All Chapters of คนนอกหัวใจ: Chapter 41 - Chapter 50

"อย่าร้องคนท้องเขาไม่ให้ร้องไห้นะรู้รึเปล่าเดี๋ยวลูกจะเป็นเด็กขี้แยนะ""เฮ้!! ไอ้สัสกันต์รีบฟื้นมึงเห็นไหมเนี้ยไอ้โซนมันกอดเมียมึงอยู่ถ้าไม่รีบฟื้นเดี๋ยวลูกมึงได้มีพ่อชื่อโอโซนนะ"ป๊าบบ!!"มันใช่เวลาไหม"แล้วฉันก็เผลอยิ้มออกมาที่เห็นคิงตบหัวเวกัสที่พูดประโยคนั้นออกมาฉันรู้คะว่าพวกเขาต้องการทำให้บรรยากาศมันครึกครื้น"ใช่เวลาไหมกูไม่รู้แต่ที่รู้คือกูทำให้นารายิ้มได้"แล้วเวกัสก็ยิ้มออกมาแล้วพูดกับคิง"ขอบคุณนะเวกัสนายเป็นเสียงหัวเราะของพวกเราเสมอจริงๆ"ตั้งแต่สมัยเรียนเวกัสเขามักจะทำให้พวกฉันยิ้มและหัวเราะแบบนี้เสมอค่ะ"ไม่เป็นไร..ไงครับเบบี้พี่กัสตลกไหม"เขาตอบฉันแก้วก้มลงไปพูดกับหน้าท้องของฉันจนพวกฉันต่างพากันส่ายหัวให้กับความขี้เล่นนี้ของเวกัส"ส่วนมึงง่ะ..ถ้าไม่รีบตื่นกู..ฮึก จะร้องไห้แล้วนะไอ้เพื่อนเวร..ฮึก""โธ่!! ไอ้เหี้ยปลอบเขาแล้วดันมาร้องไห้ซะเองมึงนี่จริงๆเลย"แล้วพวกฉันก็หัวเราะออกมาอีกครั้งเมื่อเวกัสที่เฮฮาอยู่ดีๆก็หันไปพูดกับกันต์ที่นอนอยู่แล้วร้องไห้ออกมา"ได้พักบ้างรึเปล่า""พักสิ"ฉันตอบโอโซนกลับไปตอนนี้พวกฉันพากันมานั่งที่โซฟาแล้วคุยกัน"ทีนี้รู้รึยังว่าเธอรักมันมากแค่

"เลิกทำหน้าแบบนี้สักทีคนเขามองกันใหญ่แล้วเดี๋ยวเขาก็ว่าฉันใจร้ายกับคนป่วยอย่างนายหรอกวันหลังก็หัดถามฉันก่อนว่าฉันเต็มใจหรือไม่เต็มใจที่จะดูแลนายแล้วนี้ออกมาได้ยังไงหมอเขาปล่อยนายออกมาแบบนี้เหรอ""ขอไอ้กัสกับไอ้คิงพามาส่งแล้วหมอก็บอกว่ากันต์จะกลับมาเดินได้ตามปกติถ้าใจสู้กันต์ก็เลยรีบออกมาตามหาหัวใจให้กลับไปสู้ด้วยกัน หัวใจของกันต์คือที่รักกับลูกนะที่รักคือชีวิตส่วนลูกคือลมหายใจของกันต์นะ"ฉันแอบน้ำตาซึมออกมาเมื่อได้ยินเขาพูดแบบนี้ออกมาพร้อมกับจูบๆหอมๆมือฉันตลอดเวลาราวกับว่ากลัวว่าฉันจะหายไปไหน"ฉัน...กลายเป็นคนที่อยู่ในสายตาในหัวใจของนายตั้งแต่เมื่อไหร่""ตั้งนานแล้ว นาราอยู่ในสายตาอยู่ในหัวใจกันต์มาตลอดกันต์โง่เองที่ฝืนความรู้สึกตัวเองเพราะนาราไม่เคยอยู่ห่างกับกันต์เพราะชะล้าใจคิดว่านารายังไงก็ต้องอยู่กับกันต์ตลอดเวลาจนพอมาถึงวันที่ไม่มีนารากันต์ก็รู้ตัวว่าอยู่คนเดียวไม่ได้"เขาพูดแล้วเงยหน้ามาฉันตลอดเวลาด้วยน้ำตาคลอๆฉันก็ได้แต่ยืนนิ่งๆฟังเขาพูด"วันนี้กันต์รู้แล้วว่ากันต์รักนารามากแค่ไหน ขอโทษที่ทำให้เสียใจ กลับไปอยู่ด้วยกันเหมือนเดิมนะครับสัญญาว่าจะลบล้างทุกอย่างจะทำทุกอย่างให้ที่รั

