Semua Bab เกลียดนักรักซะให้เข็ด: Bab 31 - Bab 40

คำห้ามปรามกลายเป็นเสียงหวีดร้อง เมื่อมือหนากระชากคอเสื้อเปิดไหล่สีดำของเธอลงมาอย่างแรงจนเนื้อผ้าปริขาด เผยให้เห็นบราเซียสีดำและเนินอกขาวเนียนที่กระเพื่อมไหวตามแรงหอบหายใจ ซันไม่รอช้า เขาฝังใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น ดูดเม้มและขบกัดผิวเนื้อบอบบางอย่างรุนแรงจนเกิดรอยรักสีแดงช้ำเป็นจ้ำๆ หลายต่อหลายจุดเขาจงใจทำรอยพวกนี้เพื่อประกาศความเป็นเจ้าของ เพื่อลบรอยยิ้มที่เธอมีให้ผู้ชายคนนั้น และเพื่อตีตราว่าร่างกายนี้เป็นของเขาเพียงคนเดียว!“เจ็บ... ซัน ฉันเจ็บ ฮึก...” พายสะอื้น น้ำตาแห่งความโกรธและความอัปยศรินไหลอาบแก้ม เธอพยายามผลักไสแผงอกของเขา แต่กลับถูกมือหนารวบข้อมือทั้งสองข้างไปกดตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวซันจัดการปลดตะขอบราเซียของเธอออก โยนมันทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี ก่อนจะครอบครองยอดอกสีระเรื่อด้วยริมฝีปากร้อนผ่าว ปลายลิ้นตวัดรัวสลับกับการดูดดึงอย่างตะกละตะกลาม พายแอ่นอกรับสัมผัสโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกขัดแย้งในใจตีกันวุ่นวาย สมองสั่งให้เกลียดเขา แต่ร่างกายที่คุ้นเคยกับสัมผัสของเขากลับตอบสนองอย่างน่าไม่อาย ความเสียวซ่านแล่นริ้วไปทั่วช่องท้องจนเธ

แสงแดดจ้าของเช้าวันใหม่สาดส่องผ่านผ้าม่านที่ปิดไม่สนิทเข้ามาในห้องนอน แสงนั้นทิ่มแทงดวงตาคู่สวยที่บวมช้ำจากการผ่านศึกหนักเมื่อคืน พายนอนนิ่งอยู่บนเตียง ร่างกายที่เคยผ่านสัมผัสอันดุดันจากชายคนนั้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังคงรู้สึกปวดร้าวและระบมไปทั่วทุกสัดส่วน แต่นั่นยังไม่เทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดที่กัดกินอยู่ภายในใจความทรงจำที่ซันพูดคำว่า ‘วิน-วินทั้งคู่’ มันเหมือนมีดคมๆ ที่กรีดลึกลงบนหัวใจที่เธอเคยมอบให้เขาโดยไม่สนกฎเกณฑ์ใดๆ พายลุกขึ้นนั่งช้าๆ มองไปยังโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนหัวเตียง ก่อนที่จะชะงักกับสิ่งที่วางอยู่ข้างโทรศัพท์… ‘ยาคุมฉุกเฉิน’ ที่เธอแวะร้านยาซื้อมาเมื่อคืนก่อนกลับคอนโด ไอ้หมาบ้านั้นเล่นอะไรพิเรนทร์ไม่เข้าเรื่อง กะจะให้เธอท้อง ประจานความใจง่ายของเธอหรือไง เธอรีบหยิบขึ้นมาแกะเม็ดยาใส่เข้าปากหญิงสาวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดปลดล็อก แล้วเข้าหน้าแอปพลิเคชันที่ใช้ติดต่อสื่อสารหลัก นิ้วเรียวไล่ลบแชทที่เคยคุยกัน... ข้อความหวานๆ ที่เขาเคยส่งมาในยามที่เขาอารมณ์ดี ข้อความที่เขาสั่งงานด้วยคำพูดห่ามๆ ทุกอย่างถูกลบหายไปเหมือนไม่เคยมีอยู่จริง เธอเลื่อนไปที่หน้าโปรไ

