บททั้งหมดของ คนนอกหัวใจ: บทที่ 21 - บทที่ 30

ญี่ปุ่นตอนนี้ฉันกับกันต์เดินทางมาถึงญี่ปุ่นแล้วค่ะตลอดการเดินทางเกือบหกชั่วโมงฉันไม่คุยกับเขาเลยเขาก็พยายามถามพูดคุยกับฉันนะคะแต่ฉันไม่มีอารมณ์จะคุยอะไรกับเขาทั้งนั้นขึ้นเครื่องปุ๊บฉันก็หลับเลยแล้วที่ฉันเป็นแบบนี้ก็เพราะเมื่อตอนนั้นตอนที่ฉันไปตามเขาที่ห้องฉันดันบังเอิญไปได้ยินเขาคุยโทรศัพท์กับผู้หญิงที่ชื่อจินผู้หญิงที่เป็นที่หนึ่งในใจของเขาบอกตรงๆว่าฉันไม่โอเคเลยสักนิดค่ะที่ต้องไปได้ยินอะไรแบบนั้นคำพูดที่เขาพูดกับคนในสายตอนนั้นมันฟังดูอ่อนโยนอบอุ่นเขาเป็นห่วงเป็นใยผู้หญิงคนนั้นมากเหลือเกินค่ะ มากจนฉันอิจฉาใช่ค่ะ ฉันยอมรับว่าฉันอิจฉาผู้หญิงคนนั้นมากฉันมีสิทธิ์ที่จะรู้สึกโกรธ รู้สึกน้อยใจแบบนี้ได้ใช่ไหมค่ะในเมื่อเขาเรื่องฉันว่าเมียถึงจะเป็นเมียคนที่อยู่นอกหัวใจของเขาฉันก็มีสิทธิ์ที่จะรู้สึกใช่ไหมแต่ก็ดีค่ะมาได้ยินอะไรแบบนี้ก็ดีเหมือนกันเพราะฉันรู้สึกว่าเวลาที่ฉันใช้ในการที่ต้องอดทนรอความรักที่ไม่รู้ว่าจะมีจริงรึเปล่ามันสั้นลงเรื่อยๆ"ป่ะ! ขึ้นห้องกัน""คีย์การ์ดห้องฉันล่ะ"ฉันยื่นมือเพื่อขอคีย์การ์ดห้องพักจากเขาที่พึ่งไปติดต่อเช็คอินเสร็จแล้วประโยคนี้ก็เป็นประโยคที่ฉันพูดกับเขาเป็นป

ก๊อกๆ"มีอะ..""ฉันต้องรีบกลับไทยตอนนี้"ในขณะที่ฉันกำลังนึกถึงโอโซนอยู่เสียงเคาะประตูห้องฉันก็ดังขึ้นมีอยู่คนเดียวแหละค่ะที่มาหาฉันตอนนี้พอฉันเปิดประตูยังไม่ทันถามจบกันต์ก็พูดสวนกลับมาด้วยท่าทีที่ร้อนรน"เกิดอะไรขึ้น""ม๊าโทรมาบอกว่าจินทะเลาะกับเฮียเสือแล้วก็หายตัวไป"ผู้หญิงคนนั้นอีกแล้วเหรอที่ทำให้เขาร้อนรนจะเป็นจะตายแบบนี้"กลับไปตอนนี้นายจะช่วยอะไรได้นายรู้เหรอว่าคุณจินเธอหายไปไหน""จินหายตัวไปไหนไม่รู้ฉันต้องรีบกลับไทยอย่างน้อยก็คงได้เบาะแสกว่าอยู่ที่นี่""แต่งานเรายังไม่เสร็จนะ"ฉันเอื้อมมือไปจับมือเขาไว้เพื่อเรียกสติเขาเพราะงานนี้ถ้าไม่มีรองประธานบริษัทอย่างเขาอยู่ด้วยมันคงดูไม่ดี"ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าจินถ้าเธอจะอยู่จนเสร็จงานก็อยู่ ฉันจะกลับ!"เขาสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของฉันอย่างแรงแล้วพูดตะคอกประโยคนี้ใส่หน้าฉัน"แยกแยะบ้างสิ! ว่าอะไรเป็นอะไรนายต้องทำงานอย่าลืมสิว่าผู้หญิงคนนั้นเขามีสามีแล้วเพื่อนอย่างนายจะทำอะไรได้"ฉันพูดกับเขาอย่างหมดความอดทนเหมือนกันค่ะตอนนี้ฉันเองก็เริ่มทนไม่ไหวแล้วเหมือนกันอีกอย่างคำที่เขาพูดออกมาว่าผู้หญิงคนนั้นสำคัญที่สุดมันทำให้ฟิวส์ฉันขาด"เป็นบ้

