Alle Kapitel von วิศวะร้ายพ่ายรัก Race Queen สายเนิร์ด : Kapitel 51 – Kapitel 60

มุมปากของพี่โซลขยับขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มจาง ๆ ที่หาเห็นได้ยากจากคนอารมณ์นิ่งแบบนี้ ก่อนที่เขาจะโยนปึกเอกสารหนา ๆ มาให้ ฉันรีบรับเอาไว้แทบไม่ทัน พอก้มมองชื่อหัวข้อบนกระดาษเท่านั้นแหละ… “เดี๋ยวนะ” ฉันเงยหน้าขึ้นช้า ๆ “ทำไมมันหนากว่าเดิม” “อาจารย์เพิ่มเคส” “กี่เคส” “สาม” ฉันนิ่งไปทันที โลกทั้งใบเงียบลงราวกับมีใครมากดปุ่มหยุดเวลา “สาม…?” “อือ” “เพิ่มอีกสามเคส?” “อือ” “ตอนนี้เนี่ยนะ?” “อือ” “พี่โซล!” เสียงฉันดังลั่นทางเดินจนคนแถวนั้นหันมามอง ส่วนเจ้าตัวกลับยืนหน้านิ่งเหมือนเรื่องทั้งหมดไม่เกี่ยวกับตัวเองแม้แต่นิดเดียว“ตะโกนใส่พี่ก็ไม่ได้ช่วยให้เคสหายไปนะ” “แต่มันเยอะเกินไป!” “อาจารย์ก็คิดเหมือนกันว่าเธอไหว” “หนูไม่ไหว!” “อาจารย์ไม่คิดแบบนั้น” ฉันอยากร้องไห้ขึ้นมาจริง ๆ พี่โซลเห็นท่าทางหมดอาลัยตายอยากของฉันก็ส่ายหน้าอีกครั้ง ก่อนจะเอื้อมมือมาตบหัวเบา ๆ หนึ่งที “เลิกทำหน้าเหมือนคนโดนบอกเลิกได้แล้ว”

ความเงียบงันภายในห้องโดยสารของรถสปอร์ตสีดำครามทวีความอึดอัดขึ้นเรื่อย ๆ ตามระยะทางที่เพิ่มขึ้น แสงไฟจากป้ายโฆษณาและเสาไฟฟ้าข้างทางด่วนสาดส่องผ่านกระจกเข้ามาวูบวาบ กระทบใบหน้าด้านข้างของคนหลังพวงมาลัยที่ยังคงนิ่งสนิทราวกับรูปสลัก สันกรามหนาของขุนทัพขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ดวงตาคมกริบคู่ดุจับจ้องตรงไปยังเส้นทางเบื้องหน้าด้วยความกร้าวร้าว มือหนาทั้งสองข้างกำพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดหลังมือปูดโปน รังสีความหึงหวงและเพลิงโทสะที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ทำเอาฉันที่นั่งอยู่เบาะหลังได้แต่หดตัวลีบ สองมือโอบกอดสายกระเป๋าเป้บนตักเอาไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวหรือหายใจแรง ๆ จอมขวัญซึ่งนั่งอยู่เบาะหน้าละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือ แอบเหลือบมองเพื่อนสนิทของตนเองสลับกับมองฉันผ่านกระจกมองหลังแวบหนึ่ง สีหน้าทะเล้นขี้เล่นที่เคยมีอยู่เสมอแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมอย่างเห็นได้ชัด บรรยากาศมาคุหนาแน่นเสียจนระบบปรับอากาศในรถคันหรูกลายเป็นไอเย็นเยือกที่กรีดแทงผิวจนสั่นสะท้าน ขุนทัพหักเลี้ยวพวงมาลัยพารถสปอร์ตคันหรูสไลด์เข้าจอดในพื้นที่จอดรถส่วนบุคคลด้

“ห้ามเบื่อหนูด้วย” “ยาก” ฉันเบิกตากว้างอ้าปากค้างด้วยความขัดใจทันที ทว่าขุนทัพกลับหลุดหัวเราะเสียงต่ำอย่างอารมณ์ดี “หมายถึงยากที่จะเบื่อ” “พี่!” ฉันตีเข้าที่อกแกร่งของเขาแก้เขิน “ก็จริง” เขาโน้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบชนกัน แววตาดุดันบัดนี้แฝงไปด้วยความจริงจังและโหยหาอย่างปิดไม่มิด “ตกลงคบกับพี่ได้หรือยัง” ฉันมองหน้าเขาอยู่พักใหญ่ มองผู้ชายที่เข้ามาปั่นป่วนชีวิตตั้งแต่คืนที่ฝนตกหนักคนนั้น คนที่ทำให้ฉันสับสน ทำให้ฉันร้องไห้ ทำให้ฉันยิ้ม และเป็นคนเดียวที่ทำให้หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิดทุกครั้งที่อยู่ใกล้ ก่อนจะพยักหน้ารับสั้น ๆ หนึ่งที ยอมสยบให้แก่ความเอาแต่ใจที่แสนอบอุ่นของคนตรงหน้า “ค่ะ...” เสียงตอบรับแผ่วเบาเล็ดลอดออกจากปาก “หนูจะคบกับพี่ค่ะ” วินาทีนั้น รอยยิ้มกว้างบนใบหน้าหล่อเหลาของขุนทัพก็ปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรก แววตากร้าวลดลงไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความโล่งอกและยินดีอย่างปิดไม่มิด ก่อนที่เขาจะใช้ลำแขนแกร่งรวบดึงร่างของฉันเข้าไปกอดแนบแผ่นอกกว้าง จนจมอก ฝ่ามือหนาลูบเส้นผมของฉันเบา ๆ อย่างทะนุถ

