Lahat ng Kabanata ng วิศวะร้ายพ่ายรัก Race Queen สายเนิร์ด : Kabanata 71 - Kabanata 80

เขาอยู่ในชุดเมื่อเช้าที่ขับรถไปส่งฉันที่คณะ เสื้อยืดคอกลมสีดำสนิทเนื้อผ้าสบาย ๆ กับกางเกงยีนส์ขายาว ลุคเซอร์ ๆ ที่ดูเหมือนรีบแต่งตัวออกจากบ้านยามเช้ายิ่งขับให้เขาดูหล่อเท่แบบดิบ ๆ จนสาว ๆ ในปั๊มต่างพากันหันมอง นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นสวมแว่นกันแดดสีดำสนิท ขุนทัพใช้นิ้วเลื่อนแว่นลงมาไว้ที่สันจมูกเล็กน้อย ก่อนจะกวาดสายตามองตรงมาทางศูนย์อาหารและเจอฉันทันทีราวกับมองหาอยู่ก่อนแล้ว และที่เดินตามลงมาจากรถบัสและรถกระบะคันอื่น ๆ ก็คือแก๊ง RED ENGINEERING ครบทีมแบบจัดเต็ม! ทั้ง พี่ราม ที่เดินลงมาหน้านิ่งแผ่ออร่า วินทร์ ที่ถือ iPadภูผา ที่ใส่เสื้อ Hoodie สีเข้มคล้องหูฟังไว้ที่คอ และ จอมขวัญ ตัวป่วนที่กำลังเดินยิ้มกวนประสาทหว่านเสน่ห์ใส่กลุ่มนักศึกษาพยาบาลแถวนั้น “เฮ้ย! นั่นมันพี่ขุนทัพแฟนแกกับแก๊ง RED นี่นา! มายกก๊วนเลย!” จีน่าตาโต อ้าปากค้างจนลืมกลืนน้ำแตงโมปั่นในปาก “เมษา... นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย แฟนแกวางแผนอะไรไว้หรือเปล่า!” ฉันได้แต่นั่งอึ้ง อ้าปากค้างจนพูดอะไรไม่ออก สมองขาวโพลนไปหมด ขุนทัพเดินตรงดิ่งมาทาง โซนศูนย์อาหารที่กลุ่ม พวกเราคณะแพทย์นั่งอยู่ทันที ท

“ค่ะพี่โซล มีอะไรหรือเปล่าคะ” ฉันเอ่ยถามรักษามารยาท “เรื่องเมื่อกลางวัน... พี่แค่อยากมาเตือนเมษาด้วยความหวังดีนะ” พี่โซลขยับเข้ามาใกล้ก้าวหนึ่ง “คบกับขุนทัพน่ะ คิดดีแล้วเหรอ? คนดุ ๆ ท่าทางเข้าถึงยากแบบนั้น เขาจะดูแลเมษาได้จริง ๆ หรือเปล่าก็ไม่รู้ พี่ว่าเขาดูน่ากลัวเกินไปสำหรับเมษานะ” คำพูดของพี่โซลทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดและไม่ค่อยพอใจลึก ๆ ที่เขามาพาดพิงถึงพี่ขุนทัพในแง่ลบ “พี่โซลคะ... พี่ขุนทัพเขาไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดหรอกค่ะ ตัวจริงของเขา... เขาดีกับหนูมาก และหนูก็เลือกแล้วค่ะ” “แต่พี่ว่าเขาไม่เหมาะสมกับเมษาเลยสักนิด!” พี่โซลเริ่มควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ เสียงของเขาดังขึ้นเล็กน้อยจนคนแถวนั้นเริ่มหันมามอง “เมษาเรียนแพทย์ อนาคตต้องเจอคนที่มีหน้าที่การงานมั่นคง มีหน้ามีตาในสังคม แต่กับเขาที่วัน ๆ เอาแต่หมกมุ่นอยู่กับเรื่องรถ เรื่องซ่อมรถแบบนั้น เมษาคิดดีแล้วเหรอที่เอาอนาคตไปผูกไว้กับคนไร้อนาคตแบบนั้นน่ะ!” “มึงว่าใครไร้อนาคตนะ?” น้ำเสียงทุ้มต่ำ ดุดัน และทรงพลังราวก้องกังวานมาจากอเวจีดังกราดขึ้นจากทางบันได

