Lahat ng Kabanata ng วิศวะร้ายพ่ายรัก Race Queen สายเนิร์ด : Kabanata 91 - Kabanata 100

หมับ “ไอ้ทัพ” รามส่งเสียงเรียกไล่หลัง ร่างสูงของพี่ใหญ่ก้าวมาดักหน้า “ถ้าที่นั่นมีเรื่องจริง... มึงตั้งสติด้วย” ขุนทัพหยุดฝีเท้า สายตาคมกริบปรายมองรุ่นพี่ที่เขาเคารพที่สุด “กูรู้” เขาตอบเสียงต่ำลึก “แต่ถ้ามีใครกล้าแตะต้องเมษาแม้แต่ปลายเล็บ...” ประโยคนั้นหยุดค้างไว้กลางอากาศ ไม่มีความจำเป็นต้องพูดให้จบประโยค และไม่มีใครหน้าไหนกล้าอ้าปากถามต่อ เพราะแววตาเหี้ยมเกรียมกระหายเลือดของกัปตันทีมในเวลานี้... มันน่ากลัวเกินกว่าจะต้องการคำอธิบายใด ๆ เพิ่มเติมอีกแล้ว ขุนทัพหมุนตัวก้าวฉับ ๆ เดินออกจากอู่ซ่อมรถทันที ประตูเหล็กบานยักษ์ถูกฝ่ามือหนาผลักเปิดออกจนกระแทกชนผนังเสียงดังสนั่น เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเด็ดเดี่ยวสะท้อนก้องไปตามทางเดินยาว ไม่กี่อึดใจต่อมา... เสียงเครื่องยนต์ของรถซุปเปอร์คาร์สีดำ ก็สตาร์ทติดขัดคำรามลั่น กึกก้องสะเทือนไปทั่วทั้งผืนสนาม MIDNIGHT CIRCUIT ทะยานร่างฝ่าความมืดมิดออกไปด้วยความเร็วสูง ตลอดทางกลับบ้าน หัวใจของฉันเต้นรัวเร็วไม่เป็นจังหวะ ยิ่งรถวิ่งเข้าใกล้บ้านหลังเก่า ความรู้สึกอึด ยิ่งถาโถมเข้ามาจนแทบหา

แม่ของฉันหน้าซีดลงทันทีและทรุดนั่งลงกับเก้าอี้แถวนั้นอย่างหมดแรง สายตาของพวกเขาทั้งคู่ที่มองมาที่พี่ขุนทัพเปลี่ยนเป็นความกังวลอย่างเห็นได้ชัด เพราะเพิ่งรู้ว่ากำลังเผชิญหน้ากับครอบครัวที่มีความพร้อมทั้งเรื่องกฎหมายและอิทธิพล เมื่อกุญแจมือถูกปลดออก พี่ขุนทัพก็ขยับข้อมือเบา ๆ ก่อนจะเดินเข้ามาโอบไหล่ฉันแล้วพาเดินออกไปจากโรงพักทันที โดยมีเพื่อน ๆ ในทีม RED ENGINEERING เดินตามมาสมทบอยู่ด้านหลัง รถสปอร์ตสีดำขับมุ่งหน้ากลับคอนโด ตลอดทางบรรยากาศภายในรถเงียบสนิท ฉันเหลือบมองพี่ขุนทัพที่กำลังจับพวงมาลัย แววตาของเขายังคงดูจริงจังและหงุดหงิดกับเรื่องที่เกิดขึ้น ทันทีที่กลับเข้าห้องและประตูเปิดปิดลง ความเครียดและความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งวันก็ทำให้ฉันกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ "ฮึก... พี่ขุนทัพ..." ฉันร้องไห้ออกมา ร่างกายสั่นเทาด้วยความเพลีย ภาพเหตุการณ์แย่ ๆ จากครอบครัวยังคงวนเวียนอยู่ในหัว พี่ขุนทัพไม่พูดอะไร เขาเดินเข้ามาประคองช้อนตัวฉันขึ้นอุ้มพากลับไปที่เตียงนอนกว้าง เขาขยับลงมานั่งข้าง ๆ ดึงฉันเข้าไปกอดแนบตัวไว้ มือหนาลูบหัวปลอบประโลมอย่า

