All Chapters of เกลียดนักรักซะให้เข็ด: Chapter 11 - Chapter 20

เที่ยงวันศุกร์ โรงอาหารกลางของมหาวิทยาลัยเนืองแน่นไปด้วยนักศึกษาจากหลากหลายคณะ เสียงพูดคุยจอแจผสมกับเสียงตะหลิวเคาะกระทะจากร้านอาหารตามสั่งดังสะท้อนไปทั่วบริเวณ อากาศที่ร้อนอบอ้าวแม้จะมีพัดลมเพดานตัวใหญ่หมุนวนอยู่เหนือหัว ก็ไม่อาจทำให้ความพลุกพล่านของที่นี่ลดลงได้พายที่เพิ่งเรียนจบคลาสเช้า นั่งอยู่โต๊ะมุมสุดของโรงอาหาร ซึ่งค่อนข้างเป็นส่วนตัวกว่าโซนอื่น บนโต๊ะมีจานข้าวที่พร่องไปเพียงครึ่งเดียว วางคู่กับแท็บเล็ตที่กำลังเปิดหน้าจอแสดงกราฟดัชนีหุ้นและตัวเลขเศรษฐกิจ หญิงสาวยกแก้วน้ำขึ้นจิบ สายตายังคงจดจ่ออยู่กับตัวเลขบนหน้าจอด้วยความสนใจแม้จะอยู่ในเวลาพักเที่ยง แต่มาดของเหรัญญิกสโมสรฯ ก็ยังคงเป๊ะทุกระเบียบนิ้ว เสื้อนักศึกษาเรียบร้อยเข้ารูป ผมยาวถูกรวบเป็นหางม้าตึง ดูเป็นสาวมั่นใจ ดีกรีแซ่บ และแว่นตากรอบใสที่เธอใส่ตอนมองตัวเลขก็ยิ่งขับให้เธอดูฉลาดขึ้นเป็นกอง การเรียนบวกกับการทำงานในสโมสรฯ ทำให้เธอแทบจะไม่มีเวลาพบปะใครหรือทำอย่างอื่นเลย เพื่อนในคณะหรือต่างคณะเธอก็มีบ้าง แต่ก็ยอมรับว่าไม่ได้สนิทกันมากมายเท่าไร“ดูรายงานตัวเลขเงินเฟ้อของไตรมาสนี้อยู่เหรอครับ”เ

ดวงอาทิตย์ยามบ่ายสามโมงสาดแสงแรงกล้าลงมาบนลานดินกว้างของพื้นที่ก่อสร้างศาลาเอนกประสงค์ ฝุ่นผงสีแดงลอยคลุ้งอยู่ในอากาศตามจังหวะการเดินของเหล่านักศึกษาที่สวมเสื้อช็อปเปื้อนคราบปูน เสียงเครื่องเจียรเหล็กและเสียงตะโกนสั่งงานดังสลับกันไปมา บ่งบอกถึงความวุ่นวายของไซต์งานพายก้าวลงจากรถตู้ของมหาวิทยาลัยด้วยสีหน้าเรียบตึง มือซ้ายถือคลิปบอร์ดที่หนีบใบรายการเบิกจ่ายวัสดุก่อสร้างเอาไว้แน่น วันนี้เธอสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวพับแขน ติดกระดุมมิดชิดถึงคอ และกางเกงสแล็กสีดำทะมัดทะแมง รองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดตาของเธอเปื้อนฝุ่นดินสีแดงทันทีที่ก้าวเท้าลงมาเหยียบพื้นที่“พี่พายคะ ใส่หมวกนิรภัยด้วยค่ะ” มุก รุ่นน้องสโมสรที่ติดสอยห้อยตามมาด้วยยื่นหมวกเซฟตี้สีเหลืองให้พายรับมาสวม จัดสายรัดคางให้เข้าที่ ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ ไซต์งานเพื่อประเมินความคืบหน้า ในฐานะเหรัญญิก เธอมีสิทธิ์ที่จะสุ่มตรวจหน้างานเพื่อยืนยันว่าวัสดุที่ขอเบิกงบไปนั้นถูกนำมาใช้งานจริง ไม่ได้ถูกสับเปลี่ยนเป็นของด้อยคุณภาพและเป้าหมายหลักของเธอวันนี้ ก็คือการมาจับผิดไอ้ประธานค่ายหน้าตัวเมียคนนั้น!“นั่นไง