"หนูไม่โกรธพ่อเขาแล้วใช่ไหมลูกหนูถึงยอมให้พ่อเขาเข้าใกล้แม่ได้"ฉันนั่งลงที่เตียงแล้วลูบท้องเบาๆแล้วพูดประโยคนี้ออกไปฉันพึ่งสังเกตตัวเองน่ะคะว่าช่วงหลังๆฉันไม่เหม็นกลิ่นกันต์แล้วแต่รู้สึกอยากอยู่ใกล้ๆเขามากกว่าแกร็ก!!ในระหว่างที่ฉันนั่งคุยกับท้องตัวเองอยู่เสียงประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามาเป็นคุณพ่อที่เข็นรถมาส่งกันต์"เดี๋ยวพ่อช่วยเอาเจ้ากันต์ขึ้นเตียงให้"ฉันพยักหน้าให้คุณพ่อแล้วเดินไปจัดหมอนบนเตียงให้กันต์พิง"ขอบคุณนะครับป๊า""อืม..รีบหายป๊าขี้เกียจแบกแกขึ้นเตียงแล้ว"พูดจบป๊าก็เดินออกไปตอนนี้ก็เหลือแค่ฉันกับเขาที่นอนพิงหัวเตียงแล้วมองมาทางฉันไม่วางตา"มองอะไร""มองคนขี้น้อยใจ""อะไร ใครน้อยใจ""ก็ที่รักไงน้อยใจเหรอครับที่กันต์ไม่ขอแต่งงานแบบโรแมนติก"ฉันนิ่งไปทันทีที่เขาพูดแบบนี้ออกมาทำไมเขาถึงได้แสนรู้แบบนี้กันนะรู้แม้กระทั่งความคิดของฉัน"เปล่าสักหน่อยฉันไม่ได้น้อยใจอะไร""โกหกไม่เนียน มานั่งนี่มา"พอฉันนั่งลงที่เตียงข้างเขาๆก็รวบตัวฉันไปกอดไว้แล้วเอาคางมาเกยที่ไหล่ฉันก่อนที่จะหอมเบาๆที่ต้นคอของฉันฟอดด!!"อย่าน้อยใจบ่อยผัวง้อไม่ทันรู้ไหม""แล้วใครขอให้มาง้อกันละ""ไม่ง้อได้ไงเมีย

