Lahat ng Kabanata ng วิศวะร้ายพ่ายรัก Race Queen สายเนิร์ด : Kabanata 81 - Kabanata 90

“อื้อ... พี่ขุนทัพ...” ฉันครางเครือในลำคอเมื่อคนตัวโตช้อนอุ้มร่างของฉันขึ้นจากพื้น นำไปวางลงบนเตียงนุ่มกว้าง ขุนทัพตามมาคร่อมทับทันที สายตาคมกริบกวาดมองเรือนร่างขาวผ่องท้าแสงไฟสลัวชวนใจสั่น สายรัดเสื้อคลุมถูกปลดออกจนเผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มชูชันชวนฝัน “สวย... สวยจนพี่จะบ้าตายอยู่แล้ว” ขุนทัพพึมพำเสียงพร่า ก่อนจะก้มลงซุกไซ้ทรวงอกอวบ อ้าปากครอบครองยอดอกสีหวาน ดูดดึงขบเม้มจนเกิดเสียงแผ่วเบาเน้นย้ำรอยรักฉ่ำสีกุหลาบ สองมือแกร่งฟอนเฟ้นเอวคอดและสะโพกผึ่งผายลากความร้อนระอุไปทั่วผิวเนื้อจนฉันบิดกายเร่าด้วยความเสียวซ่านพุ่งริ้ว “อ๊ะ... พี่ขุนทัพ... ขา... แรงไป... อื้อออ” ฉันจิกเล็บลงบนหลังไหล่กว้างที่มีมัดกล้ามแน่นตึงระบายความรุ่มร้อน ยามที่นิ้วเรียวยาวของเขาเลื่อนต่ำลงไปสัมผัสจุดอ่อนไหวกลางกายสาว น้ำหวานใสฉ่ำเยิ้มไหลชโลมตอบรับนิ้วร้าย ที่เริ่มขยับสอดแทรกเข้าออกควานหาความกระสันรัวเร็ว “ซี้ด... แฉะหมดแล้วเมษา เธอก็อยากได้พี่จนทนไม่ไหวเหมือนกันใช่ไหม”ขุนทัพเงยหน้าสบตา แววตาดุดันคลั่งรักคู่นั้นทำเอาหัวใจฉันสั่นสะท้าน เขารีบจัดการกางเกงขายาวของตัวเองออ

เวลาสองทุ่มตรง ณ หน้าตึกคณะแพทยศาสตร์ ฉันเดินสะพายกระเป๋าเป้ออกมาจากตึกคณะด้วยความเหนื่อยล้าจากการสอบย่อยข้อเขียน ทว่าความเหนื่อยล้ากลับมลายหายไปสิ้นเมื่อสายตาของฉันปะทะเข้ากับรถสปอร์ตคันหรูสีดำคาดแดงที่จอดเด่นเป็นสง่า อยู่ใต้ไฟนีออนหน้าคณะ ร่างสูงใหญ่ของขุนทัพในชุดเสื้อช็อปวิศวะสีแดงเข้มตัวโปรด ยืนกอดอกพิงตัวรถอยู่ ใบหน้าคมคายพลันแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอบอุ่นทันทีที่เห็นฉัน “พี่ขุนทัพ! มารอนานหรือยังคะ?” ฉันวิ่งถลาเข้าไปหาเขาด้วยความดีใจ “ไม่นานครับ... ต่อให้ต้องรอทั้งคืนพี่ก็รอได้” ขุนทัพตอบเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวล เอื้อมมือมาคว้าเอวคอดของฉันดึงเข้าหาตัวเบา ๆ “ดูทำหน้าเข้า เรียนหนักจนตาปรอยหมดแล้ว ยัยหมอเอ๊ย” รถสปอร์ตขับออกจากมหาวิทยาลัย มุ่งหน้ากลับคอนโดของเราสองคนอย่างรวดเร็ว ภายในห้องนอนกว้างอันเงียบสงบของคอนโดหรูแสงไฟสีส้มสลัวขับเน้นบรรยากาศให้เต็มไปด้วยความอบอุ่น ลึกซึ้ง หลังจากที่เราสองคนทานมื้อค่ำและอาบน้ำชำระร่างกายเรียบร้อยแล้ว ฉันในชุดนอนกระโปรงผ้าซาตินสีหวานเนื้อนุ่มบางเบากำลังนั่งอ่านทบทวนตำราแพ

