บททั้งหมดของ จ้าวเยว่ฮวา อัจฉริยะแห่งพิษ: บทที่ 171 - บทที่ 180

        วันต่อมา           ในที่สุดยาที่พวกเหลียงลี่ถังเก็บตัวหลอมก็เสร็จแล้ว ครั้งนี้ก็เหมือนกับครั้งที่แล้ว แต่แรงระเบิดกลับเพิ่มมากขึ้นเป็นเท่าตัว รถม้าสั่นเบาๆ และสงบลงในเวลาต่อมา          แรงระเบิดครั้งนี้ไม่เบาเลย เส้นผมของทุกคนที่อยู่ในห้องปรุงยาชี้ขึ้นอย่างน่าขัน เริ่มแรกที่จ้าวเยว่ฮวาเห็นเส้นผมของพวกเขา นางถึงกลับพูดไม่ออกไปครู่ใหญ่          แต่พวกเขาไม่สนใจสีหน้ากลั้นขำของจ้าวเยว่ฮวา ตลอดเวลาสองสามวันมานี้ พวกเขาต่างศึกษาการปรุงยากับเหลียงลี่ถัง ความรู้และความเข้าใจก้าวกระโดด          นอกจากเหลียงลี่ถังที่นั่งพัก พวกเขาต่างเข้าไปในห้องปรุงยาและเริ่มปรุงยาเพื่อฝึกวิชาทันที ช่วงนี้คือช่วงสำคัญที่จะตกผลึกความรู้มากที่สุด          เหลียงลี่ถังไม่ได้กินข้าวมาหลายวัน

        ณ ค่ายโจรภูเขา          บนภูเขาที่สลับซับซ้อน ข้างในป่ามีบ้านเรือนหลังเล็กนับไม่ถ้วนตั้งอยู่ แต่ละเรือนถูกสร้างง่ายๆ แต่คงทนเวลามีหิมะหรือฝนตก ที่หน้าบ้านยังมีสวนผักเล็กๆ          เด็กน้อยวิ่งไล่จับกันอย่างสนุกสนาน เสียงหัวเราะดังขึ้น          สตรีในเรือนต่างทำงานบ้าน บางคนซักผ้า บางคนทำอาหาร บางคนกำลังให้อาหารไก่เป็ด หากมองตอนนี้คงไม่รู้ว่า ที่นี่คือค่ายโจร          เสียงฝีเท้าหลายคนวิ่งเข้ามาในหมู่บ้าน          คนที่วิ่งมาก็คือโจรภูเขาเอง!          เขาเข้ามาได้ก็จับบุตรสาวตัวน้อยขึ้นพาดบ่า “พ่อจะพาเจ้าไปหาหมอ!”          เด็กน้อยใบหน้าแดงก่ำ ภรรยาที่กำลังเฝ้า

        บรรยากาศเงียบสงบลงครู่หนึ่ง          แต่ก็กลับมาร้อนแรงมากกว่าเดิมเป็นเท่าตัว ชายวัยกลางคนสองคนนั้นพวกเขาคุ้นเคยกันดี ทั้งสองเป็นหมออยู่ที่เมืองนี้มานานแล้ว ปกติพวกเขาจะรักษาอาการคนป่วยไปวันๆ          “ให้ตายเถอะ ที่แท้สองคนนี้ก็ไม่ใช่หมอ ที่ผ่านมาพวกข้าถูกหลอกหรือนี่?”          “ไม่กี่วันก่อนข้าเสียเงินไปตั้งหนึ่งตำลึงเงิน บัดซบ!”          “วันนี้พวกมันจะต้องตาย สารเลว!”          ชาวบ้านโกรธแค้นมาก ความจริงที่ได้รับรู้ทำให้พวกเขาโกรธที่ถูกหลอกมานานหลายปี เงินที่สูญเสียไปแต่ละครั้งล้วนหามาอย่างยากลำบาก          กล้าดีอย่างไรมาหลอกพวกเขา!          ชาวบ้านเอาของ

        ข่าวการมาถึงของสำนักแพทย์แห่งแคว้นหลงอันเริ่มแพร่กระจาย          เมืองใกล้เคียงต่างรู้ข่าวเรื่องนี้ทั้งนั้น พวกเขายังเดินทางเพื่อมารับการรักษาของสำนักแพทย์แห่งแคว้นหลงอันถึงเมืองชายแดน แต่ละคนมีความหวังว่าตนเองจะหายป่วย          จ้าวเยว่ฮวาเปิดรับการรักษาแบบไม่คิดเงินระหว่างที่รอคณะต้อนรับ          วันนี้คือวันที่สองที่นางอยู่ในเมืองเดิม          จ้าวเยว่ฮวาเข้ามาในห้องและนั่งลง ข้างๆ เป็นเหลียงลี่ถัง จ้าวเทียน และชิงหยวน หลายวันมานี้พวกเขาต่างร่วมมือกันปรุงยาชนิดสุดท้ายให้กับจ้าวเยว่ฮวา          เหลียงลี่ถังวางขวดยาลงบนโต๊ะ “นี่คือยาชนิดสุดท้าย เมื่อเจ้ากินเข้าไปแล้ว ไม่ว่ายาชนิดใดก็จะไม่มีผลกับเจ้าอีกต่อไป เจ้าต้องหาวิธีการอื่นที่ไม่ใช่ยาเพื่อรักษาแก่นพลัง”

          “เจ้าหุบปากเดี๋ยวนี้นะ!”           เป็นครั้งแรกที่มีคนชี้หน้าสั่งกัวเจียงให้หุบปาก!          กัวเจียงถือคติว่าสุภาพบุรุษจะไม่ลงมือทำร้ายสตรี เขาอดทนและไร้คำบรรยายเกี่ยวกับคณะต้อนรับจริงๆ แคว้นเปยโจวตกต่ำถึงเพียงนี้แล้วหรือ?          แต่มีคนไม่อดทน คนคนนั้นก็คือเฉินเหมี่ยว!          เพียะ!          “เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงมาชี้หน้าแพทย์ปรมาจารย์ของพวกเรา? กล้าดีอย่างไรถึงดูถูกแคว้นหลงอันบ้านเกิดของข้า! แม้ว่าแคว้นของพวกเราจะไม่ร่ำรวยเท่ากับแคว้นเปยโจว แต่ก็ใช่ว่าจะยอมให้เจ้าดูถูกอย่างไรก็ได้!”          เฉินเหมี่ยวถูกสั่งสอนว่าจะต้องปกป้องแคว้น รักษาบ้านเมือง พัฒนาชีวิตข