บททั้งหมดของ จ้าวเยว่ฮวา อัจฉริยะแห่งพิษ: บทที่ 161 - บทที่ 170

        บรรยากาศเงียบสงบลงทันใด          เสียงหวานของจ้าวเยว่ฮวาดังขึ้น          “บุตรชายเจ้าเป็นตัวอะไร?”          เติ้งว่านว่าน “.......”          ยังไม่ทันที่เติ้งว่านว่านจะตอบกลับ เสียงหัวเราะหวานของจ้าวเยว่ฮวาก็ดังขึ้นเสียก่อน สายตาของจ้าวเยว่ฮวามองไปยังบุตรชายทั้งสองของเติ้งว่านว่าน          “คนหนึ่งไร้ฝีมือ คนหนึ่งไม่ได้เรื่อง นับว่าเจ้ามีบุตรได้ดียิ่งนัก”          หยามกันเกินไปแล้ว!          หวางผิงก้าวเข้ามา เขาชี้หน้าจ้าวเยว่ฮวาอย่างหยาบคาย “เจ้าหุบปาก เจ้ามันก็เป็นแค่หญิงคนหนึ่ง จะตายอยู่แล้วยังกล้าเอ่ยเช่นนี้อีก ไม่เจียมตัวเสียบ้าง!”  &nb

        ท่ามกลางเสียงร้องไห้ของเติ้งว่านว่าน มีลมหอบหนึ่งพัดเข้ามา          หวางจวินหลงยืนอยู่ที่เดิม ม่อไป่จัดการกับนักฆ่าทั้งหมดกลับมายืนอยู่ข้างหลังหวางจวินหลงด้วยสีหน้าเรียบเฉย ส่วนจ้าวเยว่ฮวานั้นก็ยังนั่งอยู่ที่เดิม          ใบหน้างดงามเพียงมองไปยังทิศทางที่มีลมพัดเข้ามา นางยิ้มมุมปากก่อนจะกินขนมอีกชิ้น หว่าอินเข้ามาชงชาให้อีกกา          หวางจวินหลงเองก็ไม่ได้มีท่าทางอะไรเป็นพิเศษ ไม่ได้สะใจ หรือดีใจทั้งนั้น เขาเพียงเย็นชาและเรียบเฉย เขาเอ่ยขึ้นมาหนึ่งประโยค          “หวางเจี้ยน เมื่อไหร่เจ้าจะเลิกทำตัวเหมือนปลิงสักที ให้ผู้หญิงทำเรื่องชั่วช้า แต่ตนเองกลับรอเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ทีหลัง”          ความเคลื่อนไหวเกิดขึ้นที่มุมหนึ่งของป่าไม้ ทิศทางนั้นเป็นทิศทางที่ลมพัดมา

        กระบี่ในมือของหวางจวินหลงสะบัด           มันพุ่งไปหาหวางเจี้ยนด้วยรังสีสังหาร บรรยากาศเย็นตัวลงจนแทบจะมีน้ำแข็งเกาะ ทุกอย่างหยุดเคลื่อนไหวอย่างอัศจรรย์          สวบ!          ยังไม่ทันรู้ตัว หน้าอกของหวางเจี้ยนก็ถูกกระบี่ของหวางจวินหลงแทงที่หน้าอก กระบี่ทะลุไปด้านหลังครึ่งหนึ่ง ยังไม่เพียงเท่านั้น กระบี่ของหวางจวินหลงยังเริ่มหมุนตัวเป็นวงกลม          หวางเจี้ยนเจ็บปวดเหลือแสน เลือดไหลออกจากมุมปาก หน้าอกมีกระบี่ทรงพลังเสียบเอาไว้และกำลังหมุนตัว เลือดไหลออกจากหน้าอกเขาไม่หยุด          อนุคนโปรดของหวางเจี้ยนกรีดร้อง นางไม่สนใจบุตรชาย ไม่สนใจสามีที่รักนักรักหนา นางวิ่งหนีเข้าป่าไปทันที          อินหวงขว้างกระบี่ออกไ

        การเดินทางไปยังแคว้นเปยโจวเกิดขึ้นในวันเดียวกัน          การเดินทางครั้งนี้มีเฉินเหมี่ยวเข้ามาด้วย และคนที่ติดตามมาอย่างกระตือรือร้นอย่างกัวเจียงก็ไม่เว้น ตั้งแต่เขาแจ้งข่าวเรื่องการแข่งขัน เขาได้เตรียมตัวเอาไว้ตลอด พอจ้าวเยว่ฮวามาบอกว่าจะออกเดินทาง เขาจึงวิ่งกลับไปหาเอาห่อผ้าและออกเดินทางทันที          ทุกคนต่างไม่รู้ว่ากัวเจียวเตรียมตัวเอาไว้แล้ว นึกว่ากัวเจียงจะตามไปทีหลังเสียอีก          “เสี่ยวฮวา ไม่สิ ข้าเรียกเจ้าว่า แม่นางฮวาดีกว่า” กัวเจียงเดินไปขึ้นรถม้า เขาถูมือและถามขึ้น “การไปแข่งขันคราวนี้เจ้าเตรียมตัวอย่างไรบ้างแล้ว?”          จ้าวเยว่ฮวาเอ่ย “อ้อ นอนหลับพักผ่อนนับว่าเตรียมตัวหรือไม่? เช่นนั้นก็นับว่าเตรียมมามากทีเดียว”          กัวเจียง “........”

สามวันต่อมา ขบวนของจ้าวเยว่ฮวาเดินทางมาได้สามวัน สมุนไพรที่หวางจวินหลงรับปากก็มาถึงพอดี พร้อมกับอินหวงที่มีสีหน้าเรียบเฉย แต่ใต้ตากลับดำคล้ำขึ้นมาอย่างปิดไม่มิด เพื่อสมุนไพรสามหน้ากระดาษนี้ หวางจวินหลงใช้เส้นสายทั้งหมดที่มีเพื่อค้นหาและซื้อมาในราคาแพง เม็ดเงินปลิวสะบัดไปทั่วจนใต้หล้าตื่นตกใจ แต่ไม่ว่าอย่างไร สมุนไพรที่ใช้ในการรักษาจ้าวเยว่ฮวาก็ครบแล้ว เหลียงลี่ถังพอใจมาก “ข้าจะไปปรุงยาเดี๋ยวนี้” เอ่ยจบก็หมุนตัวเข้าไปในปรุงยาทันที จ้าวเทียน ชิงหยวน กัวเจียง และเฉินเหมี่ยวเข้าไปในห้องปรุงยา นี่คือโอกาสที่พวกเขาจะเรียนรู้ศาสตร์ด้านการปรุงยา! จ้าวเยว่ฮวาสีหน้าดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด วันแรกที่นางเริ่มกินยาเบิกฟ้าข้ามลิขิต อาการบาดเจ็บภายในหายดี วันที่สองพลังในร่างกายกลับมาครึ่งหนึ่ง วันที่สามซึ่งก็คือวันนี้ แก่นพลังของนางกำลังซ่อมแซมตัวเอง เรื่องดียิ่งนัก! กินครบสิบวัน ร่างกายของจ้าวเยว่ฮวาก็พร้อมสำหรับการทดสอบแรกของเกาะร้อยพิษ ถึงอย่างไรการรักษาแก่นพลังให้กลับมามันก็เป็นเรื่องที่ไม่ง่ายอยู่แล้ว