All Chapters of คนนอกหัวใจ: Chapter 31 - Chapter 40

หลายชั่วโมงผ่านไปห้าง SKY"หนังสือคู่มือเลี้ยงเด็ก หนังสือคู่มือทำอาหารคนท้อง หนังสือการดูแลคนท้อง"ตอนนี้ฉันมาที่ห้างกับพี่เสือค่ะพี่เสือมาคุยงานแล้วหลังจากคุยงานเสร็จพี่เสือก็ยื่นรายการหนังสือที่จะให้ฉันไปเดินเลือกมาให้ตามที่ฉันอ่านออกมา"ตามนั้นเลยเอามาหลายๆเล่มก็ได้""จริงจังมากเลยนะคะว่าที่คุณพ่อ"ฉันเอ่ยปากแซวพี่เสือออกไปกับสิ่งที่เขาเป็นอยู่ตอนนี้บอกไปใครจะเชื่อว่ามาเฟียอย่างเขาจะมีมุมนี้"ไปจัดการให้พี่ด้วยเสร็จแล้วตามพี่ไปที่แผนกของใช้เด็กอ่อนนะ""รับทราบค่ะบอส""เฮ้อ! นี่สงสัยจะตัดใจจากไอ้น้องสารเลวของพี่ได้แล้วจริงๆสินะนาราถึงได้ยิ้มอารมณ์ดีสดใสแบบนี้""คงงั้นมั้งคะ"คุยกันจบฉันก็แยกกับพี่เสือมาไปที่ร้านหนังสือเพื่อที่จะไปซื้อหนังสือตามที่เขาบอกฉันเดินเลือกหนังสืออยู่นานค่ะกว่าจะได้ครบแล้วก็รีบเดินไปหาเขาที่แผนกเด็กอ่อนแต่พอกวาดตามองแล้วก็ไม่เห็นเจอพี่เสือไม่รู้ไปเดินอยู่มุมไหนฉันก็เลยโทรหาพี่เสือก่อนตู๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด[ว่าไงนารา]"ซื้อหนังสือเสร็จแล้วค่ะพี่เสือยังอยู่ที่แผนกเด็กอ่อนใช่ไหมคะ"[พี่รออยู่ตรงแผนกเด็กอ่อนเดินมาเลยเห็นพี่รึยัง..โอเคมาเลย]ฉันมองไปตามที่พี่เส

หลายวันผ่านไปตอนนี้ผมนั่งแอบอยู่ในรถครับรถคันนี้ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อนเพราะผมพึ่งถอยออกมาใหม่ๆเมื่อไม่กี่วันมานี่เองใช้เพื่อการสะกดรอยตามเมียโดยเฉพาะและตอนนี้ก็ใกล้ถึงเวลาที่นาราเลิกงานแล้วครับและเหมือนวันนี้โชคจะเข้าข้างผมเพราะนาราขับรถมาเองไม่ได้ให้พี่เฉินมือขวาของเฮียคอยรับส่ง วันนี้แหละครับที่ผมต้องรู้ว่านาราไปอยู่ที่ไหนผมนั่งรอในรถไม่นานนาราก็เดินออกมาแล้วขับรถออกไปผมก็ขับตามสิครับตามห่างๆแต่ไม่ให้คลาดสายตา"แม่ง! ออกมาอยู่ชานเมืองเลยเหรอวะขับรถไกลๆคนเดียวแบบนี้มันอันตรายไม่รู้บ้างรึไง"ผมบ่นออกมาคนเดียวครับเมื่อตอนที่ขับรถตามนารามาจนถึงคอนโดหรูย่านชานเมืองนาราแม่งกะจะไม่ให้ผมตามเจอเลยรึไงถึงได้ย้ายมาอยู่ที่นี่ก๊อกๆ ก๊อกๆ'ใครมา'ฉันพึมพำออกมาคนเดียวในตอนที่มีใครมาเคาะประตูห้องฉันหลังจากที่ฉันพึ่งกลับเข้าห้องมาได้ไม่นานห้องนี้มีแค่โอโซนเท่านั้นที่รู้ว่าฉันอยู่ที่นี้หรือว่าจะเป็นโอโซนไหนบอกว่าจะมาถึงพรุ่งนี้ไงเปลี่ยนไฟท์บินเหรอฉันก็ได้แต่ยืนสงสัยค่ะสุดท้ายก็เดินไปเปิดประตูคงจะเป็นโอโซนนั้นแหละแกร็ก!!"ไหนบอกมาถึงพรุ่ง..นาย""อย่าพึ่งไล่ฉันขอร้อง""ปล่อย!! แล้วก็อย่าคิดที่จะเข้าม

