All Chapters of เกลียดนักรักซะให้เข็ด: Chapter 21 - Chapter 29

จูบของเขาครั้งนี้เต็มไปด้วยความเรียกร้องและเว้าวอน ไม่ได้หยาบคายเหมือนคืนนั้นที่ห้องสโมฯ แต่กลับลึกซึ้งจนพายแทบจะหลอมละลาย เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหอมหวานอย่างช่ำชอง พายเผยอปากรับสัมผัส มือเล็กที่เคยวางเกะกะค่อยๆ ยกขึ้นมาวางทาบลงบนแผงอกชื้นเหงื่อของเขา สัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วไม่แพ้กัน“ซัน...” พายครางชื่อเขาเสียงหวานเมื่อชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกไปคลอเคลียที่ซอกคอ“เปียกหมดแล้วยัยดื้อ...” ซันกระซิบ มือหนาเลื่อนลงมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่เปียกลู่แนบเนื้อของเธอออกอย่างรวดเร็วและชำนาญ “ถอดออกเถอะ เดี๋ยวไม่สบาย”ไม่รอให้เธออนุญาต ซันดึงเสื้อนักศึกษาตัวบางออกจากไหล่ลาดเนียน เผยให้เห็นบราเซียสีเนื้อที่โอบอุ้มความอวบอิ่มเอาไว้ อากาศเย็นเยียบภายในห้องปะทะกับผิวเปลือยเปล่าจนพายขนลุกซู่ แต่เพียงเสี้ยววินาที ความหนาวเหน็บก็ถูกแทนที่ด้วยความร้อนรุ่มเมื่อฝ่ามือหยาบกร้านของซันกอบกุมเข้าที่ความนุ่มหยุ่นนั้นเต็มสองมือ“อ๊ะ... ซัน” พายแอ่นอกรับสัมผัสโดยอัตโนมัติ สติสัมปชัญญะที่เคยยึดถือระเบียบและกฎเกณฑ์พังทลายลงอย่างราบคาบเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้ช

เวลาบ่ายสองโมง ณ ห้องสโมสรนักศึกษาพายนั่งถอนหายใจยาวอยู่หน้าโต๊ะทำงาน กลิ่นกาแฟดำกระป๋องที่สามของวันยังคงกรุ่นอยู่ในห้อง หลังจากเธอเรียนคลาสช่วงเช้าเสร็จ บ่ายเธอก็ง่วนอยู่กับงานสะสมที่ต้องเคลียร์หลายแฟ้ม แต่สมาธิของเธอกลับไม่ได้จดจ่ออยู่กับตัวเลขตรงหน้าเลยแม้แต่น้อยทุกครั้งที่หลับตา ภาพเหตุการณ์ในห้องเก็บอุปกรณ์ก่อสร้างเมื่อสองวันก่อนก็ฉายวาบขึ้นมาในหัว สัมผัสเร่าร้อนบนโต๊ะไม้ ความดิบเถื่อนที่แฝงไปด้วยความเว้าวอน และอ้อมกอดที่อุ้มเธอขึ้นมาหลังจากพายุสงบ ทุกอย่างมันชัดเจนเสียจนพายรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองยังคงร้อนผ่าวและสั่นสะท้านไม่หาย‘บ้าจริง เลิกคิดเรื่องบ้าๆ นี่ได้แล้วพาย!’ หญิงสาวสะบัดหัวไล่ความคิด สองมือตบแก้มตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกสติแกร๊ก...เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้น พายเงยหน้าขึ้นมอง และหัวใจที่เพิ่งจะสงบลงก็กลับมาเต้นระรัวอีกครั้งเมื่อเห็นว่าใครเดินเข้ามาซันก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีที่ต่างไปจากเดิม เขาไม่ได้ถีบประตู ไม่ได้เดินล้วงกระเป๋าด้วยท่าทางกร่างๆ อย่างทุกที ร่างสูงในชุดเสื้อช็อปเดินตรงมาที่โต๊ะทำงานของเธอ

