All Chapters of จ้าวเยว่ฮวา อัจฉริยะแห่งพิษ: Chapter 141 - Chapter 150

        เสียงซุบซิบดังขึ้นเบาๆ กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น          สายลมพัดอ่อนๆ พาให้กลิ่นหอมสมุนไพรจางๆ ลอยเข้าจมูกของคนในงาน ขุนนางชั้นสูงที่รู้จักจ้าวเยว่ฮวาต่างเอ่ยทักทายจ้าวเยว่ฮวาอย่างนอบน้อม ไม่ผิดไปจากเหอไฉสักนิด          เพราะแบบนี้ทำให้ขุนนางชั้นผู้น้อยที่มาร่วมงานมองจ้าวเยว่ฮวาด้วยสายตาค้นหา แม้ว่าพวกเขาจะไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดขุนนางอย่างเสนาบดีทั้งหลายถึงได้นอบน้อมกับแพทย์ปรมาจารย์คนนี้นัก แต่พวกเขาก็รู้ว่าควรจะทำตัวเช่นไร          ขุนนางทั้งหลายเข้ามาทักทายจ้าวเยว่ฮวาไม่หยุด          สถานะของนางในใจของคนที่ไม่รู้เรื่องสูงขึ้นมาทันที คนที่ตั้งใจว่าจะหาเรื่องจ้าวเยว่ฮวาก็ถอยหลังกลับเงียบๆ          คนบางคนชื่นชอบการรังแกคนที่สถานะต่ำกว่าตนเอง เป็นธรรมดาที่พบว่าคน

        งานเลี้ยงต้อนรับจบลงด้วยดี          สุดท้ายเสนาบดีกรมพิธีการเกาจ้านต้องมาขออภัยและพาตัวบุตรสาวของตนเองกลับจวนทันที ไม่แม้แต่จะอยู่ในงานต่อสักนิด          เพราะแบบนี้งานเลี้ยงจึงยังดำเนินต่อไปได้          ส่วนหวางหย่งนั้นหมดโอกาสในการเข้าใกล้จ้าวเยว่ฮวาไปแล้ว เขาได้แต่นั่งเงียบและร่วมงานจนจบเท่านั้น กลับเป็นหวางจวินหลงที่ได้รับการปฏิบัติอย่างเอาใจใส่แทน          เรื่องที่องค์หญิงเฉินเหมี่ยวออกตัวแทนจ้าวเยว่ฮวาเป็นสิ่งที่เล่าลือกันไป แพทย์ปรมาจารย์คนใหม่ แม้แต่ราชวงศ์ก็ยังเข้าข้าง!          ตอนนี้จึงไม่มีใครกล้ามาหาเรื่องจ้าวเยว่ฮวาชั่วคราว          ใช่แล้ว มันก็แค่ชั่วคราวเท่านั้น!    

        หวางเจี้ยนที่อยู่ในห้องรู้สึกถึงอากาศที่เย็นตัวลงกว่าเดิม          คล้ายกับว่าเขากำลังยืนอยู่ท่ามกลางหิมะหนาว พื้นที่เขาเหยียบอาจเป็นน้ำแข็งที่เกาะตัวขึ้นมา และรอบๆ ตัวเป็นหิมะอันหนาวเย็น          มันไม่ใช่ความหนาวเย็นธรรมดา แต่มันหนาวไปจนถึงหัวใจ          วิญญาณที่กำลังดิ้นรนอยู่กรีดร้องและอ้อนวอนให้จ้าวเยว่ฮวาช่วยเหลือ คนที่กำลังดูดพลังของวิญญาณเองก็รู้ตัวแล้วว่า ในห้องมีแขกไม่ได้รับเชิญเข้ามาเพิ่ม          รอยยิ้มหยันปรากฏบนริมฝีปากชายวัยกลางคน เขาค่อยๆ หันไปในทิศทางหนึ่งและเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจองหอง          “ก็แค่คนป่วยคนหนึ่ง กล้าถึงขนาดถอดจิตมาเลยหรือ? เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะดูดพลังเจ้าหรืออย่างไร?”         

        ดวงจิตของจ้าวเยว่ฮวา          ภายในดวงจิตของจ้าวเยว่ฮวากว้างใหญ่มาก ก่อนหน้านี้พลังของนางเพิ่มขึ้นมาไม่หยุด ทำให้บางพื้นที่นางเข้าออกได้แล้ว แต่หลังจากที่นางได้รับบาดเจ็บ พลังลดลง พื้นที่บางส่วนที่เปิดออกมาแล้วก็ปิดลงทันที          แต่วันนี้จ้าวเยว่ฮวาไม่ได้ต้องการเข้าไปในพื้นที่แห่งนั้น นางรู้ดีว่าถ้าพลังของนางไม่เพียงพอ การเข้าไปในนั้นจะเป็นการเสียเปล่า          วันนี้ที่นางเข้ามาในดวงจิต ก็เพราะนางมาดูเจ้าแมวจอมแสบของนางว่าเป็นอย่างไรบ้างแล้ว ตั้งแต่กินทองในวันขึ้นบ้านใหม่และมีต้นไม้ที่ออกผลเป็นก้อนทอง ฉือฉือน้อยก็กินอิ่มจนหลับไป          มวลพลังสีทองสลับกับสีดำห้อมล้อมเจ้าแมวน้อยเอาไว้ แมวสีขาวตัวน้อยนอนหลับอยู่ในดวงจิตจ้าวเยว่ฮวา และสถานที่ที่มันหลับก็คือใต้ต้นไม้พลังวิญญาณ     

        สามวันต่อมา          สุดท้ายข้างกายหวางจวินหลงก็มีคนผู้หนึ่งอยู่ด้วยตั้งแต่เช้า หวางอวี่และหวางอู่พยักหน้าและยกนิ้วให้จ้าวเยว่ฮวา สื่อสารว่ายอดเยี่ยมมาก          จ้าวเยว่ฮวายิ้ม สื่อสารกับว่า เรื่องเท่านี้ไม่ยากสำหรับนาง          หวางจวินหลงมองพี่ชายทั้งสองและคนข้างกาย ทั้งสามคนไปสนิทกันตอนไหน? จนถึงขนาดสื่อสารกันทางสายตาได้แล้ว?          หวางจวินหลงจับมือจ้าวเยว่ฮวา “ห้ามมอง”          จ้าวเยว่ฮวาหัวเราะเสียงเบา “ได้ๆ”          หวางอวี่เดินเข้ามาหาทั้งสองคน “จุๆ คนอย่างน้องสิบเอ็ดก็มีวันที่หึงหวงจนออกนอกหน้าด้วยหรือนี่”          หวางอู่ลูบคาง “ที่แท้ไหน้ำส้มแถ