All Chapters of ตำแหน่งฮองเฮานี้ข้าครอง: Chapter 21 - Chapter 30

“ฝ่าบาทจะเสด็จกลับแล้วหรือเพคะ” หลี่เยว่เล่อเอ่ยถามเมื่อเห็นหนิงเฉิงฮ่องเต้ลุกขึ้นจากเตียง นางแอบคาดหวังให้เขารีบกลับตำหนักโดยเร็ว“ใช่แล้ว เจ้าพักผ่อนเถอะไม่ต้องออกไปส่งเราหรอก” น้ำเสียงราบเรียบ แต่สีหน้ากลับแสดงอาการขุ่นเคืองเล็กน้อยความจริงแล้วหนิงเฉิงฮ่องเต้ไม่ได้คิดจะกลับตำหนักเฉียนชิง เขาเพียงแค่จะลุกขึ้นมาดื่มน้ำเท่านั้น แต่เพราะคำพูดของสวี่ฮองเฮาเขาจึงต้องตอบไปเช่นนั้น ที่จริงแล้วเขาคิดจะอยู่จนถึงยามที่เหล่าสนมมาถวายพระพรฮองเฮา เพราะเขาอยากเห็นว่าสวี่ฮองเฮาจะลงโทษเหล่านางสนมเช่นไร“เพคะ” หลี่เยว่เล่อรีบตอบกลับทันที เพราะนางเองก็อยากพักผ่อนหลังจากที่ไม่ได้นอนมาตลอดคืนหนิงเฉิงฮ่องเต้เดินออกจากห้องบรรทมมาด้วยท่าทางอิดโรย ขอบตาดำคล้ำ เขาเดินหาวไปตลอดทางเดินจนไปถึงเกี้ยวอ่อน[1]ที่รออยู่หน้าตำหนัก ทำเอาเหล่านางกำนัลขันทีที่ได้เห็นต่างนึกภาพเรื่องราวในห้องบรรทมกันไปต่าง ๆ นานาแม้แต่ชิงกงกงที่มาสืบข่าวเพื่อกลับไปทูลไทฮองไทเฮาก็เชื่อคำพูดของเกากงกงอย่างสนิทใจ ทีแรกที่เขาได้ยินเกากงกงเล่าให้ฟัง เขาคิดว่าเกากงกงนั้นพูดเกินจริงไปมาก เพราะดูจากที่หนิงเฉิงฮ่องเต้ทรงหมางเมินสวี่ฮองเฮาแล้ว

สนมฟ่านเฟยกับสนมหวังเฟยหลังจากที่ได้ยินคำที่สวี่ฮองเฮากล่าวก็รับรู้ได้ว่าสวี่ฮองเฮานั้นจริงจังกับคำพูดนั้นมาก ไม่ว่าจะแววตาหรือท่าทางที่ดูหนักแน่นของนาง ก็สามารถสร้างความกลัวให้สนมทั้งสองได้ไม่น้อย สนมทั้งสองถึงกับก้มหน้าก้มตาลง และนั่งนิ่งรอฟังสิ่งที่สวี่ฮองเฮาจะเอ่ยต่อต่างจากสนมกุ้ยเฟยทั้ง2คนที่กำมือแน่น หน้าตาแสดงความไม่พอใจในคำพูดของสวี่ฮองเฮาอย่างเห็นได้ชัด เพราะหลายเดือนมานี้พวกนางทั้งสองวางตัวเป็นใหญ่ในวังหลัง เสียจนลืมตัวไปว่าพวกนางยังมีฐานะเป็นเพียงสนมหาใช่เป็นฮองเฮาเมื่อวางตัวเป็นใหญ่มานาน พอมาถึงวันที่ถูกว่ากล่าวให้รู้จักตำแหน่งฐานะของตนเองขึ้นมา จึงยังรับไม่ได้กับคำพูดนี้ และยังหลงเชื่อในตัวเองว่าสวี่ฮองเฮาไม่กล้าทำอันใดพวกนางอย่างแน่นอน เพราะถึงอย่างไรเสียสวี่ฮองเฮายอมต้องเกรงใจตระกูลของพวกนางอยู่บ้าง มีหรือจะกล้าลงโทษพวกนางเพียงเพราะนางกำนัลตัวเล็ก ๆ เพียงคนเดียว“ใช่แล้วเพคะ เมื่อวานนี้หม่อมฉันสั่งให้นางกำนัลของหม่อมฉันไปจัดการนางกำนัลหลู่เองเพคะ” สนมถงกุ้ยเฟยเอ่ยอย่างไม่กลัวเกรงอันใด“นางทำความผิดอันใดอย่างนั้นหรือ” หลี่เยว่เล่อเอ่ยพร้อมยิ้มให้สนมถงกุ้ยเฟย“หม่อมฉันไ

