บททั้งหมดของ จ้าวเยว่ฮวา อัจฉริยะแห่งพิษ: บทที่ 121 - บทที่ 130

          ต้นกล้าที่จ้าวเยว่ฮวาปลูกเอาไว้ในใจจ้าวโยว ในที่สุดก็เติบโต!          จ้าวโยวไม่ได้เสียสติทุกวันอย่างที่ทุกคนเข้าใจ บางวันนางมีสติ แต่มันก็เป็นแค่ครู่เดียวเท่านั้น เรื่องของนางลือกันไปทั่วและเลวร้ายขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่นางกำนัลก็จับกลุ่มพูดคุยเรื่องนี้          จ้าวโยวกำมือแน่น ในหัวมีแต่ถ้อยคำที่จ้าวเยว่ฮวาบอก!          ที่แท้เรื่องราวมันเป็นอย่างไรกันแน่? หากรู้ความจริงแล้วพระองค์จะหายป่วยหรือไม่? คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัวของจ้าวโยว          เมื่อมันไร้คำตอบ ก็ต้องหาคำตอบ!        ตำหนักฮองเฮา          จ้าวโยวไม่รอช้า พระองค์เดินมาที่ตำหนักฮองเฮาเพื่อสอบถามความจริง หากเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเสด็จแม่และเสด็จพ่อ แสดง

        ในที่สุดจ้าวเยว่ฮวาก็ได้ทดสอบอย่างที่ต้องการ          ไม่ว่าเจตนาของคนที่อนุญาตจะเป็นอย่างไรก็ตาม จ้าวเยว่ฮวาไม่ได้สนใจสักนิด นางรู้ดีว่าไม่ว่าใครก็ทำอะไรนางไม่ได้ ยิ่งเกี่ยวกับการรักษาและพิษแล้วละก็ ไม่มีใครมีความสามารถมากไปกว่านาง          อะแฮ่ม! ยกเว้นตาเฒ่าใจร้ายที่บ้านคนหนึ่งก็แล้วกัน          ส่วนคนที่สำนักแพทย์นะหรือ? ตอนนี้การทดสอบอีกเจ็ดระดับที่เหลือเตรียมพร้อมแล้ว คนของสำนักแพทย์ตื่นเต้นกับเรื่องนี้มาก ไม่ว่าระดับใดก็ต้องมาชมเรื่องสนุกนี้          บางคนมองจ้าวเยว่ฮวาอย่างดูถูก          บางคนมองด้วยความสนใจ          บางคนมองด้วยสีหน้าเฉยเมย เพราะรู้ดีว่าคนที่เก่งกาจนั้นไม่ใช่ตนเอง คนอื่นเก่งก็ไม่ได้แปล

        เสียงของคนรอบข้างไม่ได้เข้ามาในหัวของเลี่ยวท่งอีกต่อไป          นางปรุงยาวิเศษได้จริงๆ ความบริสุทธิ์สิบส่วน!          คนที่ดูถูกจ้าวเยว่ฮวาต่างหมดแรง พวกเขาเอาแต่นึกถึงสิ่งที่ตนเองพูดก่อนหน้านี้        “หากเจ้าปรุงยาวิเศษได้ ข้าคงเป็นปรมาจารย์อันดับหนึ่งแล้ว!”         “ใช่แล้ว ถ้าเจ้าปรุงยาวิเศษได้ ข้าคงขึ้นไประดับหนึ่งแล้ว”         “น่าขันเสียจริง หากนางปรุงได้จริง ข้าจะยอมเขียนชื่อกลับหลัง!”         “พอที่ไหนกัน ถ้านางปรุงยาได้ ข้าจะยอมกลับไปบ้านเกิดและเปลี่ยนแซ่!”           นี่คือสิ่งที่พวกเขาพูดเอาไว้ ใครจะรู้ว่าจ้าวเยว่ฮวาจ

        ภายในตำหนักฮ่องเต้          เสียงของหลี่เจิ้งไม่ได้ทำให้ฮ่องเต้ที่อยู่ด้านในตำหนักตกใจกลัวแต่อย่างใด กลับกัน พระองค์กลับแสยะยิ้มและมองไปยังทิศทางหนึ่ง          ทิศทางนั้นมีคนคนหนึ่งกำลังนั่งและรินชาในตนเองเงียบๆ เขาคือชายวัยกลางคนที่ใบหน้าธรรมดาทั่วไป ไม่ได้น่ากลัวและไม่น่าเกรงขาม          แต่กลิ่นอายที่แผ่ออกมากลับเป็นคนละเรื่องกับใบหน้า เพราะมันมีแต่กลิ่นอายลึกลับและอันตรายชวนขนลุกชัน          “ท่านอาจารย์ ท่านแน่ใจหรือว่าทำเช่นนี้ นางเด็กนั่นจะมาที่นี่” ฮ่องเต้ตรัสถามชายวัยกลางคน          ในห้องนี้มีคนอยู่ไม่น้อย ล้วนเป็นคนสนิทที่ฮ่องเต้ไว้ใจ เริ่มจากขันทีคนสนิท ต่อมาเป็นแม่ทัพสามคนที่กำลังยืนเฝ้าแต่ละมุม ทหารอีกไม่น้อยที่ยืนนิ่งเหมือนหุ่น  &n

        ขุนนางคนสำคัญของราชสำนักอยู่ในตำหนักฮ่องเต้          แต่ละคนสีหน้าเคร่งเครียด ความจริงที่ได้ยินทำให้พวกเขาไม่อาจรักษาท่าทางเงียบขรึมเอาไว้ได้ แม้แต่สายตาที่มองฮ่องเต้ก็ยังมีความไม่พอใจปนรังเกียจ          ฮ่องเต้คือใคร?          ฮ่องเต้คือคนที่ปกครองบ้านเมือง รักประชาชนและจิตใจกว้างขวาง คนที่เป็นผู้นำนั้นจะต้องมีคุณธรรม หากแม้แต่คุณธรรมก็ยังไม่มี แล้วจะปกครองบ้านเมืองได้อย่างไร?          แม้แต่เด็กคนหนึ่งก็ยังไม่เว้น!          นางรอดตายแล้วก็ยังตามฆ่าไม่เลิก!          สิ่งที่เลวร้ายที่สุดคือการชิงดวงของเด็กทารก! เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนปกติเขาทำกันแน่นอน หลอกลวงประชาชนไม่พอ สิ่งที่พวกเขารู้มาอีกคือ เมืองซานเฉิง!