ขุนทัพครางเครือในลำคออย่างพอใจ ฝ่ามือหนาเลื่อนลงมาโอบกระชับเอวบาง ดึงรั้งร่างของฉันให้ขึ้นไปนั่งเกยบนตักกว้างของเขาโดยไม่ละริมฝีปากออก รสจูบแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนและเรียกร้องมากขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งสูง แผ่น อกกว้างเบียดชิดกับหน้าอกนุ่มจนรับรู้ได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วไม่ต่างกัน เขาผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง สันกรามคมเลื่อนลงมาซุกไซ้ที่ซอกคอขาวระหง ขบเม้มเบา ๆ จนฉันเผลอแอ่นอกขึ้นรับสัมผัสด้วยความวูบวาบในท้องน้อย มือหนาของขุนทัพเริ่มอยู่ไม่สุข เลื่อนสอดเข้าไปใต้เสื้อตัวบาง สัมผัสกับผิวเนียนละเอียดที่แผ่นหลัง ไอร้อนจากฝ่ามือของเขาทำเอาฉันสั่นสะท้านไปทั้งตัว "ไปที่เตียงนะ..." ขุนทัพกระซิบเสียงพร่า นัยน์ตาเชื่อมปรอยไปด้วยไฟปรารถนา ฉันไม่ได้ตอบเป็นคำพูด แต่พยักหน้ารับเบา ๆ พร้อมกับซบหน้าลงกับอกกว้างเป็นการอนุญาต ขุนทัพช้อนอุ้มร่างของฉันขึ้นในอ้อมแขนอย่างง่ายดาย ก่อนจะก้าวตรงไปยังเตียงคิงไซซ์หลังใหญ่กลางห้อง ขุนทัพอุ้มฉันมาที่เตียง ทันทีที่หลังแตะฟูก เขาก็ตามลงมาคร่อมทับทันที สายตาคมกริบที่มองสบลงมาไม่มีการเว้นระยะห่างหรือไว้เชิง

“ก็หนูดีใจนี่” “รู้” “แล้วจะว่าอะไร” “ไม่ได้ว่า” เขาตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ “แค่รู้สึกดี” “ดีอะไร” “มีคนดีใจให้ขนาดนี้” หัวใจฉันเต้นแรงจนแทบหายใจไม่ออก ก่อนจะยิ่งหนักกว่าเดิมเมื่อเสียงพิธีกรดังขึ้นจากเวที “เชิญผู้ชนะขึ้นรับถ้วยรางวัลครับ!” ขุนทัพถอนหายใจเบา ๆ “ไปทำหน้าที่ก่อน” “ค่ะ กัปตัน” “เดี๋ยวกลับมา” “เมษารออยู่แล้ว” ดวงตาคมสบตาฉันนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือมาบีบปลายนิ้วเบา ๆ แล้วเดินขึ้นเวทีท่ามกลางเสียงปรบมือกึกก้อง แสงสปอร์ตไลต์สาดส่องลงบนร่างสูงสง่า ถ้วยรางวัลแชมป์ถูกชูขึ้นเหนือศีรษะ พลุสีทองพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้ายามเย็น เสียงเพลงแห่งชัยชนะดังกระหึ่มไปทั่วสนาม ฉันยืนมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้ม เพราะรู้ดีว่า… ผู้ชายคนนี้สมควรได้รับทุกอย่างแล้วจริง ๆ หลังจบพิธีมอบรางวัล ทีม RED ENGINEERING จัดการฉลองกันเล็ก ๆ ภายในพิต เสียงหัวเราะดังไม่ขาดสาย จอมขวัญเปิดแชมเปญจนฟองกระจายไปทั่ว รามโดนทีมช่างจับยกขึ้นบ่า ส่วนวินทร์กำลังโดนล้อเรื่องหน้าตาเครียดตลอ

“ตั้งใจเป็นหมอดี ๆ ล่ะ อย่าหักโหมเกินไป” “ค่ะ เมษาจะจำไว้” ดึกสงัดของคืนวันเดียวกัน… แสงไฟจากตึกสูงระฟ้าในกรุงเทพมหานครค่อย ๆ ดับลงทีละดวงตามกาลเวลา ถนนหลายสายที่เคยพลุกพล่านเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่า ทว่าเสียงคำรามต่ำทรงพลังของเครื่องยนต์รถสปอร์ตสีดำคันคุ้นเคยยังคงดังก้องทะลุผ่านความเงียบงันยามราตรี พี่ขุนทัพขับรถพาฉันกลับมายัง MIDNIGHT CIRCUIT สถานที่ที่มีความหมายกับเราสองคนมาก เพราะมันเป็นที่ที่เปลี่ยนชีวิตพัง ๆ ของฉันให้ดีขึ้น และเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เราได้มาอยู่ด้วยกันจนถึงทุกวันนี้ เมื่อรถจอดสนิทตรงพิตเลน… เขาดับเครื่องยนต์จนความเงียบเข้าปกคลุม ร่างสูงใหญ่ก้าวลงจากรถเดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งที่นั่งข้างคนขับให้ฉันช้า ๆ สองมือหนาประคองจับประตูย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อรอรับเหมือนที่เขาตั้งใจทำเสมอมา “มองอะไร” เสียงทุ้มห้วนติดดุถามขึ้นเบา ๆ เมื่อเห็นฉันยังคงนั่งนิ่งสบตาเขาแล้วอมยิ้มไม่ยอมก้าวลงจากรถ “มองว่ากัปตันทีมแชมป์ระดับเอเชีย ผู้ชายที่ดุดันที่สุดในสนามแข่ง ยังยอมลงมาเปิดประตูรถให้แฟนอยู่เลยค่