All Chapters of WRONG ROOM, RIGHT MAN : Chapter 11 - Chapter 20

"Kung gano'n... may taong pumasok sa pamamahay ko nang wala akong pahintulot?" sambit ni Sebastian sa sarili habang kunot-noong nakatingin sa pinto ng kanyang silid.Hindi niya maiwasang mag-isip."Hindi kaya dumating na si Celine?"Dahil sa pag-aakalang ang nobya niya ang nasa loob ng bahay, mabilis niyang dinampot ang robe na nakasabit sa gilid ng kama at isinuot iyon pansamantala.Si Celine Dion ay matagal na niyang kasintahan, ngunit bihira lamang silang magkita dahil pareho silang abala sa kani-kanilang mga gawain. Paminsan-minsan lang itong bumibisita sa kanyang tahanan. Gayunpaman, hindi kailanman nagbago ang pagmamahal ni Sebastian para sa kanyang nobya.Matapos maisuot ang robe, hindi na siya nag-aksaya pa ng oras.Agad siyang lumabas ng silid, nakasuot lamang ng robe at walang ibang kasuotan sa ilalim nito, habang mabilis na sinusundan ang direksiyon kung saan niya naramdaman na may ibang taong naroon.Samantala, si Crystal ay halos maging trumpo na sa kakapaikot-ikot sa loo

Nagdilim ang ekspresyon ni Sebastian.Hindi siya nagsalita. Nakatingin lang siya kay Crystal na tila sinusukat kung nagsasabi ba ito ng totoo o gumagawa lamang ng panibagong dahilan.Samantalang si Crystal ay pilit na ngumiti."Hehe... Sir? Bakit ganyan po kayo tumingin? Para kayong judge na magbibigay ng life sentence sa akin."Wala pa ring reaksyon si Sebastian sa sinabi niyang yon.Unti-unti nang nawawala ang ngiti sa labi ni Crystal."Nakakatakot naman pala talaga siya kapag seryoso..." bulong niya sa sarili."Miss." Who are you?”"Ha?""Natutuwa ka ba sa ginawa mo?"tanong ni Bash sa kanya.Mabilis siyang umiling."Hindi, Sir! Promise! Kung may time machine lang ako, babalik talaga ako limang minuto ang nakalipas para hindi na ako sumilip... este... hindi ako napunta rito!"Tumaas ang isang kilay ni Sebastian."Sumilip?" Are you saying na kanina kapa naninilip sa silid at nagawa mo pang paghiwalayin kami ng nobya ko!”Nanlaki ang mga mata ni Crystal."Ay! Mali! Slip! Ang ibig kong

Dahan-dahang lumingon si Crystal kay Bash. "Yes, Sir... aalis na po ako. Hahanapin ko na po si Miss Celine para magkabalikan na kayo. Wala na po kayong dapat ipag-alala. Aalis na po talaga ako." Sunod-sunod ang lumabas na salita sa bibig niya kahit hindi pa nagsasalita si Bash, na para bang inuunahan na niya ang anumang utos na maaaring ibato nito. Tahimik lamang na nakatitig si Bash sa kanya. "Uhmm..." Huminga siya nang malalim bago tuluyang magsalita. "Magpanggap kang nobya ko mamayang gabi." Natigilan si Crystal. Parang huminto ang oras sa narinig niya. "Huh?" Nanlaki ang kanyang mga mata. "Ano?" Ilang beses pa siyang kumurap, iniisip kung tama ba ang narinig niya. "Bakit?" "Darating ang parents ko ngayong gabi," seryosong paliwanag ni Bash. "At gusto nilang makilala ang nobya ko." "Eh... di si Miss Celine po ang ipakilala n'yo." "She left." "Eh di sabihin n'yo pong nag-away kayo." "No." "Sabihin n'yo pong nasa abroad." "No." "May lagnat?"

"Pwede ka nang umalis kung wala ka nang itatanong. Kailangan ko na ring bumalik sa opisina ko." Malamig na saad ni Bash habang inaayos ang ilang dokumento sa ibabaw ng mesa. "Make sure na makakarating ka sa oras mamayang gabi." Tumango lamang si Crystal. "Opo, Sir." Agad na tumayo si Bash mula sa kanyang upuan. Ngunit sa pagmamadali niya, hindi niya napansing natanggal na pala ang tali ng suot niyang robe. Dahilan iyon upang muling tumambad ang mala-Adonis niyang abs. "Aaaayyyy!" Napasinghap si Crystal at mabilis na tinakpan ang sariling mga mata. "Ang... ang samurai!" Halos mapatalon siya sa gulat. Muntik na... muntik na talagang makita ko ulit ang "samurai" niya! Sa kabutihang-palad, mabilis siyang tumalikod bago pa tuluyang mapunta ang tingin niya sa hindi na niya dapat makita ulit. Napapikit siya habang paulit-ulit na ikinukumbinsi ang sarili. Huwag kang lilingon, Crystal... huwag kang lilingon! Baka mawalan ka pa ng trabaho... o mawalan ka ng malay! Tahimik na nap

“Mag aalas OTSO NA. HANDA NA ANG HAPUNAN PARA SA PAMILYA DEL ROSARIO.” Isa-isang nagsidatingan sa engrandeng dining hall ang bawat miyembro ng pamilya. Kumikinang ang malalaking crystal chandelier, habang maayos na nakahain sa mahabang mesa ang iba't ibang mamahaling putahe. “Hai, Son! Long time no see, iho!” masayang bati ng kanyang ina habang pinagmamasdan ang buong mansyon. “Pero... ganoon pa rin pala ang itsura ng mansion mo. Anong problema? Bakit parang wala man lang nagbago simula nang umalis kami? Wala bang hilig ang nobya mo sa pag-aayos? O wala man lang ba siyang pakialam sa hitsura ng mansion mo? Ang laki-laki nito, pero sa sobrang tahimik at dilim, parang haunted house pa rin.” Napangiti nang bahagya si Bash at mahinahong umupo sa kanyang puwesto. “Mom... hindi naman kami nagsasama ng nobya ko para siya ang magdesisyon tungkol sa mansion na ito,” kalmado niyang sagot bago marahang sumulyap sa kanyang mamahaling relo. Bahagya siyang napakunot-noo. “Bakit hanggang