2 อาทิตย์ผ่านไปบ้านภูวดลก๊อก ก๊อก"กันต์...ม๊าเข้าไปได้ไหมลูก""ครับม๊า"เสียงประตูห้องทำงานของผมที่อยู่ที่บ้านดังขึ้นพร้อมกับเสียงที่ฟังแล้วอบอุ่นใจของม๊าผมที่อยู่ด้านนอกผมย้ายมาอยู่ที่บ้านได้สองอาทิตย์แล้วครับหลังจากวันที่ไปหานาราวันนั้นผมก็ไม่กลับไปคอนโดผมอีกเลยไม่รู้สิครับยิ่งไปอยู่ตรงนั้นยิ่งคิดถึงนาราคิดถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมกับนาราทำด้วยกันตอนที่อยู่ที่นั้น"ทำงานหนักเหรอลูกทำไมดูผอมโทรมแบบนี้แล้วนึกยังไงถึงย้ายมาอยู่ที่บ้าน""ผมก็มานอนเฝ้าบ้านให้ป๊ากับม๊าไงครับส่วนงานก็ยุ่งนิดหน่อยครับ แล้วม๊าละครับเป็นไงบ้างไปฮันนีมูนรอบที่สามสิบกับป๊าสนุกไหมครับ"ผมตอบม๊าออกไปแล้วพยายามยิ้มพูดคุยกับม๊าให้เป็นปกติที่สุดทั้งๆที่ในใจผมตอนนี้มันไม่ได้ยิ้มตามรอยยิ้มบนใบหน้าของผมเลยสักนิด"สนุกสิ แล้วลูกล่ะมีความสุขดีไหมหรือว่ามีเรื่องทุกข์ใจอะไรหรือเปล่า""ก็ดีครับผมมีความสุขดีปกติทุกอย่าง""คนมีความสุขเขาไม่มีแววตาหมนหมองแบบนี้หรอกนะมีอะไรจะคุยให้ม๊าฟังไหม"ผมนิ่งไปพักหนึ่งพี่ได้ยินม๊าถามแบบนี้ ความจริงผมโคตรอึดอัดครับแต่ผมไม่อยากบอกให้ม๊ารู้ผมอยากหาทางออกเรื่องนี้ด้วยตัวเองก่อนเพราะถ้าม๊ารู้

