วิศวะร้ายพ่ายรัก Race Queen สายเนิร์ด 의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

เสียงพายุฝนด้านนอกอู่ซ่อมรถยังคงกระหน่ำซัดสาดกระทบหลังคาสังกะสีดังอื้ออึง ทว่าเสียงสะท้อนเหล่านั้นกลับถูกกลบด้วยเสียงลมหายใจหอบกระชั้นและกระแสความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านอยู่บนเบาะนอนหลังเก่าชื้นเหงื่อกลางห้องพักสี่เหลี่ยมแคบ ๆ แสงไฟสีส้มรำไรจากสปอตไลต์สนามแข่งด้านนอกสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างไม้เข้ามาพาดผ่านแผ่นหลังกว้างเต็มไปด้วยมัดกล้ามของผู้ชายที่กำลังทาบทับอยู่เหนือร่างกายของฉัน ความเย็นเยือกของหยาดฝนที่เกาะอยู่ตามผิวเนื้อแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนจัดยามที่ฝ่ามือหนาหยาบกร้านเลื่อนลงมาตรึงสะโพกของฉันไว้แน่น แรงกดดันดิบชื้นปนกลิ่นไหม้จาง ๆ ของน้ำมันเครื่องและควันบุหรี่ประจำตัวของเขาโชยอวลปิดกั้นการรับรู้ทั้งหมดไปจนสิ้น “อื้อ…” ฉันส่งเสียงครางแผ่วหลุดออกจากลำคอยามที่ริมฝีปากหนากดจูบลงมาบดเบียดอย่างดึงดัน รสชาติขมปร่าของแอลกอฮอล์ราคาถูกที่ฉันเพิ่งกระดกลงคอไปก่อนหน้านี้ผสมปนเปไปกับสัมผัสลึกซึ้งอันร้ายกาจ ปลายนิ้วหนาตรึงใบหน้าของฉันให้แหงนหงายรับองศาจูบที่ทวีความหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ สมองของฉันขาวโพลน สองมือเผลอกำแผ่นหลังกว้างของเขาแน่นจนเล็บจิกฝังล

งานอินเตอร์เนชันแนลเซสชันในช่วงค่ำเริ่มขึ้นต่อทันที ช่างภาพและสปอนเซอร์รายใหญ่เดินวุ่นเต็มพิตเลน ฉันต้องสลับไปยืนหน้าบูธรถคลาสสิกฝั่งซ้าย คอยประคองป้ายไฟและขยับตัวตามจังหวะชัตเตอร์ที่กดรัวไม่หยุด ขาและหลังเริ่มตึงจนชา แต่รอยยิ้มบนหน้าต้องนิ่งสนิทเหมือนเดิม ไม่มีสิทธิ์หลุดโฟกัสหรือแสดงความล้าออกมาให้ใครเห็น ตากล้องหลายกลุ่มเดินสลับหน้าเข้ามาขอคิวถ่ายเดี่ยว ฉันจัดการเวลาและขยับส้นสูงก้าวหลบไลน์เดินเครื่องจักรของช่างได้อย่างพอดี หมุนองศาตัวให้เข้ากับแสงแฟลชที่สาดเข้ามาทุกทิศทาง เสียงฝูงชนและเสียงเครื่องยนต์รอบข้างเริ่มซาลงทีละน้อยเมื่อเวลาล่วงเลยผ่านเที่ยงคืน ไฟสปอตไลท์ดวงใหญ่บนหลังคาพิตถูกปิดลงทีละแถว เหลือเพียงแสงสีส้มสลัวจากเสาไฟทางเดินส่องสว่างเป็นจุด ๆ แฟนคลับและตากล้องพากันทยอยเดินออกจากแทร็กจนสนามตกอยู่ในความสงบ ฉันลอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก เดินกลับเข้าห้องพัก สตาฟฟ์เพื่อเปลี่ยนชุด พอก้าวพ้นสายตาคนด้านนอกมาในห้องพักแคบ ๆ กำแพงความฝืนเมื่อครู่ก็พังลงทันที ฉันทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลาสติกอย่างหมดแรง ปล่อยแผ่นหลังพิงพนักพลาสติกนิ่ง ๆ ยื่นมือที่สั