ภายในห้องเก็บเครื่องมือเกษตรหลังอาคารเรียนเก่า ความมืดมิดถูกขับไล่ด้วยแสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านรอยต่อ ของหลังคาสังกะสี สายหมอกหนาด้านนอกทำหน้าที่เป็นกำแพงธรรมชาติพรางตาและเก็บกั้นทุกสรรพเสียง ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดที่มีเสียงลมหนาวหวีดหวิวปะทะไล่หลัง ทว่ากลิ่นอายความดั้งเดิมของกองฟางแห้ง และไม้เก่ากลับถูกแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มในพริบตาด้วยไออุ่นจากร่างกายของคนสองคน “พี่ขุนทัพ... อื้อ...” ฉันครางประท้วงในลำคอได้เพียงแผ่วเบา เมื่อริมฝีปากหนาเฉียบของเสือสนามแข่งยังคงบดเบียดลงมา อย่างกระหายและเอาแต่ใจ จูบของเขาในครั้งนี้ไม่มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลย มันเต็มไปด้วยความอัดอั้น ความหึงหวง และแรงอารมณ์ที่ถูกจุดให้ปะทุขึ้นหลังจากต้องทนเก็บงำมาตลอดทั้งวัน ลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้ามา เกี่ยวกระหวัดกวาดต้อนความหวานอย่างดุดัน รสสัมผัสอันดิบเถื่อนและช่ำชองทำเอาหัวใจของฉันเต้นระรัว จนแทบจะกระดอนออกมานอกอก แข้งขาอ่อนแรงลงไปกองกับฟูกผ้าใบหนาที่ถูกปูทับไว้บนกองฟางนุ่ม ขุนทัพครางต่ำในลำคออย่างพึงพอใจเมื่อเห็นฉันยอมสยบ เขาถอนริมฝีปากออกช้า ๆ ทว

ความเย็นยะเยือกของลมหนาวบนดอยปุยเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อเวลาขยับเข้าใกล้ช่วงบ่ายแก่ ๆ เสียงสะท้อนของค้อนปอนด์เหล็กที่กระทบกับโครงสร้างอาคารเรียนหลังใหม่ดังสลับกับเสียงซักประวัติคนไข้ ของฝั่งคณะแพทย์อย่างต่อเนื่องเป็นชั่วโมงที่แปด ชาวบ้านในพื้นที่ห่างไกลยังคงทยอยเดินเท้าข้ามเขามาลงทะเบียนรักษาโรคไม่ขาดสาย จนกระทั่งแสงอาทิตย์สีส้มดวงโตเริ่มคล้อยต่ำลงหลังแนวทิวเขาที่สลับซับซ้อน ป้ายไฟนีออนชั่วคราว ที่พวกเด็กวิศวะไฟฟ้าลากสายตรงมาจากเครื่องปั่นไฟเริ่มทำงาน ส่งแสงสว่างวาบไปทั่วลานคันดิน “คนไข้คนสุดท้ายของวันนี้เรียบร้อยแล้วค่ะคุณยาย เดินทางกลับบ้านปลอดภัยนะคะ” ฉันส่งยิ้มอ่อนโยนให้หญิงชราชาวเขา พลางยื่นถุงยาสามัญประจำบ้านและยาบำรุงข้อเข่าให้ ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ไม้ด้วยความเหนื่อยล้า สเต็ทโทสโคปที่ห้อยอยู่บนคอยังคงเย็นเฉียบตามสภาพอากาศ ฉันยกมือขึ้นนวดขมับเบา ๆ รู้สึกล้าไปทั้งตัวแต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความอิ่มเอมใจ “ยัยเมษา! เลิกงานแล้ว คืนนี้มีจัดปาร์ตี้หมูกระทะรอบกองไฟต้อนรับค่ายเราด้วยนะ ไปเตรียมตัวกัน!” จีน่าวิ่งกระหืดกระหอ

ขุนทัพนิ่งไปวินาทีหนึ่ง ก่อนที่เขาจะหันไปสบตากับรามและวินทร์ พลางหยิบกุญแจรถกระบะออฟโรดสีดำ คันดุของเขาขึ้นมาควงในนิ้วหนา แววตาของเสือสนามแข่งวาวโรจน์ไปด้วยความมุ่งมั่นดุดัน “รถบัสลงไม่ได้... แต่รถกระบะโฟร์วีลของผมลงได้ครับ” ขุนทัพบอกกับทุกคนด้วยน้ำเสียงจริงจัง “รถผมแต่งช่วงล่างออฟโรดมาลุยได้ทุกสภาพถนนอยู่แล้ว ทางโคลนถล่มแค่นั้นผมขับผ่านได้สบายมากครับ” “แต่มันอันตรายมากนะนายขุนทัพ! ทัศนวิสัยศูนย์เปอร์เซ็นต์ ฝนตกหนัก แถมข้างทางเป็นเหวลึก!” พี่โซลแย้งขึ้นมาด้วยความห่วงใยในฐานะผู้รับผิดชอบค่าย ขุนทัพหันไปมองพี่โซลด้วยสายตาจริงจัง “นายมีหน้าที่ดูแลคนไข้บนรถก็ทำไป ส่วนหน้าที่ขับรถฝ่าพายุลงไปส่งให้ถึงโรงพยาบาล... มันคือหน้าที่ของฉัน” เขาพูดเด็ดขาดจนไม่มีใครกล้าแย้ง จากนั้นขุนทัพก็หันมาบอกฉันด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง “เมษา... อุ้มเด็กขึ้นรถพี่เลย พี่รามกับไอ้วินทร์จะไปคอยช่วยดูทางและเคลียร์พวกดินสไลด์หน้ารถให้ ส่วนนาย...” ขุนทัพชี้ไปที่พี่โซล “นายขึ้นไปนั่งข้างหลังคอยดูอาการเด็กไว้ อย่าให้เป็นอะไรไปบนรถพี่... ตกลงไหม?”