All Chapters of คนนอกหัวใจ: Chapter 1 - Chapter 10

ภูวดลกรุ๊ป“นารา เมื่อคืนเจ้ากันต์กลับมานอนที่คอนโดรึเปล่าทำไมป่านนี้แล้วยังไม่โผล่หัวมาบริษัท”“กลับค่ะ แต่คงยังไม่ตื่นมันเป็นความผิดของหนูเองค่ะที่ไม่ได้แวะปลุกเขาที่ห้องเมื่อเช้า พอดีหนูรีบมาเตรียมเอกสารการประชุมให้คุณแม่น่ะค่ะ"“เมื่อไหร่จะเลิกสปอยลูกชายแม่สักทีนาราดูสิเนี่ยได้ใจเหลวไหลใหญ่แล้วและก็เลิกสักทีที่โทษว่าเป็นความผิดของตัวเองที่เจ้ากันต์มันไม่ตื่นเป็นเพราะตัวมันไม่มีความรับผิดชอบต่างหาก เฮ้อ!!!ถ้าไม่มีหนูสักคนมันจะเป็นผู้เป็นคนได้ไหมตั้งแต่สมัยเรียนยันทำงานก็มีเพื่อนที่แสนดีอย่างหนูนี่แหละที่ทำให้มันเป็นผู้เป็นคน”“เดี๋ยวหนูตามให้ค่ะ เหลือเวลาอีก 2 ชั่วโมงที่จะประชุมหนูจะจัดการให้เขาเข้าประชุมพร้อมกับคุณแม่กับป๊าได้แน่นอนค่ะ”“แม่เลือกคนไม่ผิดจริงๆนาราฝากด้วยนะ”“ไม่ต้องห่วงค่ะมันเป็นหน้าที่ของหนูอยู่แล้วและอีกอย่างบุญคุณของครอบครัวภูวดลที่ให้ทุนหนูเรียนจนจบแล้วมีงานดีๆทำแบบนี้ชาตินี้ทั้งชาติหนูคงทดแทนไม่หมด”“บุญคุณอะไรกันอย่าพูดแบบนี้แม่รักและเอ็นดูหนูเหมือนลูกสาวคนหนึ่งหนูเป็นเพื่อนที่สนิทของกันต์ตอนที่หนูลำบากพอกันต์มาบอกแม่กับป๊าไม่ลังเลที่จะช่วยเลยสักนิด”“ขอบคุณน

“น่ารักน้อยกว่าจินของฉัน…พูดแล้วก็คิดถึงจิน อีกแล้ววะนาราทำไงดีฉันจะจีบจินแบบจริงจังสักทีดีไหม”ฉันถึงกับสะอึกแล้วเจ็บหน่วงๆในใจขึ้นมาที่ได้ยินกันต์พูดถึงผู้หญิงอีกคน…คนที่เขารักแล้วก็พูดถึงเธอคนนี้อยู่ตลอดเวลาตั้งแต่สมัยเรียนแล้วที่ฉันได้ยินชื่อผู้หญิงคนนี้ฉันเคยเห็นหน้าเธอนะแต่เราไม่ได้รู้จักกันฉันรู้แค่ว่ากันต์รักผู้หญิงคนนี้มากและรักมานานแล้ว“รีบไปเถอะอย่ามามัวพูดจาไร้สาระเดี๋ยวไม่ทันเข้าประชุม”“อะไรของเธอเนี้ยเมื่อกี้ยังยิ้มอยู่เลยอยู่ดีๆกลับมาดึงหน้าตึงอีกละเป็นผู้หญิงหน้านิ่งมันไม่มีเสน่ห์นะนารา…เฮ้!!เดี๋ยวรอด้วย”ฉันเดินเร็วขึ้นกว่าเดิมแล้วเสียงกันต์ก็ตะโกนตามหลังมาติดๆอยากพูดอะไรก็พูดคนอย่างฉันมันไม่มีเสน่ห์อะไรอยู่แล้วห้องประชุม“เดี๋ยวก่อนนารา”ผมคว้าแขนนาราไว้ตอนที่เธอกำลังจะเดินหอบแฟ้มงานออกไปจากห้องประชุมตอนนี้ผมประชุมเสร็จแล้วครับและทุกคนก็ทยอยเดินออกไปกันแล้วเหลือแค่ผมกับนาราที่ผมทำแบบนี้ก็เพราะนาราน่ะสิครับตั้งแต่ออกจากคอนโดมาจนถึงตอนนี้นาราก็ยังหน้าตึงใส่ผมแถมไม่ยอมมองผมอีกด้วยผมรู้สึกได้ครับว่านาราไม่ปกติ“มีอะไร”“เป็นอะไร”“เปล่า”“โกหก”“ก็แล้วแต่จะคิด ปล่อย!