ขุนทัพสาวเท้าก้าวเข้ามาหาฉันช้า ๆ เสียงฝีเท้าที่มั่นคงของเขาช่วยดึงฉันออกจากความคิดฟุ้งซ่าน ทรวดทรงสูงใหญ่ทึบหนานั่งลงบนโซฟาตัวเดียวกันข้าง ๆ เขาเอื้อมฝ่ามือหนาที่แสนอบอุ่นขยับมาวางบนหัวเข่าของฉัน ออกแรงบีบเบา ๆ เพื่อเตือนสติ “ยังคิดมากเรื่องเมื่อกี้อยู่ใช่ไหม” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาเรียบสนิท ทว่าเด็ดเดี่ยวและไร้ความลังเลเหมือนเดิม “หนู... หนูแค่กลัวว่าคนอื่นจะมองพี่ไม่ดีไปด้วย” ฉันกระซิบตอบ เสียงสั่นเครือโดยไม่รู้ตัว “พวกเขากำลังเข้าใจผิด...” “พี่บอกแล้วไงว่าพี่รู้ความจริง และพี่เชื่อเธอ” ขุนทัพตัดบทอย่างไม่มีช่องว่างให้ฉันได้ตัดพ้อ นิ้วหัวแม่มือของเขาเกลี่ยวนบนหัวเข่าของฉันช้า ๆ “คนอื่นจะคิดยังไงช่างหัวมันสิ เมษา สิ่งที่เธอต้องสนใจมีแค่เรื่องของเธอกับพี่ก็พอ เข้าใจไหม” สายตาคมกริบที่จ้องตรงมายังคงนิ่งสนิท ทว่าเต็มไปด้วยกระแสความมั่นคงดุจกำแพงหนา ที่พร้อมจะปกป้องฉันจากทุกสิ่ง ความรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นใจสายหนึ่งแล่นริ้วเข้ามากุมหัวใจ ที่เคยสั่นไหวของฉันจนมันค่อย ๆ สงบลง ฉันสบตากับเขาช้า ๆ ก่อนจะพยักหน้ารับค

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสะท้อนคลอไปกับเสียงลมหายใจหอบกระเส่า ฉันได้แต่กอดคอเขาไว้แน่น ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับรสรักอันป่าเถื่อนทว่าหวานล้ำที่เขาปรนเปรอให้ ทุกการขยับขับเคลื่อนของเขา ทำเอาฉันแทบขาดใจ ร่างกายบีบรัดตัวตนของเขาแน่นจนขุนทัพต้องซี้ดปากอย่างครางกระเส่า “แม่ง... แน่นฉิบหาย เมษา...” เขาสบถเสียงพร่า เร่งจังหวะสวนสะโพกเข้าใส่พายุอารมณ์สวาทพุ่งสูง ขึ้นจนถึงขีดสุด ร่างกายของฉันเกร็งกระตุกชิงนำทางไปสู่ปลายทางฝันอันสุขสม ก่อนที่ขุนทัพจะกระแทกกระทั้น เน้นย้ำอีกสองสามครั้งรุนแรง แล้วฉีดพ่นความร้อนผ่าวเข้าสู่ร่างกายของฉันจนเอ่อล้น เราทั้งคู่หอบหายใจรดกันอยู่นาน ขุนทัพซบหน้าลงกับไหล่บางของฉัน พลางกดจูบซับเหงื่อตามดวงหน้าหวานด้วยความเอ็นดูที่พรั่งพรู บรรยากาศอันแสนอบอุ่นและอบอวลไป ด้วยความละมุนละไมปนกลิ่นอายคาวสวาทดำเนินต่อไปได้ไม่นาน ครืดดด ครืดดด... เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูของขุนทัพที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ไม่ไกลนัก แผดเสียงดังสั่นครืดคราดขัดจังหวะขึ้นมาอย่างไร้มารยาท ชื่อของ 'จอมขวัญ' ปรากฏเด่นหราบนหน้าจอ ปลุกเราทั้งคู่ให้หลุดจากห้วงอารมณ์ร