“รักพวกมึงจัง” “ไม่ต้องมาทำเป็นซึ้ง ตั้งสติอ่านหนังสือทวนโค้งสุดท้ายได้แล้วมึง” ฉันหลุดยิ้มบาง ๆ ออกมาตรงมุมปาก ยามที่อาจารย์ประจำวิชาก้าวขาเดินเข้ามาในห้องพอดี บรรยากาศคุยเล่นรอบตัวจึงแปรเปลี่ยนเป็นความเงียบสงัดภายในเวลาไม่กี่วินาที เลกเชอร์ชั่วโมงแรกของเช้าวันนี้หนักหน่วงจนสมองของฉันคล้ายจะดับวูบไปหลายรอบ ตัวหนังสือภาษาอังกฤษบนหน้าจอโปรเจกเตอร์เริ่มเบลอพร่าละลายกลายเป็นเส้นขนานตั้งแต่เข้าสู่ชั่วโมงที่สอง ความเหนื่อยล้าจากสัมผัสหลังพิตเลนเมื่อคืนยังคงเกาะกุมแน่นหนาอยู่ตามเนื้อตัวจนฉันต้องแอบจิกปลายนิ้วเข้ากับฝ่ามือตัวเองใต้โต๊ะเรียนเพื่อเรียกสติตัวเองไม่ให้หลับพับลงไปต่อหน้าอาจารย์ ช่วงพักเที่ยง ฉันแทบจะฟุบหน้าลงไปกองกับโต๊ะไม้ทันทีที่สิ้นเสียงบอกเลิกคลาสเรียน “คืนนี้มึงต้องเข้าสนามอีกปะ” จีน่าถามขึ้นระหว่างที่กำลังใช้ปลายนิ้วแกะหลอดพลาสติกเสียบลงถังกาแฟ “ไป” “โอ๊ย” เรย์เงยหน้าขึ้นมาสบตาทันที “แล้วมึงจะเอาเวลาไหนนอนพักผ่อนวะ” “ไม่มีเวลาให้พักหรอกช่วงนี้” “พูดเหมือน

“อืม” เขาตอบรับเพียงแค่นั้นในคอ ก่อนจะหมุนตัวเดินแยกออกไปตามโถงทางเดินเงียบ ๆ จีน่าที่แอบยืนสังเกตการณ์อยู่ทางด้านหลังรีบถลาตัวเข้ามาหาทำท่าเหมือนจะกรี๊ด “โอ๊ยเมษา! ผู้ชายงานดี อบอุ่นแบบพี่โซลนี่มึงไปหามาจากพิกัดไหนอีกวะ” “หยุดมโนได้แล้วมึง” “พี่โซลแม่งดูแลมึงดีเหมือนเป็นแฟนมึงเลยเอาดี ๆ” “ไม่ใช่แฟน แต่อย่ามโนไปไกลเถอะมึง” เรย์ขยับก้าวตามเข้ามาสมทบพลางพยักหน้าเห็นด้วยทันที “เออ กูเห็นด้วยกับจีน่านะ แต่พี่เขาไม่ได้เหมือนแฟนหรอก ดูทรงแล้วเหมือนเป็นแม่มึงคนที่สองมากกว่า” ฉันหลุดหัวเราะขำพรืดออกมาทันทีเพราะคำพูดของเพื่อน บรรยากาศอึดอัดตึง ๆ ที่เกาะกุมอยู่ในอกมาตลอดช่วงบ่ายคลายตัวลงไปได้นิดหน่อย ทว่ายังไม่ทันที่พวกเราจะได้ขยับปากพูดเล่นอะไรต่อ เสียงระเบิดท่อไอเสียและแรงเครื่องยนต์ที่ดังลั่นมาจากตัดถนนหน้าตึกเรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์ฝั่งตรงข้ามก็ดังแทรกเข้ามาอย่างรุนแรง บรื้นนน กลุ่มนักศึกษาที่กำลังเดินขวักไขว่อยู่แถวทางเชื่อมตึกพากันหันสายตาไปมองตามที่มาของเสียงโดยอัตโนมัติ รถสปอร์ตคูเป้

เสียงคำรามต่ำของเครื่องยนต์บล็อกใหญ่ที่คุ้นหูดังลั่นมาจากทางเข้าพิตเลน ส่งผลให้ผู้คนรอบสนามพากันหันสายตาไปมองตามพิกัดนั้นพร้อมกันโดยอัตโนมัติ รถแข่งสีแดงเพลิงของทีม RED ENGINEERING ค่อย ๆ เคลื่อนตัวเลี้ยวเข้ามาจอดสนิทอยู่ตรงบริเวณหน้าอู่ซ่อมบำรุง ท่ามกลางแสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปที่ระดมยิงเข้าใส่จนสว่างวาบไม่หยุด บานประตูฝั่งคนขับถูกผลักออกช้า ๆ ขุนทัพก้าวขาลงมาจากตัวรถในสภาพชุดแข่งเต็มยศ ทว่าเสื้อตัวนอกถูกรูดซิปลงมาครึ่งตัว เผยให้เห็นเสื้อยืดสีดำด้านใน เสยผมสีเข้มที่ชื้นเหงื่อนิด ๆ ขึ้นไปด้านหลัง เสียงกรี๊ดและเสียงซุบซิบของผู้หญิงรอบนอกสนามดังเซ็งแซ่ขึ้นมาทันทีในวินาทีนั้น ทว่าเจ้าตัวกลับไม่ได้แสดงอาการสนใจเลยแม้แต่น้อย เขาตวัดมือโยนกุญแจรถให้เด็กช่างในอู่รับไปจัดการต่อ ก่อนจะขยับฝีเท้าเดินเข้าพิตด้วยสีหน้าเรียบนิ่งเย็นชาเหมือนเดิมทุกประการ ทว่าในจังหวะเวลานั้นเอง—สายตาคมกริบคู่นั้นกลับเหลือบปัดมาทางทิศทางที่ฉันยืนอยู่พอดี มันเป็นเพียงแค่ช่วงเวลาแวบเดียวเท่านั้น แต่ฉันกลับรับรู้ได้ในทันทีว่าเขาเห็นฉันแล้ว