เสียงคร่ำครวญและเสียงสบถระงมไปทั่วโถงทางเดินหน้าห้องปฏิบัติการ ฉันได้แต่ยืนหัวเราะแห้ง ๆ ส่งยิ้มเจื่อนไปให้เพื่อน ๆ เพราะตัวฉันเองก็อยู่ในสภาพร่อแร่ไม่ต่างกันเลย เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็ปาไปตีสองเพราะต้องนั่งจำโครงสร้างเส้นประสาท เช้าตื่นหกโมงสปีดตัวเองมามหา'ลัย แล้วยังมีเคสรีพอร์ตอีกหนึ่งกองใหญ่ที่ยังเขียนค้างไว้ในไอแพด แต่แล้ว แรงสั่นครืดคราดจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าน์ก็ทำเอาสติที่กำลังจะหลุดลอยของฉันดึงกลับมา ทันทีที่ล้วงหยิบขึ้นมาดูแล้วเห็นชื่อของคนที่โทรเข้า หัวใจที่เคยห่อเหี่ยวแห้งเฉามาทั้งวันก็พองฟูคับอกขึ้นมาดื้อ ๆ “พี่ขุนทัพ…” ฉันพึมพำกับตัวเองแล้วเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ความเหนื่อยล้าเมื่อครู่คล้ายจะเจือจางลงไปเฉย ๆ “ค่ะพี่ขุนทัพ” ฉันกดรับสายพลางกรอกเสียงใสใส่ปลายสายทันที พยายามปรับโทนเสียงไม่ให้ดูเพลียจนเกินไป (‘กินข้าวหรือยัง’) เสียงทุ้มต่ำและแหบปร่าติดดุดันตามสไตล์คนนอนน้อยดังลอดออกมาจากลำโพง กลิ่นอายความเหนื่อยล้าของกัปตันทีม RED ENGINEERING ส่งผ่านมาตามสายชัดเจน แต่อย่างน้อยเขาก็ยังอุตส่าห์เจียดเวล

“โหอะไร” ขุนทัพเลิกคิ้วมอง “ฟังดูไม่มีความสุขเลย” “แต่มีประโยชน์” “หนูอยากกินของอร่อย” “กินกับพี่ก็อร่อยแล้ว” ฉันถึงกับเงียบไปสองวินาที ก่อนจะหันไปมองคนขับด้วยสายตาเหลือเชื่อ ส่วนคนพูดก็ยังคงหน้าตายเหมือนเดิม ราวกับประโยคเมื่อกี้เป็นแค่เรื่องดินฟ้าอากาศทั่วไป “พี่ขุนทัพ...” “อะไร” “เดี๋ยวนี้หยอดเก่งนะคะ” “พูดความจริง” “ใครสอนมา” “ไม่มีใครสอน” “ไม่น่าเชื่อ” ฉันหรี่ตามองอย่างจับผิด “พี่ฉลาด” “หลงตัวเอง” “นิดหน่อย” บรรยากาศภายในรถคลายตัวลงเล็กน้อย ความอึดอัดทั้งหมดถูกกลบด้วยบทสนทนาเรื่อยเปื่อย ขุนทัพเหยียบคันเร่งพารถสปอร์ตคู่ใจทะยานออกจากหน้าตึก ไฟถนนยามค่ำคืนไหลผ่านกระจกเป็นสาย มือข้างหนึ่งของเขายังคงจับพวงมาลัย ส่วนอีกข้างย้ายลงมาประสานกุมมือฉันไว้บนตัก ไม่ยอมปล่อยเลยแม้แต่น้อย “แล้ววันนี้กินข้าวตรงเวลาหรือเปล่า” ฉันถามกลับบ้าง “ไม่” “อีกแล้ว” ฉันบ่น

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องนอนกว้างของคอนโดพี่ขุนทัพ ฉันลืมตาขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งที่เปลือกตา ร่างกายซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา แต่สิ่งที่ทำให้ฉันอุ่นใจจนไม่อยากลุกไปไหน คืออ้อมกอดของขุนทัพที่ยังกอดเอวฉันไว้แน่นจากด้านหลัง ลมหายใจอุ่น ๆ ของเขาเป่ารดอยู่ที่ต้นคอ ย้ำเตือนว่าเขายังอยู่ตรงนี้... อยู่เป็นเซฟโซนให้ฉันในวันที่เหนื่อยล้า ฉันขยับตัวเล็กน้อย พยายามจะพลิกกายหันไปมองหน้าเขาให้ถนัดตา แต่เพียงเท่านั้นคนที่นอนซ้อนอยู่ด้านหลังก็เริ่มรู้สึกตัว แขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามตวัดรัดเอวฉันให้จมลงไปกับอกกว้างของเขามากกว่าเดิม “จะหนีไปไหนแต่เช้า” เสียงทุ้มแหบพร่าจากการเพิ่งตื่นนอนดังขึ้นข้างหู มันทั้งเซ็กซี่และแฝงไปด้วยความเอาแต่ใจจนหัวใจฉันเต้นผิดจังหวะ ฉันหลุดหัวเราะเบา ๆ เอียงหน้าหลบลมหายใจร้อน ๆ ที่เริ่มคลอเคลียอยู่แถวซอกคอ “ไม่ได้หนีสักหน่อยค่ะ เมษาจะไปอาบน้ำเตรียมไปเรียน” “ยังเช้าอยู่” เขางึมงำ ซบหน้าลงกับไหล่เปลือยเปล่าของฉัน “หกโมงแล้วนะคะ” “ก็ยังเช้า” ขุนทัพตอบหน้าตายท