หลายวันผ่านไป"ผนังห้องเอาสีชมพูอ่อนทั้งห้องส่วนเพดานเอาฝ้าสีท้องฟ้าแล้วติดรูปผีเสื้อเล็กๆแล้วก็เอาวอล์เปเปอร์หลายม้าโพนี้ติดผนังห้องฝั่งหัวเตียง..อ่อ! ลืมอีกอย่างผ้าม่านเอาสีชมพูมีระบายลูกไม้สีขาวออกแนวเจ้าหญิงๆหน่อย ขาดอะไรไปอีกน๊าา""พอได้แล้วไหมคะคุณป๊าเดี๋ยวคลอดแล้วลูกก็ยังต้องนอนห้องเดียวกับเราอีกนานเลยกว่าจะแยกมานอนห้องตัวเองได้"ฉันพูดห้ามๆกันต์ออกมาในตอนที่เขากำลังยืนสั่งช่างที่มาบิ้วอินห้องนอนของลูกสาวที่ตอนนี้พึ่งจะอายุได้สี่เดือนกว่าๆแถมยังเป็นสี่เดือนที่อยู่ในท้องก็ตั้งแต่เขารู้ว่าได้ลูกสาวกันต์ก็เริ่มหาช่างมาเขียนแบบทำห้องใหม่ซึ่งห้องที่ว่าก็คือห้องนอนเล็กที่อยู่ข้างๆห้องของเขาที่บ้านนั้นแหละค่ะกันต์ให้ช่างทุบผนังแล้วทำประตูเชื่อมระหว่างห้องของเรากับห้องลูกไว้คิดดูเถอะค่ะแล้วถ้าลูกโตความเป็นส่วนตัวจะมีไหมยังไม่ทันไรแววหวงลูกสาวก็ออกซะแล้ว"ก็ไม่เห็นเป็นไรหนิครับยังไงๆลูกก็ใช้พื้นที่ได้ทั้งสองห้องอยู่แล้วผ่านประตูนี้อีกอย่างลูกจะได้อยู่ในสายตาเราตลอดครับ""จะไม่ให้ลูกมีความเป็นส่วนตัวเลยรึไง""รอลูกอายุสักสามสี่สิบก่อนครับเราค่อยเอาประตูออกแล้วกั้นให้ใหม่"เห็นอนาคตลูกฉัน

-สามวันผ่านไป-"เวลาชอบไหมครับลูก ป๊าทำห้องไว้ตามคำสั่งหนูทุกอย่างเลย"วันนี่ฉันออกจากโรงพยาบาลแล้วค่ะพอมาถึงบ้านกันต์ก็อุ้มเวลาไปดูที่ห้องที่เขาตกแต่งไว้รอทันทีแล้วก็เหมือนเดิมค่ะพูดกับลูกเป็นตุเป็นตะ"เห็นไหมคะม้าโพนี่ป๊าซื้อมาตั้งไว้ให้หนูครบหกตัวเลยป๊าว่าป๊าจะทำเป็นโมเดลตัวใหญ่ๆไว้ที่สนามหญ้าให้หนูอีกดีไหมครับ""พอได้แล้วมั้งลูกพึ่งคลอดมาได้แค่สามวันเองนะลูกไม่ได้ต้องการอะไรหรอกนอกจากความรักความอบอุ่นจากป๊ากับม๊า"ฉันพูดกับกันต์ออกมาแล้วเดินไปใกล้เขาที่อุ้มลูกอยู่"เรื่องนั้นเค้ากับที่รักมีให้ลูกได้เต็มที่อยู่แล้วที่สำคัญสำหรับเค้าความรักทั้งหมดที่มีเค้าก็ให้ม๊าของเวลาไปทั้งใจแล้วเหมือนกัน"จุ๊บ!!"ขอบคุณนะที่รัก..ขอบคุณที่ยอมกลับมาแล้วให้โอกาสเค้าได้เป็นพ่อเป็นสามีอีกครั้ง"กันต์ที่อุ้มเวลาอยู่ในอ้อมแขนก็ก้มลงมาจุ๊บหน้าผากฉันเบาๆแล้วพูดประโยคนี้ออกมา"ขอบคุณนะที่เป็นรักแรกและรักเดียวของเขา"แล้วก็เป็นฉันบ้างที่พูดประโยคนี้ออกมาเพราะเขาเป็นผู้ชายคนแรกที่ฉันรักและเขาก็เป็นรักเดียวของฉันมาตลอด"ที่รักไปนอนพักเถอะเดี่ยวเค้าดูลูกเอง""ไม่เป็นไรที่รักแหละที่ต้องไปพักตอนอยู่โรงพยาบาลก็ด