บรรยากาศภายในห้องโดยสารของรถจี๊ปคันเก่งเงียบสงบ มีเพียงเสียงเพลงสากลจังหวะสบายๆ ที่เปิดคลอเอาไว้ แสงไฟจากถนนยามค่ำคืนสาดส่องเข้ามาเป็นระยะ กระทบกับเสี้ยวหน้าคมของคนที่กำลังจับพวงมาลัยพายนั่งพิงเบาะรถ ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก เมื่อชั่วโมงก่อน ซันไปดักรอเธอที่หน้าห้องสโมสรนักศึกษาจริงๆ ตามที่พูดไว้ เขาไม่ได้ทำตัวคุกคามหรือบังคับขู่เข็ญ แต่แค่เดินเข้ามาหยิบกระเป๋าของเธอไปถือหน้าตาเฉย แล้วบอกสั้นๆ ว่า ‘ไปกินข้าวกัน หิวแล้ว’มื้อค่ำที่ร้านอาหารบรรยากาศดีหลังมหาวิทยาลัยผ่านไปอย่างราบรื่น ไม่มีใครชวนทะเลาะ ซันคอยตักกับข้าวให้เธอเงียบๆ สลับกับการกวนประสาทด้วยมุกตลกหน้าตาย มันเป็นความเรียบง่ายที่พายไม่เคยคิดฝันว่าจะได้สัมผัสจากผู้ชายห่ามๆ คนนี้“อิ่มไหม” ซันเอ่ยถามขึ้นทำลายความเงียบ สายตายังคงมองตรงไปที่ถนน“อืม อิ่มสิ ร้านนี้อร่อยดี” พายตอบรับเบาๆ หันกลับมามองคนขับซันหักพวงมาลัยเลี้ยวรถเข้าสู่ถนนเส้นที่ไม่ได้มุ่งหน้าไปทางคอนโดของพาย หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นเส้นทางที่คุ้นตาว่ามันมุ่งหน้าไปทางโซนคอนโดม

แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงสีส้มอบอุ่นสาดส่องกระทบเรือนร่างของคนสองคนที่นอนทอดกายอยู่บนเตียงนอนขนาดคิงไซส์สีเทาเข้ม ไอความเย็นจากเครื่องปรับอากาศกระจายไปทั่วห้อง ทว่าภายใต้ผ้าห่มผืนหนากลับอบอวลไปด้วยมวลความร้อนจางๆ จากไฟราคะที่เพิ่งมอดดับลงซันขยับกายเล็กน้อย แขนแกร่งที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามลากดึงร่างเล็กของพายเข้ามาแนบชิดอกกว้าง หลังจากกิจกรรมอันยาวนานและลึกซึ้งบนโต๊ะอาหารหินอ่อน ชายหนุ่มก็ช้อนอุ้มเหรัญญิกสาวที่หมดเรี่ยวแรงเข้าอย่างทะนุถนอม ผิดกับความป่าเถื่อนในตอนแรกอย่างสิ้นเชิงพายไม่ได้ขัดขืน เธอซุกใบหน้าจิ้มลิ้มที่ปราศจากแว่นสายตาลงกับแผงอกอุ่นระอุของเขาอย่างอ่อนแรง สองมือเล็กวางทาบอยู่บนลอนกล้ามเนื้อหน้าท้องที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่เริ่มคงที่ นิ้วเรียวเผลอเขี่ยเบาๆ บนผิวเนื้อคล้ำแดดอย่างลืมตัว ผิวหลังของเธอสัมผัสได้ถึงฝ่ามือใหญ่หยาบกร้านที่คอยลูบไล้ขึ้นลงตามแนวสันหลังอย่างแผ่วเบา เป็นการปลอบประโลมที่ทำให้หัวใจดวงน้อยรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดความเงียบโรยตัวลงมาขจัดความวุ่นวายทลายสิ้น มีเพียงเสียงลมหายใจสอดประสานและเสียงเครื่องปรับอากาศ บรรยากาศในตอนนี้

กึก...แก้วเหล้าในมือซันถูกบีบจนแทบร้าว แอลกอฮอล์ในกระแสเลือดผสมปนเปกับความหึงหวงที่พุ่งทะยานจนทะลุขีดจำกัด สติสัมปชัญญะและเหตุผลทุกอย่างถูกเผาทำลายลงในพริบตา ความเป็นจ่าฝูงที่หวงแหนอาณาเขตของตัวเองบดบังความนึกคิดจนหมดสิ้น“ไอ้ซัน มึงจะไปไหนวะ!” มาร์สร้องถามเมื่อจู่ๆ เพื่อนสนิทก็ผุดลุกขึ้นยืนพรวดพราด เตะเก้าอี้กระเด็นไปด้านหลัง แล้วก้าวเท้ายาวๆ กระแทกส้นเดินลงบันไดไปชั้นล่างอย่างรวดเร็วซันไม่ตอบ เขาฝ่าฝูงชนที่กำลังเต้นเบียดเสียดกันตรงดิ่งไปยังเป้าหมายทันที รังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมาจนคนที่ขวางทางอยู่ต้องรีบแหวกทางให้ที่โต๊ะของพาย เธอกำลังคุยเรื่องสัพเพเหระกับเพื่อนและรุ่นพี่ต่างคณะที่เข้ามาทักทาย ทุกอย่างกำลังเป็นไปอย่างสนุกสนาน... จนกระทั่งความหายนะมาเยือนปัง!!!ฝ่ามือหนากระแทกลงบนโต๊ะของพายอย่างแรงจนแก้วเครื่องดื่มถึงกับล้มหกเลอะเทอะไปหมด เสียงกระแทกดังสนั่นจนเพื่อนของพายและผู้ชายคนนั้นสะดุ้งสุดตัว“ซัน!!” พายเบิกตากว้าง มองร่างสูงใหญ่ที่ยืนค้ำหัวอยู่ด้วยความตกใจ ใบหน้าของ