All Chapters of The Four Twins and the Billionaire's Regret: Chapter 21 - Chapter 30

Nang marinig iyon ni Marvin, agad na huminto si Nathan at sinundan ang direksiyong itinuro nito. Isang sulyap pa lang ay nakilala na niya ang dalawang maliliit na pigura.Bahagyang nagsalubong ang kanyang mga kilay habang mabilis na naglakad palapit sa kanila."Nathaniel... Nathalie."Malamig ngunit awtoritatibo ang kanyang tinig."Bakit kayo nandito? Hindi ba dapat nasa bahay kayo at nagpa-practice? Don't tell me... tumakas na naman kayo?"Kitang-kita sa mukha ni Nathan ang hindi niya pagkatuwa.Samantala, abalang-abala si Nathaniel sa paghahanap ng nawawalang bracelet ng kapatid. Nakayuko pa siya nang marinig ang pamilyar na boses na iyon.Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan niya. Dahan-dahan siyang napalingon. At nang magtama ang mga mata nila ni Nathan...Halos tumigil ang tibok ng puso niya.‘Daddy?! Bakit nandito si Daddy? Patay na…’Kung malaman niyang wala pala sina Cyler at Cielo sa bahay, siguradong mabubunyag ang lahat.Nanginig ang balikat ni Nathaniel

Masalimuot ang kalagayan ng ina ni Luciana. Kahit na inihanda na ni Serenity ang sarili sa posibilidad na maging komplikado ang kaso, hindi pa rin naging madali ang pagsusuri. Halos buong maghapon siyang nakatutok sa makapal na tambak ng medical records at mga resulta ng laboratory tests. Isa-isang binasa niya ang bawat detalye, pinag-aralan ang kasaysayan ng sakit, at maingat na inisa-isa ang lahat ng posibleng paraan ng paggamot.Nang sumapit ang gabi, saka lamang niya naibaba ang huling folder. Napapikit siya sandali at marahang minasahe ang pagitan ng kanyang mga kilay. Ramdam na ramdam niya ang pagod, ngunit mas nangingibabaw ang kasiguruhang nabuo matapos ang ilang oras na pagsusuri.Sa kabilang banda, kanina pa hindi mapakali si Luciana. Halos hindi ito makahinga sa kaba habang hinihintay ang sasabihin ng matalik na kaibigan."Serenity..." mahina niyang tawag. "Ano sa tingin mo? Kaya ba? May pag-asa ba?"Ibinaba ni Serenity ang mga papel na hawak at tumingin sa kanya. Isang ban

Nang marinig ang sinabi ng kanyang ina, bahagyang nagbago ang ekspresyon ni Nathan. May tila naantig sa loob niya, ngunit sa halip na lumambot ang kanyang mukha, lalo lamang itong naging malamig at mabigat.Pinipigilan ni Medela ang sariling galit. Huminga siya nang malalim bago muling nagsalita, pilit na ipinapaintindi ang kanyang panig.“Nathan,” mahina ngunit puno ng emosyon ang boses niya, “anim na taon nang naghihintay si Leslie sa'yo. Hanggang kailan mo pa ba siya paghihintayin?” Napailing siya habang nagpapatuloy. “May hangganan ang kabataan ng isang babae. Handa niyang isugal ang mga pinakamagagandang taon ng buhay niya para sa'yo, pero hanggang ngayon, hindi mo pa rin siya binibigyan ng tamang lugar sa buhay mo.”Diretso niyang tiningnan ang anak. “Balak mo ba siyang paghintayin habambuhay?”Lalong kumunot ang noo ni Nathan. Halatang hindi niya nagustuhan ang direksyon ng usapan.Malamig niyang ibinaba ang tingin bago nagsalita.“Ang tungkol sa amin ni Leslie... hindi n'yo na

Nang marinig ni Lilian ang mga salitang iyon, kitang-kitang namutla ang mukha nito. Nanginginig sa galit ang kamay niyang itinuro kay Serenity habang halos pasigaw na nagsalita."Ikaw... ikaw na walang modo! Ganiyan ka ba makipag-usap sa nakatatanda? Wala ka na bang natitirang respeto?"Tahimik lamang siyang tinitigan ni Serenity. Nang makita niyang halos manginig sa sobrang galit ang babae, bahagyang gumaan ang loob niya. Isang malamig na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi."Ang magandang pagpapalaki," malamig niyang tugon, "ay ibinibigay lang sa mga taong karapat-dapat."Pagkasabi niyon ay hindi na siya lumingon pa. Diretso siyang naglakad palayo, matatag ang bawat hakbang.Sa likuran niya ay patuloy ang galit na sigaw ni Lilian."Ikaw na walang utang na loob! Huminto ka riyan! Sino ka ba para pagsalitaan ako nang ganiyan? Kung alam ko lang na ganiyan ang magiging anak ko, sana noong ipinanganak ka pa lang, sinakal na kita!"Isa-isang tumama sa pandinig ni Serenity ang bawat masa

Pagkababa ni Serenity ng telepono, balak sana niyang ipikit muna ang mga mata at magpahinga kahit sandali. Ngunit bago pa man siya tuluyang makahiga, biglang tumunog ang kanyang cellphone.Si Luciana ang tumatawag.Halatang nag-aalala ito dahil matagal na siyang hindi bumabalik mula nang magpaalam na pupunta lang sa banyo.Agad niyang sinagot ang tawag."Sere, where are you? Bakit ang tagal mo? Kinakabahan na ako rito!"Napapikit si Serenity nang maalala ang nangyari.Naging abala siya sa pagpapagamot kaya tuluyan niyang nakalimutang ipaalam ang sitwasyon."Sorry... nandito ako sa isang hospital room."Hindi na siya nagdagdag pa ng paliwanag.Pagkarinig ni Luciana, agad nitong ibinaba ang tawag.Makalipas lamang ang ilang minuto, bumukas ang pinto ng silid at mabilis na pumasok ang babae. Halata sa mukha nito ang pag-aalala at pagkainis."Ano ba naman, Sere!" bungad nito habang nakapamewang. "Nagpunta ka lang sa banyo, nauwi ka pa sa hospital room? Hindi ka pala okay, bakit hindi mo s