All Chapters of The Four Twins and the Billionaire's Regret: Chapter 51 - Chapter 60

Napansin ni Serenity ang pasa sa tagiliran ni Nathan at hindi niya maiwasang mabigla sa loob-loob niya. ‘Hindi ba’t talagang malakas ang palo ni Grandpa?’Maging si Marvin, na nasa driver's seat, ay napalingon at agad na nag-aalala. “Sir, baka mas mabuting magpatingin na kayo sa ospital?”Umiling lamang si Nathan. Wala siyang pakialam sa maliit na sugat, at bahagya pa siyang napasimangot na para bang hindi iyon karapat-dapat pag-aksayahan ng oras. “No need. May first-aid kit sa sasakyan. Kunin mo na lang at ibigay sa akin.”Alam ni Marvin na hindi madaling mapilit ang kanyang amo kapag may napagdesisyunan na ito. Kaya naman wala na siyang sinabi at agad na kinuha ang first-aid kit.Naalala niya ang mga nangyari noon. Nang minsang umalis si Nathan at tuluyang makipaghiwalay nang hindi muna humihingi ng pahintulot sa matanda, labis itong nagalit at pinarusahan siya gamit ang mga alituntunin ng pamilya. Hindi talaga nagtimpi ang matanda noon. Ilang araw ding nakahiga si Nathan bago tuluy

Hindi napigilang magsalita ni Cyler, bahagyang nakakunot ang noo habang nakatingin sa kanyang ama. “Daddy, nakalimutan mo na ba? Limang taon pa lang kami ni Nathalie.”“Hindi ko nakalimutan.” Walang kahit anong pagbabago sa ekspresyon ni Nathan habang kalmadong sumagot. “Alam kong limang taon na kayo. Hindi na kayo tatlong taong gulang para hindi makasama sa kumpanya.”Natigilan si Cyler.Sa loob-loob niya, halos gusto niyang mapamura. ‘Grabe! Ginamit talaga ni Daddy ang sarili niyang sinabi para patahimikin ako!’Samantala, sadyang hindi pinansin ni Nathan ang mga matang puno ng pagtutol ng dalawang bata. Matapos punasan ang bibig, tumayo siya mula sa upuan at mahinahong nag-utos, “Marvin, ihanda mo ang sasakyan. Pupunta tayo sa kumpanya.”Sa kabilang banda, mabilis namang nagmaneho si Serenity patungo sa psychology research institute.Tahimik na nakaupo sa likod ang dalawang bata, ngunit nang tuluyang huminto ang sasakyan at makita nila ang gusali sa kanilang harapan, pareho silang

Pagsapit ng alas-siyete ng gabi, dumating si Nathan sa McLaurx Residence ayon sa napagkasunduang oras. Nang makarating siya sa pribadong silid na sinabi sa kaniya, bahagya siyang huminto bago mahinahong kumatok sa pinto.Ilang sandali lamang ay narinig niya mula sa loob ang boses ni Niel. “Pumasok ka.”Binuksan ni Nathan ang pinto at pumasok. Ngunit sa sandaling makita niya ang mga taong naroon, agad na nagbago ang kaniyang ekspresyon. Nandoon ang kaniyang mga magulang, pati na ang tatlong miyembro ng Castro.Sa kabilang bahagi ng silid, masayang nakikipagkuwentuhan si Medela kina Lilian at Leslie, na para bang isang ordinaryong hapunan lamang ang kanilang pinuntahan.Hindi na kinailangan pang mag-isip ni Nathan para maunawaan ang lahat.Agad dumilim ang kaniyang mukha at malamig na tumingin kay Niel. Isang tingin lamang iyon, ngunit sapat na upang hindi komportableng mapalunok ang matanda.Si Niel, na ilang dekada nang sanay humarap sa mga negosyante at makapangyarihang tao, ay hindi

Pagkasabi ni Nathan, akmang tatayo na siya upang tuluyang umalis nang biglang ipinatong ni Niel ang kamay sa balikat niya at bahagyang pinigilan siya. Agad na kumunot ang noo ni Nathan at malamig na tumingin sa kaniyang ama, halatang wala na siyang pasensiyang makipagtalo pa.Sinalubong ni Niel ang kaniyang tingin at sinubukang kausapin siya nang mahinahon. “Nathan, kung ayaw mong pag-usapan ang tungkol sa kasal, hindi ka namin pipilitin. Pero kumain ka man lang. Maghapon kang abala sa trabaho at siguradong gutom ka na. Huwag mong pabayaan ang tiyan mo dahil lang sa inis mo.”Bahagyang bumuntong-hininga si Niel bago muling nagsalita. “Kung gusto mong kumain nang maayos, pumunta ka na lang bukas sa bahay. Ipapaluto ko sa chef ang mga paborito mong pagkain.”Ngunit halatang wala nang interes si Nathan sa kahit anong paliwanag. Tumango lamang siya nang bahagya, malamig at walang emosyon ang sagot. “Naghihintay sa akin sa bahay sina Nathaniel at Nathalie. Mauuna na ako.”Hindi na siya nag

Tuwid na naka-upo si Marvin sa driver's seat, halos ayaw nang gumalaw sa sobrang kaba. Ramdam na ramdam niya ang malamig na aura ng amo niya, kaya mas pinili niyang manahimik na lamang. Para siyang ibong takot mahuli, ni hindi makapangahas na magsalita nang hindi kailangan.“Magmaneho ka.”Malamig ang boses ni Nathan nang ibigay niya ang utos. Bahagya niyang tiningnan ang kalsadang tinatahak ni Serenity bago muling magsalita. “Sundan mo siya.”Pagkalabas ni Serenity sa restaurant, hindi siya agad umuwi. Sa halip na sumakay ng kotse, pinili niyang maglakad habang pinapalamig ang ulo at umaasang mawawala kahit kaunti ang tama ng alak sa katawan niya. Mabigat pa rin ang dibdib niya dahil sa mga nangyari kanina, at ang bawat hakbang ay tila paraan para mailabas ang inis na matagal nang kinikimkim.Hindi niya namalayang malayo na pala ang kanyang narating.Mahina na ang ilaw ng mga poste sa lugar na iyon, at kapansin-pansing kakaunti na rin ang mga taong dumaraan. Nang tuluyang magbalik an