-สองวันผ่านไป-ภูวดลกรุ๊ป"อะไรนะลูก...ลาออก""ค่ะ..หนูขอลาออกได้ไหมคะ""เกิดอะไรขึ้นลูกนาราใครทำอะไรหนูหรือว่ามีปัญหาเรื่องงานตรงไหนบอกแม่ได้นะ"คุณแม่ของกันต์พูดกับฉันถามฉันออกมาอย่างตกใจที่อยู่ๆวันนี้ฉันมาขอลาออกกับท่าน ฟังไม่ผิดหรอกค่ะฉันจะมาลาออกจริงๆเพราะนี่เป็นทางเดียวที่ฉันจะไปจากชีวิตเขาแล้วฉันก็รู้ว่ามันไม่ง่ายที่จะทำให้คุณแม่ยอม"ไม่มีใครทำอะไรหนูหรือมีปัญหาเรื่องานอะไรหรอกค่ะคือหนู หนูไม่อยากทำงานร่วมกับกันต์แล้ว"ฉันตัดสินใจพูดแบบนี้ออกไปมันยิ่งทำให้คุณแม่มีอาการตกใจขึ้นมายิ่งกว่าเดิม"ทะเลาะอะไรกันลูกหรือว่าตากันต์ทำอะไรให้หนูไม่พอใจบอกแม่ได้นะแต่อย่าถึงกับต้องลาออกเลย""หนูไม่สะดวกใจที่จะทำงานกับเขาแล้วค่ะมันมีเหตุผลหลายอย่างที่หนูไม่สามารถบอกคุณแม่ได้ในตอนนี้""มันร้ายแรงมากเหรอลูกถึงกับทำงานร่วมกันไม่ได้แบบนี้"ฉันบีบมือตัวเองเอาไว้แล้วเม้มปากแน่นเพราะไม่รู้จะตอบคำถามนี้กับคุณแม่ยังไง"แม่ยังไม่ให้หนูลาออกตอนนี้แต่แม่จะให้หนูลาพักนานเท่าไหร่ก็ได้จนกว่าหนูจะสบายใจแล้วแม่จะย้ายโต๊ะทำงานหนูมาจัดไว้ที่ห้องใหม่ที่เป็นห้องของหนูคนเดียวตำแหน่งที่ปรึกษาของรองกรรมการผู้จัดการต

