Lahat ng Kabanata ng วิศวะร้ายพ่ายรัก Race Queen สายเนิร์ด : Kabanata 61 - Kabanata 70

ร้านอาหารที่ขุนทัพเลือกพามาไม่ใช่ร้านหรูหราติดแอร์ระดับห้าดาว แต่เป็นเพียงร้านก๋วยเตี๋ยวธรรมดา ๆ ใกล้มหาวิทยาลัย ที่มีนักศึกษาและคนทำงานนั่งกันจนเต็มแน่นทุกโต๊ะ กลิ่นน้ำซุปโชยอวลคลอไปกับเสียงฝีมือลวกเส้น “พี่ขุนทัพมากินร้านแบบนี้ด้วยเหรอคะ” ฉันเอ่ยถาม นึกภาพผู้ชายลุคโหด ๆ นั่งเก้าอี้พลาสติกไม่ออก “ทำไม” ขุนทัพเลิกคิ้วเล็กลง พลางเช็ดตะเกียบส่งมาให้ฉัน “พี่เป็นนักแข่งรถ ไม่ใช่เจ้าชาย” ฉันหลุดยิ้มกับคำประชดเรียบ ๆ ของเขา ขุนทัพเลื่อนชามก๋วยเตี๋ยวเส้นเล็กน้ำใสมาวางไว้ตรงหน้า บรรยากาศระหว่างมื้ออาหารดำเนินไปอย่างเรียบง่าย ไม่มีเรื่องดราม่า ไม่มีเสียงเครื่องยนต์คำราม หรือข่าวลือร้าย ๆ มีเพียงบทสนทนาธรรมดาเกี่ยวกับเรื่องเรียน ตารางซ้อม และชีวิตประจำวัน ยิ่งได้ใช้เวลาร่วมกัน ฉันยิ่งตระหนักว่าภายใต้ท่าทีนิ่งเฉยดุดัน ขุนทัพเป็นผู้ชายที่เก็บรายละเอียดเก่งกว่าที่คิดมาก เขารู้ว่าฉันไม่กินผักชี จำได้ว่าชอบกาแฟรสชาติแบบไหน และรู้กระทั่งตารางสอบมิดเทอมที่ฉันเคยบ่นให้ฟังเพียงครั้งเดียว “มองอะไร” เสียงทุ้มดึงฉันออกจากภวังค์ ฉันสะดุ้งเมื่อรู้ตั

“สรุปว่าปีนี้ค่ายแพทย์อาสาชนบทของคณะเราจัดที่จังหวัดน่านนะพวกแก” เสียงแหลมใสของจีน่าดังขึ้นทำลายความเงียบในโต๊ะม้าหินอ่อนใต้ตึกคณะแพทย์ เจ้าตัววางเอกสารกำหนดการปึกหนาลงกลางโต๊ะพลางยกมือขึ้นพัดใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อเพราะแดดเมืองไทยช่วง บ่ายโมง “เดินทางปลายเดือนนี้ ทั้งหมดห้าวันสี่คืน บังคับลงทะเบียนเก็บชั่วโมงกิจกรรมด้วย ใครไม่ไปคือพลาดมาก” ฉันที่กำลังก้มหน้าก้มตาจดสรุปวิชาพยาธิวิทยาชะงักมือทันที คำว่า ‘ห้าวันสี่คืน’ มันสะท้อนก้องอยู่ในหัวจนรู้สึกหน้าร้อนวูบวาบ ไม่ใช่เพราะตื่นเต้นที่จะได้ไปออกค่ายแต่เพราะใบหน้าดุ ๆ ของผู้ชายดิบเถื่อนคนนั้นลอยเข้ามาในหัวต่างหาก “ห้าวันเลยเหรอ…” ฉันพึมพำเสียงแผ่ว “ทำไมจ๊ะหมอเมษา ห้าวันนี่มันนานเกินไปสำหรับคนมีคนคุมหรือไง” เรย์ที่นั่งอยู่ข้างกันตวัดสายตาจิกกัดพลางอมยิ้มเจ้าเล่ห์นิ้วเรียวเคลือบยาทาเล็บสีใสเคาะลงบนหน้าจอไอแพด ของตัวเอง “แหม… ตั้งแต่เปิดตัวเป็นแฟนกัปตันทีม RED ENGINEERING นี่ดูเหมือนเวลาชีวิตจะโดนล็อกสเปกไว้หมดเลยนะ จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลย”