“อ๋อ อย่างนั้นหรือ แล้วที่สนมหยางกุ้ยเฟยลงมือตบคนของข้า ในตำหนักของข้า เจ้าคิดว่าข้าควรลงโทษเจ้าเช่นไร”“หม่อมฉันแค่สั่งสอนนางกำนัลชั้นต่ำเพียงเล็กน้อยเท่านั้น พระองค์คิดจะเอาเรื่องแค่นี้มาสั่งลงโทษหม่อมฉันเลยหรือเพคะ” สนมหยางกุ้ยเฟยกล่าวเสียงหนักแน่น เพราะนางคิดว่าการลงโทษนางกำนัลคนหนึ่งเพียงแค่ตบหนึ่งฉากคงไม่ได้มีโทษอันใดที่สามารถทำให้สวี่ฮองเฮาลงโทษนางได้“สำหรับเจ้านางอาจเป็นนางกำนัลชั้นต่ำ แต่สำหรับข้านางเป็นคนของข้า หากนางไม่ได้ทำผิด ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์ทำร้ายนาง” หลี่เยว่เล่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงขุ่นมัวเล็กน้อย“เช่นนั้นนางก็ทำผิดที่กล้ามาทำกำแหงใส่หม่อมฉัน นางเป็นเพียงนางกำนัลชั้นต่ำกล้าดีเช่นไรกันถึงมาข่มขู่พวกหม่อมฉัน” สนมหยางกุ้ยเฟยกล่าวอย่างมั่นใจหลี่เยว่เล่อลุกจากบัลลังก์ตั่งทองลงมาอย่างช้า ๆ ด้วยท่าทางสง่าแววตานางจดจ้องไปยังสนมหยางกุ้ยเฟยอย่างไม่ว่างตา นางหยุดเดินเมื่อถึงหน้าสนมหยางกุ้ยเฟย หลี่เยว่เล่อยกยิ้มมุมปากก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงเยือกเย็นชวนน่ากลัวเมื่อรวมกับสีหน้าที่นางกำลังแสดงออกมาในตอนนี้“นางกำนัลชั้นต่ำ อย่างนั้นหรือ เช่นนั้นหากเทียบจากตำแหน่งของข้าเจ้าก็เป็นเพีย

หลี่เยว่เล่อได้แต่ต้องทนฟังเสียงกรีดร้องของนางกำนัลคนสนิทของสนมหยางกุ้ยเฟย จนกว่าหลู่ม่านม่านจะลงทัณฑ์นางเสร็จ แต่กว่าจะผ่านการลงเข็มแต่ละหนชั่งยาวนานจนนางที่เป็นคนนั่งมองยังรู้สึกทรมาน ไม่ต้องนึกถึงคนที่ถูกลงทัณฑ์เลยว่าจะรู้สึกเช่นไรหลี่เยว่เล่อเหลือบตาไปมองหลู่ม่านม่าน และได้แต่นึกอยู่ในใจ ‘เด็กที่ดูสดใสร่าเริง และชอบเก็บความคับแค้นไว้ในใจ ยามนี้พอได้ระบายแค้นช่างดูน่ากลัวยิ่งนัก’ ในใจหลี่เยว่เล่ออยากสั่งให้หลู่ม่านม่านหยุดการลงโทษในครั้งนี้ แต่หากทำเช่นนั้นก็คงไม่เป็นธรรมกับหลู่ม่านม่าน และที่นางแสดงวางท่าใหญ่โตให้เหล่าสนมและนางกำนัลขันทีกลัวเกรงก็คงสูญเปล่า“นางกำนัลหลู่ตอนที่ข้าทำเจ้า ข้าไม่ได้ทรมานเจ้าเยี่ยงนี้ แต่ไยเจ้าต้องทำกับข้าถึงเพียงนี้” นางกำนัลคนสนิทของสนมหยางกุ้ยเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงทรมานเพียงหลู่ม่านม่านขยับปลายเข็มความเจ็บก็วิ่งแล่นขึ้นมา นางขบฟันกรามแน่นเพื่อต้านความเจ็บปวดทุกครั้งที่ถูกทิ่มแทง แต่ก็ต้านไว้ไม่อยู่จนต้องกรีดร้องออกมาอย่างสุดเสียงพร้อมใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดสนมหยางกุ้ยเฟยที่นั่งทนดูความเจ็บปวดของนางกำนัลเหมียนนางกำนัลคนสนิทก็นึกตำหนิตนเองอยู่ใ

หลี่เยว่เล่อมองหลู่ม่านม่านอย่างเอ็นดู ท่าทางแสนงอนของนางดูออกได้อย่างชัดเจน อาจเพราะนางกับหลู่ม่านม่านยังรู้จักกันไม่ถึงเดือน ความคิดความอ่านของนาง อาจจะซับซ้อนจนหลู่ม่านม่านคาดไม่ถึง หรือไม่ก็ยังรู้จักกันไม่มากพอที่จะทำให้แมวน้อยแสนงอนตัวนี้เชื่อในตัวของนางได้อย่างไม่มีข้อสงสัย เช่นนั้นการพูดคุยและอธิบายเรื่องข้องใจให้เข้าใจซึ่งกันและกันทั้งสองฝ่ายย่อมส่งผลดีกว่าทั้งในตอนนี้และภายภาคหน้า“เจ้าคิดเช่นนั้นหรือ แต่ข้าไม่คิดอย่างนั้น เจ้าลองคิดดูทั้งที่นางกำนัลคนสนิทของสนมหยางกุ้ยเฟยเป็นคนเอ่ยก่อนว่าสั่งสอนเจ้า แต่พอเข้ามาในห้องโถงสนมถงกุ้ยเฟยกลับเอ่ยปากเรื่องที่รังแกเจ้าก่อน และยังพูดจาท้าทายอำนาจข้าอย่างไม่เกรงกลัวครั้งแล้วครั้งเล่า ข้าจึงต้องลงทัณฑ์นางเพื่อให้คนอื่นยำเกรงข้า พอถึงคราสนมหยางกุ้ยเฟยคนสนิทของนางก็เข้ามาช่วยไว้อีก ข้าจะลงโทษนางหนักก็มิได้ จะพูดถึงเรื่องที่นางใช้นางกำนัลประจำห้องเครื่องทำอาหารรสจัดมาให้ข้าก็มิได้ เพราะอย่างไรเสียก็ไม่มีหลักฐานใดนอกจากคำพูดของนางกำนัลเหล่านั้น หากข้าเอ่ยขึ้นมานางย่อมปฏิเสธอยู่แล้ว และยังจะทำให้นางกำนัลประจำห้องเครื่องเหล่านั้นเดือดร้อนในภา