'นารามีคนที่ชอบแล้วงั้นเหรอวะ ไอ้ห่านั้นใครกัน'โว้ย!! นี่ผมเป็นห่าอะไรวะทำไมในหัวแม่งคิดถึงแต่เรื่องที่คุยกับนาราเมื่อตอนบ่ายตลอดเวลาแบบนี้แค่นาราบอกว่ามีคนที่ชอบทำไมผมถึงได้รู้สึกแปลกๆในใจยังไงก็ไม่รู้มันหวิวๆหรือจะเป็นเพราะว่านาราเป็นเพื่อนสนิทเพื่อนที่รู้ใจผมจนผมไม่อยากให้มันมีแฟนวะเฮ้อ!!เอาเป็นว่าตอนนี้เลิกคิดเรื่องนาราก่อนก็แล้วกันครับเพราะตอนนี้ผมต้องรีบไปที่ๆหนึ่งที่ๆผมจะไปก็ไม่ใช่ที่ไหนไกลหรอกครับบ้านเฮียเสือลูกพี่ลูกน้องผมเองได้ข่าวว่าเฮียแม่งย้ายจากคอนโดกลับมาอยู่บ้านผมต้องไปทักทายสักหน่อยอีกอย่างการที่เฮียเสือกลับบ้านผู้หญิงที่ผมแคร์ที่สุดอย่างจินต้องเดือดร้อนแน่ๆจินเป็นน้องสาวเฮียเสือครับแต่ไม่ใช่น้องแท้ๆหรอกนะแม่งไม่รู้เฮียเสือเกลียดอะไรจินนักหนาหาเรื่องจินตลอดเวลาและจินก็คือคนที่ผมชอบและแอบรักมานานผมกับจินเราโตมาด้วยกันครับเราสองคนผูกพันกันมากก็อย่างที่ผมบอกกับนาราไปว่าผมกับจินมันมากกว่าคำว่าเพื่อนกันไปแล้วบ้านเสือ"หวัดดีครับ..คุณลุงคุณป้า"ผมเอ่ยสวัสดีลุงกับป้าผมทันทีที่เดินเข้ามาในบ้านเฮียเสือ แล้วผมก็เห็นลุงกับป้าผมกำลังคุยกับจินด้วยสีหน้าเครียดผมว่าแม่งเกิดเรื่อ