หลังจากนั่งพักคุยสารทุกข์สุกดิบกับขวัญข้าวอยู่ครู่หนึ่ง ฉันก็เดินไปเปลี่ยนชุดเรซควีนของทีม RED ENGINEERING เสื้อเอวลอยกับกระโปรงสั้นสีแดงเพลิงขับผิวของฉันให้ดูเด่นขึ้นมาทันทีเมื่อต้องแสงไฟสปอตไลต์ในอู่ คืนนี้ฉันมีคิวต้องถ่ายภาพพอร์ตโฟลิโอคู่กับรถแข่งคันใหม่เพื่อใช้ในงานโปรโมตและประชาสัมพันธ์การแข่งขัน แมตช์หน้า ฉันเดินแยกตัวตรงไปที่รถแข่งคันหรูที่จอดเตรียมไว้ฝั่งตรงข้ามกับฮอยต์ซ่อมรถ ช่างภาพของทีมเซตไฟเรียบร้อยแล้วส่งสัญญาณให้ฉันเข้าประจำที่ ฉันก้าวขาขึ้นไปโพสท่าข้างตัวถังรถสปอร์ตสีเข้ม ปรับเปลี่ยนท่วงท่าไปตามแสงเงาที่ตกกระทบ ยิ้มให้กล้องสลับกับทำหน้านิ่งให้เข้ากับลุคดุดันของรถ แสงแฟลชวับวาบสลับกับเสียงชัตเตอร์ดัง แชะ แชะ เป็นจังหวะสม่ำเสมอพอกล่อมเกลาไปกับเสียงเครื่องยนต์รอบข้างได้อย่างประหลาด ระหว่างทำงาน ฉันคอยลอบมองภาพการทำงานในอู่ผ่านกระจกมองข้างของรถแข่งเป็นระยะ ร่างสูงใหญ่ของขุนทัพกำลังยืนสั่งงานเคร่งเครียดอยู่กับทีมช่าง เสื้อช็อปสีแดงที่เขาใส่คลุมเสื้อยืดตัว ในขับให้ลุคของเขาดูดุดันและมีอำนาจอย่างบอกไม่ถูก ทุกท่วงท่าที่เขาขยับหยิ

ขุนทัพจับสะโพกของฉันให้ยกขึ้นเล็กน้อย ฝ่ามือหนาแหวกซับในตัวจิ๋วของฉันออกไปให้พ้นทาง เผยให้เห็นช่องทางรักสีหวานที่บัดนี้ฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำหวานไหลอาบชโลมเพื่อต้อนรับเขาก่อนจับแกนกายร้อนจัด ที่เคลือบด้วยเครื่องป้องกันส่วนปลายหัวบานหยัก เข้ามาจ่อตรงปากทางรักที่กำลังขยับตอดรัดอากาศเบา ๆ “พี่ขุนทัพ... มันใหญ่ไป” ฉันบอกเสียงสั่นระริก ยามสัมผัสถึงความอวบใหญ่โตที่ดุนดันอยู่ตรงจุดอ่อนไหว “ชู่... อย่าเกร็ง เมษา” เขาปลอบเสียงพร่า แต่อารมณ์ดิบกลับพุ่งสูง ขุนทัพไม่ได้ดันมันเข้าไปในทันที เขาใช้ส่วนหัวบานหยักสากระคายถูไถบดเบียดขึ้นลงกับรอยแยกฉ่ำน้ำ กดเน้นย้ำเข้ากับปุ่มกระสันกลางกายสาว อย่างเนิบนาบ ท่วงท่าร้ายกาจนั้นทำเอาฉันเสียวสะท้านจนท้องน้อยบิดเกร็ง น้ำหวานสียังคงหลั่งไหลออกมาไม่ขาดสายชโลมจนแกนกายของเขาเปียกชุ่ม “อื้อออ ฮ้า... พี่ขุนทัพ อย่าแกล้ง” ฉันครางประท้วง ซุกหน้าลงกับไหล่หนา กัดเม้มแผงอกแกร่งของเขาผ่านเนื้อผ้าเพื่อระบายความเสียวซ่านที่เขามอบให้ “ชอบไหมล่ะ แฉะขนาดนี้แล้ว” ขุนทัพกระซิบเย้าหยอกเสียงต่ำ ยามเหนี่ยวรั้งสะโพกของฉันให้กดต่ำลงมา ทันใดนั

มิรินสะอื้นไห้จนตัวโยน เธอเงยหน้ามองขุนทัพด้วยความหวังสุดท้าย ทว่าแววตาของกัปตันทีมหนุ่ม กลับนิ่งสนิทราว กับมองก้อนหินก้อนหนึ่งสุดท้ายเธอก็ต้องพยุงร่างกายที่สั่นเทาเดินออกจากห้องไปด้วยความอัปยศอดสู ทิ้งความเงียบสงบกลับคืนมาสู่ห้องออฟฟิศอีกครั้ง “ขอบใจมากนะพวกมึง” ขุนทัพหันไปบอกวินทร์และจอมขวัญหลังจากที่เคลียร์ทุกอย่างจบลง “สบายมากครับคุณกัปตัน เคลียร์ขยะเสร็จแล้ว น้องเมษาจะได้ไปค่ายแบบสบายใจหายห่วงไง” จอมขวัญยิ้มร่าพลางตบบ่าขุนทัพ “ส่วนมึงน่ะ เลิกทำหน้าดุเป็นหมาหวงก้างได้แล้ว พาเมษาไปพักผ่อนเถอะไป๊” ”เอ่อ ขอบคุณพี่เซย์ด้วยค่ะที่เข้าใจ” ฉันยกมือไหว้ขอบคุณพี่เซย์และพี่ ๆ ในทีมทุกคน ความโล่งใจที่แท้จริงแล่นพล่านไปทั่วอก ปมปัญหาที่ทำให้ฉันนอนไม่หลับมาหลายวัน ถูกสลายไปในพริบตาด้วยมือของผู้ชายคนนี้ ขุนทัพพาฉันเดินกลับมาที่รถสปอร์ตสีดำ ลมดึกพัดมาเอื่อย ๆ ทำให้อากาศค่อนข้างเย็น เขาเปิดประตูให้ฉันเข้าไปนั่ง ก่อนที่ตัวเองจะอ้อมมาฝั่งคนขับและสตาร์ทเครื่องยนต์ ไฟหน้ารถส่องสว่างตัดกับความมืดของสนามแข่ง “โล่งขึ้นหรือยัง” เสียงทุ้มเอ่ยถามขณ