สองชั่วโมงผ่านไปเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของคนที่นอนข้างๆฉันมันบ่งบอกได้ดีว่าเขาหลับสนิทแค่ไหนคงเพราะความเหนื่อยล้าที่เขาใช้เรี่ยวแรงของเขาย่ำยีฉันบวกกับฤทธิ์ของแอลกอฮอร์มันเลยทำให้เขานอนหลับแบบไม่รู้ตัวแบบนี้ฉันค่อยๆพยุงร่างกายที่บอบซ้ำของฉันลุกออกจากเตียงที่มีคราบน้ำกามของเขาเปอะเปื้อนอยู่แล้วรีบเปิดกระเป๋าหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่ขึ้นมาใส่ด้วยเสียงเบาที่สุดเพราะกลัววาเขาจะตื่นขึ้นมาแล้วโอกาสที่ฉันจะหนีไปจากเขามันจะไม่มีฉันใส่เสื้อผ้าไม่นานทุกอย่างก็เรียบร้อยฉันค่อยๆลากกระเป๋าออกมาด้วยร่างกายที่บอบฉันจากการที่ถูกเขากระทำรุนแรงออกมาจากห้อง"ลาก่อน"ฉันพูดแล้วมองไปยังเตียงที่มีคนสารเลวคนนั้นนอนอยู่ก่อนที่จะหันหลังลากกระเป๋าออกมาจบลงสักทีกับการรักผู้ชายอย่างนายหลายวันผ่านไปปัง!!"ไปตามหาเมียกูให้เจอถ้าไม่เจอพวกมึงไม่ต้องกลับมาให้กูเห็นหน้า"เสียงกำปั้นผมทุบลงที่โต๊ะทำงานอย่างแรงหลังจากที่ลูกน้องผมที่ให้ไปตามหานารามารายงานว่าหานาราไม่เจอ ใช่ครับฟังไม่ผิดหรอกนาราหนีผมไปแล้วนี่ก็ผ่านมาหลายอาทิตย์แล้วครับที่ผมให้คนออกตามหาหลังจากคืนนั้นที่ผมพลาดทำเรื่องระยำกับเธอผมไม่หน้าพลาดที่วู่วามทำอะไรแบบนั้น

"ไงเรา...โอเคไหมขาดเหลืออะไรหรือเปล่า""มากเกินไปด้วยซ้ำค่ะพี่เสือความจริงให้หนูนั่งโต๊ะหน้าห้องพี่เสือเหมือนเลขาทั่วไปก็ได้นะคะไม่เห็นจำเป็นต้องมีห้องส่วนตัวเลย"ฉันพูดกับพี่เสือออกไปหลังจากที่ฉันเดินไปดูห้องทำงานของฉันมาตอนนี้ฉันมาทำงานในตำแหน่งเลขาพี่เสือวันแรก“นั่งหน้าห้องพี่ไม่กลัวว่าจะมีใครบางคนมาตามเจอเหรอ"พี่เสือพูดแล้วกระตุกยิ้มออกมาฉันรู้ค่ะว่าพี่เสือหมายถึงใครเพราะตอนนี้เรื่องของฉันกับเขานอกจากพวก คิง เวกัส โอโซนแล้ว ก็มีพี่เสือที่รู้“เขาไปเฝ้าภรรยาพี่เสือทั้งวันขนาดนั้นคงไม่มีเวลามาตามหาใครหรอกค่ะ”"ถ้าใครที่ว่าไม่ใช่เราไอ้กันต์มันไม่ตามแน่ แต่นี่คนที่หนีมันไปคือเราไงนาราแค่พี่พูดถึงเรามันก็แทบจะพุ่งใส่พี่แล้วถ้ามันรู้ว่านาราทำงานกับพี่มันมาถึงนี่แน่ๆ”"คงจะอารมณ์เหมือนเด็กหวงของเล่นมั้งคะถ้าเขาทำแบบนั้น"ฉันแสยะยิ้มแล้วตอบพี่เสือกลับไป"แต่เราไม่ใช่ของเล่นของมันหรอกนาราเชื่อพี่เถอะพี่ดูออก ไอ้กันต์มันไม่ต่างจากพี่สักเท่าไหร่หรอกหลอกตัวเองว่าไม่ให้รักแต่สุดท้ายก็รักมากจนถอนตัวไม่ขึ้น""แต่บังเอิญว่าหนูไม่ใช่ผู้หญิงที่โชคดีเหมือนคุณจินภรรยาพี่ที่ได้รับความรักจากคนที่เธอร