ความเงียบงันภายในห้องสโมสรนักศึกษาในช่วงบ่ายแก่ๆ นั้นดูเหมือนจะหนักอึ้งกว่าปกติ แสงแดดสีทองที่ลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาตกกระทบบนกองเอกสารที่วางระเกะระกะอยู่บนโต๊ะทำงานของพาย หญิงสาวก้มหน้าก้มตาจดจ่ออยู่กับการตรวจสอบรายการเดินบัญชีที่ดูเหมือนจะไม่มีวันสิ้นสุด สมาธิของเธอแตกกระเจิงไปหมด แต่ทว่าเธอก็พยายามใช้ความละเอียดรอบคอบเป็นเครื่องมือในการเยียวยาจิตใจที่บอบช้ำตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา พายทำงานและเรียนสลับกันเหมือนหุ่นยนต์ เธอไม่พูด ไม่คุย และไม่ใส่ใจใครเกินความจำเป็น เกราะกำบังความเย็นชาที่เธอสร้างขึ้นมามันแข็งแกร่งเสียจนไม่มีใครกล้าเข้ามาแทรกแซง จนกระทั่งวันนี้... คนที่เดินเข้ามาในห้องนั้นทำลายความเงียบสงบลงด้วยท่าทีที่นุ่มนวลและเป็นธรรมชาติที่สุด“เอกสารสรุปยอดค่าใช้จ่ายโครงการค่ายอาสาชุดนี้ พี่ดูผ่านๆ แล้วนะ พายทำออกมาได้ดีมากเลย แต่มันมีจุดติดขัดเรื่องการจัดหมวดหมู่ภาษีมูลค่าเพิ่มนิดหน่อยน่ะ”เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความอบอุ่นดังขึ้นจากข้างโต๊ะ พายเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะพบกับ ‘พี่ธันวา’ อดีตประธานฝ่ายตรวจสอบบัญชีของสโมสรฯ รุ่นพี่หนุ่มสุดเนี้ยบที่เพิ่งเรียนจบไปแล

แรงกดดันภายในห้องสโมสรนักศึกษาพุ่งทะยานจนถึงจุดเดือด เมื่อซันก้าวเข้ามาประชิดตัวพายและเอ่ยคำขู่ที่เต็มไปด้วยรังสีอำมหิต ธันวาที่ยืนคั่นกลางอยู่เริ่มขยับตัวด้วยความสงบนิ่ง เขารู้ดีว่าถ้าปล่อยให้จ่าฝูงวิศวะคนนี้ควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ เหตุการณ์อาจจะบานปลายไปถึงขั้นทำร้ายร่างกายได้“ใจเย็นก่อนซัน” ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ทว่าหนักแน่น “ที่นี่เป็นห้องสโมสร ไม่ใช่สถานที่ที่นายจะมาทำอะไรตามอำเภอใจได้”“มึงไม่ต้องมาเสือกเรื่องของกู!” ซันตวาดลั่น ใบหน้าของเขาแดงก่ำไปด้วยโทสะที่ไม่มีทีท่าว่าจะมอดดับลงง่ายๆ ก่อนที่มือหนาจะพุ่งไปคว้าต้นแขนของพายและกระชากร่างเล็กให้หลุดออกจากวงล้อมของธันวาอย่างรุนแรงจนพายเซถลาเข้ามาปะทะกับแผงอกกว้างของเขา“โอ๊ย! ซัน! ปล่อยนะ!” พายร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด พยายามบิดข้อมือที่ถูกเขากดทับไว้อย่างแน่นหนา“ปล่อยงั้นเหรอ? เมื่อกี้ตอนยืนยิ้มให้มัน เธอยังดูสนุกดีอยู่นี่!” ซันก้มลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความแค้นเคือง “คิดจะยั่วมันเพื่อประชดฉันงั้นเหรอพาย? คิดว่าฉันโง่จนดูไม่ออกหรือไงว่าเธอกำลังเล่นเกมอะไรอยู่!”“ใช่! ฉันกำ

คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองที่เคยเป็นพื้นที่ส่วนตัวสุดหวงแหนของ ‘ซัน’ จ่าฝูงวิศวะผู้ไม่เคยยอมสยบให้ใคร บัดนี้กลับตกอยู่ในสภาพที่ไม่ต่างจากรังขยะ กลิ่นอับชื้นของเบียร์ราคาถูกผสมปนเปกับกลิ่นบุหรี่ลอยคลุ้งไปทั่วห้อง พื้นห้องเต็มไปด้วยกระป๋องเบียร์ที่วางกระจัดกระจายราวกับงานศิลปะแห่งความล้มเหลว ม่านหน้าต่างถูกปิดสนิทมาเป็นเวลาสามวันเต็มเพื่อกันแสงแดดที่เขารู้สึกว่ามันช่างทิ่มแทงสายตาและรบกวนความมืดมิดที่เขาใช้เป็นเกราะกำบังใจบนโซฟาตัวยาว... ร่างสูงใหญ่ที่เคยสง่างามและเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ บัดนี้กลับนอนซมอยู่ในสภาพเสื้อยืดสีดำยับยู่ยี่และกางเกงวอร์มตัวเดิม ใบหน้าที่เคยดูมีพลัง บัดนี้ซูบตอบลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาที่เคยดุดันและวาวโรจน์ด้วยความเป็นผู้นำ กลับดูเลื่อนลอย ไร้จุดหมาย และเต็มไปด้วยความทรมานที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเมามายซันยกกระป๋องเบียร์ใบที่เท่าไหร่ไม่รู้ขึ้นมาดื่มจนหยดสุดท้าย ก่อนจะขว้างมันทิ้งไปอย่างไร้ทิศทาง เขาไม่ได้รู้สึกถึงรสชาติของแอลกอฮอล์อีกต่อไป สิ่งที่เขาต้องการคือการทำให้สมองที่ปวดร้าวของเขาดับวูบลง เพื่อที่จะไม่ต้องคิดถึงแววตาที่ว่างเปล่าของพาย... ไม่