนิงเฉิงฮ่องเต้จะเอาข้ออ้างที่เสด็จพี่ก่อกบฏมาลงทัณฑ์ตระกูลถง เขาจึงไม่จำเป็นต้องลงแรงเพื่อดึงอำนาจตระกูลถงให้ต่ำลงแต่หลังจากที่เขารับสนมถงกุ้ยเฟยเข้ามาเป็นสนม ตระกูลถงก็เริ่มมีอำนาจมากขึ้น ถึงจะไม่รุ่งเรืองเท่าแต่ก่อน แต่ก็ถือว่าดีขึ้นกว่าเดิม เขารู้ดีว่าตระกูลถงเสียเงินทองไปมากมายเพื่อขอร้องให้เหล่าขุนนางช่วยลงคะแนนให้หลานสาวของตนถงอู่จูได้ยินคำของหนิงเฉิงฮ่องเต้ก็สำนึกผิดและระลึกถึงความกรุณาที่หนิงเฉิงฮ่องเต้ประท

หลังจากที่เฉิงหนิงเฉิงคิดดีแล้วว่าคืนนี้จะไปค้างที่ตำหนักคุนหนิง จึงได้สั่งการให้เฟิ่งจางหยงไปตรวจดูเหตุการณ์ฆ่าล้างสกุลที่เกิดขึ้นในเมืองหลวงย้อนหลัง19-20ปีที่ผ่านมา และยังสั่งให้ส่งคนไปสืบเรื่องราวความเป็นมาต่าง ๆ ของหลี่เยว่เล่อ และของสวี่เยว่ซินอีกด้วยหลังจากสั่งการทุกอย่างเสร็จแล้วเฉิงหนิงเฉิงก็คิดอยากจะพักเอาแรงเสียหน่อย เพราะเมื่อคืนนี้เขายังพักผ่อนไม่เพียงพอ อีกทั้งคืนนี้เขายังต้องคิดบัญชีแค้นกับสวี่ฮองเฮาอีก จึงจำเป็นต้องอ้อมแรงไว้“หากพวกเจ้าไม่มีอันใดสงสัย ก็ไปจัดการงานของพวกเจ้าเถิด เราจะพักเอาแรงเสียหน่อย คืนนี้เรายังต้องไปเอาคืนฮองเฮาอีก” เฉิงหนิงเฉิงเอ่ยราวรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้ไปจัดการสวี่ฮองเฮาเฟิ่งจางหยงเห็นใบหน้าระรื่นของสหายไม่เหมือนกับคนที่มีความแค้นอันใดเลย ก็นึกข้องใจ จึงได้เอ่ยถามด้วยท่าทางเย้าแหย่“ฝ่าบาทพระองค์จะไปจัดการฮองเฮาด้วยวิธีใดหรือพ่ะย่ะค่ะ ไยกระหม่อมถึงมองไม่ออกว่าฝ่าบาทนึกแค้นเคืองฮองเฮา หากมีใครเห็นสีหน้าพระพักตร์ตอนนี้ คงมีแต่คนนึกว่าฝ่าบาทตื่นเต้นที่จะได้พบหน้าสตรีที่ฝ่าบาทเฝ้ารอคอยอยู่นะพ่ะย่ะค่ะ”เฟิ่งจางหยงเอ่ยจบก็หัวเราะ แม้แต่เกากงกงที่ได

หลี่เยว่เล่อได้ยินที่หนิงเฉิงฮ่องเต้เอ่ยก็หัวใจเต้นถี่ทั้งรู้สึกกลัวและรู้สึกอายในคำพูดที่แฝงความนัยนั้น แต่เมื่อนางมองไปยังถ้วยยาก็ทำให้หัวใจที่เต้นรัวนั้นเต้นช้าลง“ต่อให้เป็นยาพิษก็ต้องดื่มสินะ” นางทำปากขมุบขมิบบ่นพึมพำออกมาเบา ๆ“เจ้าว่าอันใดอย่างนั้นหรือ” เฉิงหนิงเฉิงเอ่ยถามเมื่อเขาได้ยินสวี่ฮองเฮาเอ่ยไม่ชัดพอที่จะทำให้เขาเข้าใจ“ไม่มีอันใดเพคะ หม่อมฉันเพียงแค่อยากจะดื่มยาเท่านั้น” นางได้แต่จำใจต้องดื่มมันให้หมดเรื่องหมดราวไปเฉิงหนิงเฉิงเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ยกยิ้มขึ้น สายตาของเขาบ่งบอกถึงการรอชมเรื่องสนุกบางอย่าง เขาใช้ช้อนตักยาป้อนให้สวี่ฮองเฮาด้วยตนเองเองกับมือเพียงช้อนแตะที่ริมฝีปากยาสีดำเข้มก็ไหลเข้าไปในปากของนาง เพียงยาหยดแรกสัมผัสถูกลิ้นนางก็รับรู้ได้ถึงรสชาติของยา ทั้งใบหน้าและดวงตาของนางไม่อาจจะซ้อนความรู้สึกไว้ได้ ถึงนางจะพยายามฝืนไว้มากเท่าใดก็ตามสีหน้าที่พยายามอดกลั้นนั้นกลับดูน่าขันยิ่งนัก ทำเอาเฉิงหนิงเฉิงที่ได้เห็นกลั้นอารมณ์เอาไว้ไม่อยู่เผลอหลุดขำออกมา เพียงเขาหัวเราะออกมาสายตาพิฆาตของสวี่ฮองเฮาก็จับจ้องมาที่เขาทันที เขารีบเปลี่ยนสีหน้าแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ก่