ลานจอดรถหน้าคอนโดนาราตอนนี้ผมขับรถมาจอดอยู่ที่หน้าคอนโดนาราครับแต่ระหว่างที่รอนารากับไอ้โซนกลับมาผมก็หยิบสมุดโน๊ตเล่มเล็กๆของผมที่อยู่ในรถออกมาแล้วฉีกหน้ากระดาษที่ผมเขียนอะไรเอาไว้ออกให้เหลือเพียงหน้ากระดาษเปล่าๆที่ยังไม่ได้เขียนอะไรแล้วผมก็จัดการเขียนอะไรหลายๆอย่างลงไปในหน้ากระดาษที่ว่างเปล่านั้นรอเวลาที่ไอ้โซนกับนารากลับมา20นาทีผ่านไปและแล้วเวลาที่ผมรอคอยมันก็มาถึงรถของไอ้โอโซนขับเข้ามาจอดเทียบข้างๆรถผมมันคงแปลกใจไม่น้อยครับที่เห็นว่ารถผมจอดอยู่ที่นี่เวลานี้ผมลงจากรถแล้วไปยืนดักหน้ามันกับนาราไว้"มีไรวะ"ไอ้โซนถามผมออกมาทันทีที่มันเห็นผมส่วนนาราไม่แม้แต่จะมองหน้าผมแถมยังทำท่าจะเดินเลี่ยงออกไปอีกต่างหาก"กู….ขอคุยกับมึงกับนาราหน่อยได้ไหมแค่แป๊บเดียว"ไอ้โซนหันไปมองหน้านาราก่อนที่จะหันมาพยักหน้าให้ผมเป็นเชิงบอกว่ามันตกลงที่จะอยู่ฟังเรื่องที่ผมจะคุย"อะไรวะ"ไอ้โอโซนถามผมออกมาอย่าง งงๆ ที่อยู่ ๆ ผมยื่นสมุดโน๊ตที่ผมเพิ่งเขียนอะไรลงไปให้มัน"เปิดดูแล้วมึงก็จะรู้เอง"ไอ้โซนเปิดสมุดโน๊ตดูตามที่ผมบอกมันก้มอ่านสักพักเลยเงยหน้าขึ้นมามองผมอย่างมีคำถาม"ทำไมวะ"แล้วมันก็ถามผมออกมา"กูแพ้มึงแ

ภาพหมอพยาบาลวิ่งเข้าวิ่งออกห้องผ่าตัดพร้อมกับคนที่มาช่วยกันบริจาคเลือดให้กันต์วุ่นวายเต็มหน้าห้องผ่าตัดไปหมดตอนนี้ฉันทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากนั่งร้องไห้โดยมีเวกัสกับคิงที่นั่งเป็นเพื่อนอยู่ข้างๆ"นาราไปพักที่ห้องก่อนหน้าซีดหมดแล้ว""หนูอยากรออยู่ตรงนี้หนูเป็นห่วงเขา"ฉันบอกพี่เสือออกไปในตอนที่พี่เขาเดินมาหาพร้อมกับเพื่อนๆของเขาที่มาบริจาคเลือดส่วนคุณจิน ภรรยาพี่เสือตอนนี้เธอเพิ่งคลอดค่ะเพิ่งคลอดได้ไม่กี่เดือนพี่เสือเลยไม่ให้มาด้วย"ถือว่าพี่ขอนะนาราไปพักก่อนเดี๋ยวเป็นอะไรขึ้นมาอีกคนจะแย่อย่าลืมสิว่าตอนนี้เราไม่ได้ตัวคนเดียวแล้ว""ไปเถอะนาราเดี๋ยวฉันกับไอ้กัสไปอยู่เป็นเพื่อนไอ้เหี้ยกันต์มันไม่ตายง่ายๆหรอกยิ่งมันรู้ว่าเธอเป็นห่วงมันขนาดนี้แถมยังมีเบบี๋ในท้องรับรองมันรีบฟื้นขึ้นมาตามง้อเธอแน่ๆไปเถอะหลานฉันอยากพักผ่อนแย่แล้ว"ด้วยการรบเร้าของพี่เสือกับคิงฉันก็เลยจำใจต้องยอมไปพักที่ห้องที่พี่เสือเปิดไว้ให้ฉันแอดมิดตอนที่หมดสติไปในตอนนั้นหลังจากที่นารากลับไปพักที่ห้องพักแล้วเสือกับเพื่อนๆก็ยืนคุยกันเรื่องที่กันต์ประสบอุบัติเหตุ"ขอบใจนะที่พวกมึงมา""น้องมึงก็เหมือนน้องพวกกูถึงไอ้ห่ากันต์มันจะ