“ไหนมึงบอกจะไปห้องน้ำไงแล้วทำไมอยู่ๆมาชวนนารากลับซะงั้นมึงนี่ทำตัวมีพิรุธนะ”“พิรุธเหี้ยไรมึงพูดไปเรื่อยกูเห็นนาราเมาแล้วก็จะพากลับเพราะคอนโดกูกับนาราคอนโดเดียวกัน”ผมพูดกับไอ้เวกัสออกไปอย่างหงุดหงิดรำคาญมันครับ...แม่ง!!ชอบพูดจาเหมือนจับผิด“เดี๋ยวกูไปส่งนาราเองมึงพึ่งมานั่งดื่มต่อเถอะ อีกอย่าง...กูกับนาราก็ตกลงกันแล้วว่าคืนนี้ให้กูไปส่ง”“กูไม่ดื่มแล้วกูกำลังจะกลับ บ้านมึงมันคนละทางกับคอนโดกูอย่าลำบากเลยไอ้โซน”“สำหรับนาราไม่ว่าจะให้กูทำอะไรกูไม่เคยคิดว่ามันจะลำบาก”ทั้งผมทั้งไอ้โซนตอนนี้ต่างยืนมองหน้ากันนิ่งๆครับแขนไอ้โซนก็ยังประคองที่เอวนาราไว้ไม่ยอมปล่อย"ปล่อย! กูจะพานารากลับเอง"แล้วก็เป็นผมครับที่พูดขึ้นมาก่อนพร้อมกับเอื้อมมือจะไปประคองนาราแทนไอ้โซน"อย่างี่เง่าไอ้กันต์กูจะไปส่งเอง""แต่นาราสนิทกับกูมากกว่ามึงนาราเป็นเพื่อนสนิทกูมึงเข้าใจไหม"ผมพูดกับไอ้โอโซนอย่างหงุดหงิดมันเดือดครับตอนนี้ไม่รู้เพราะอะไรอารมณ์ผมถึงเดือดออกมาขนาดนี้"ใจเย็นๆดิวะค่อยๆคุยกันเพื่อนกันทั้งนั้น ไอ้โซนมึงจะไปส่งนาราก็รีบไป ส่วนมึงไอ้กันต์ ไอ้โซนมันจะไปส่งก็ปล่อยมันไปมันกับนาราคุยกันไว้แล้วว่าถ้าเมาจะใ

ภูวดลกรุ๊ปปัง!!ฉันถึงกับเงยหน้าจากกองเอกสารตรงหน้าทันทีเมื่อประตูห้องทำงานถูกเปิดเข้ามาแล้วปิดลงอย่างรุนแรงจนเสียงดังสนั่นเป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีกล่ะ ฉันพูดขึ้นมาในใจเมื่อเห็นว่าคนที่ปิดประตูเมื่อกี้ทำหน้าเหมือนโกรธโมโหใครมาแต่ดวงตาเขาดูแดงกล่ำจมูกแดงๆราวกับว่าผ่านการร้องไห้มาแล้วเขาก็นั่งลงที่เก้าอี้ทำงานก่อนที่จะเอนหลังแล้วหลับตาลงเป็นอะไรของเขาหรือว่าจะไม่สบาย สุดท้ายฉันก็แพ้ให้กับความเข้มแข็งของตัวเองที่สร้างขึ้นมาว่าจะไม่วุ่นวายกับเขาว่าจะไม่เข้าใกล้เขาไปมากกว่านี้แต่เห็นเขาเป็นแบบนี้ฉันก็อดห่วงไม่ได้"นาย..ไม่สบายรึเปล่า"ฉันเอามือแตะหน้าผากเขาดูแล้วถามเขาออกมากันต์ที่พอได้รับสัมผัสจากมือฉันที่แตะลงบนหน้าผากก็ลืมตาขึ้นมามองแววตาเขาตอนนี้มันเหมือนมีน้ำตาคลออยู่...เขาร้องไห้งั้นเหรอหมับ!!"นี่นาย!!..จะทำอะไร""อยู่นิ่งๆ แค่แปปเดียว"พอลืมตามามองฉันกันต์ก็ดึงตัวฉันให้นั่งลงที่ตักเขาแล้วเขาก็กอดเอวฉันไว้แน่นแล้วซบหน้าลงมาที่หลังของฉันแล้วพูดประโยคนี้ออกมาตอนนี้เรานั่งหันหน้าไปทางเดียวกันค่ะฉันนั่งลงบนตักเขาในท่าที่หันหลังแล้วมีตัวเขาซ้อนอยู่ด้านหลังอีกที"นาย...เป็นอะไรรึเปล่าบอกฉัน