ซ่า!เสียงน้ำจากก๊อกอ่างล้างหน้าในห้องน้ำหญิงของอาคารกิจกรรมนักศึกษาไหลกระทบฝ่ามือเล็กที่กำลังสั่นเทา พายกวักน้ำเย็นเฉียบขึ้นลูบใบหน้าตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า หวังจะดับความร้อนรุ่มที่ยังคงคุกรุ่นอยู่บนผิวแก้มและในช่องท้องถึงแม้ว่าครั้งนี้จะไม่ใช่ครั้งแรกระหว่างเธอกับเขา ทว่าเธอยังไม่รู้สึกอายเท่าครั้งนี้เลย เล่นใช้นิ้วกลางที่โจ่งแจ้งแบบนั้น แถมยังแอ่นตอบสนองเขาจนเสร็จอีกหญิงสาวยืดตัวขึ้น มองภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ สภาพของเหรัญญิกสโมสรฯ ที่เคยเนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท้า บัดนี้ดูไม่จืดเลยสักนิด ไรผมหลุดลุ่ยชื้นเหงื่อ ริมฝีปากที่เคยทาลิปสติกสีพีชบางๆ บวมเจ่อและแดงช้ำอย่างเห็นได้ชัด และสิ่งที่ทำให้พายต้องกัดฟันกรอดคือรอยจ้ำสีแดงอมม่วงขนาดใหญ่ที่ประทับหราอยู่บนผิวเนื้ออ่อนนุ่มบริเวณไหปลาร้า รอยที่ไอ้ผู้ชายหน้าด้านคนนั้นตั้งใจฝากเอาไว้เพื่อประกาศความเป็นเจ้าของ“ไอ้หมาบ้าเอ๊ย…” พายสบถกับตัวเองเสียงสั่น มือเล็กควานหาคอนซีลเลอร์ในกระเป๋าเครื่องสำอางออกมาป้ายทับรอยคิสมาร์กนั้นอย่างเร่งรีบ แต่รอยมันเข้มเกินกว่าที่เครื่องสำอางบางๆ จะปกปิดได้มิด

พายหันไปมองเขา แววตาของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย ความชิงชังที่เคยมีเริ่มถูกแทนที่ด้วยความสงสัยในตัวตนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ภาพลักษณ์ห่ามๆ ของเขา “ทำไม... ถึงมาช่วยล่ะ”“ไม่ได้ช่วยเพราะพิศวาสหรอกนะ” ซันเบนสายตาไปทางอื่น น้ำเสียงดูเบาลง “แค่อยากให้เธอเลิกนั่งทำหน้าเหมือนโลกจะแตกสักที เห็นแล้วมันรำคาญตา”พายเม้มริมฝีปาก เธอเอื้อมมือไปหยิบขวดเบียร์ที่ซันเลื่อนมาให้ แม้ปกติเธอจะไม่ใช่คนดื่ม แต่ความเหนื่อยล้าที่กัดกินหัวใจทำให้เธอตัดสินใจจิบมันเข้าไปอึกหนึ่ง ความขมปร่าของเบียร์เย็นๆ ตัดกับรสหวานของความผิดพลาดที่ถูกแก้ไข ทำให้พายรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง“ซัน...” พายเรียกเขาเบาๆ หลังจากดื่มไปครึ่งขวด “ที่ผ่านมาที่ฉันด่านาย เรื่องเอกสาร”“ช่างมันเถอะ” ซันแทรกขึ้นมาทันที “ฉันเองก็... ทำกับเธอรุนแรงเกินไป”พายนิ่งไป คำขอโทษที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงของคนปากหมา ทำให้เธอใจอ่อนยวบ เธอไม่เคยเห็นมุมที่ยอมรับความผิดของเขามาก่อน ปกติซันมักจะใช้ความดุดันกลบเกลื่อนทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาทำพลาด“ความจริงแล้วที่ฉันเข้มงวดกับเอกสารของคณะวิศวะ ไม่ใช่เพราะฉันเกลียดนายนะ” พายสารภาพออก

พายุฤดูร้อนมักจะมาโดยไม่มีการแจ้งเตือนล่วงหน้า...ท้องฟ้าที่เคยมืดครึ้มด้วยเมฆฝนเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ตอนนี้แปรสภาพเป็นพายุฝนฟ้าคะนองที่เทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง ลมกรรโชกแรงพัดเอาฝุ่นดินสีแดงในไซต์งานก่อสร้างปลิวว่อนก่อนจะถูกชะล้างด้วยเม็ดฝนขนาดใหญ่ เสียงฟ้าร้องดังกึกก้องสลับกับเสียงตะโกนโหวกเหวกของเหล่านักศึกษาวิศวะที่พากันวิ่งหนีหาที่หลบฝนจ้าละหวั่น“เฮ้ย! เอาผ้าใบคลุมกองเหล็กไว้! เร็วเข้าเดี๋ยวสนิมแดก!”เสียงทุ้มกังวานของซันตะโกนสั่งการแข่งกับเสียงฝน ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อยืดสีดำและกางเกงยีนส์เปียกมะลอกมะแลกจนแนบไปกับมัดกล้ามเนื้อ เขาเพิ่งจัดการดึงผ้าใบผืนใหญ่คลุมวัสดุก่อสร้างเสร็จ ทว่าหางตาพลันเหลือบไปเห็นร่างเล็กๆ ของใครบางคนที่กำลังยืนหอบแฟ้มเอกสารวิ่งหลบฝนงกๆ เงิ่นๆ อยู่กลางลานดินที่เริ่มกลายเป็นโคลนพายเพิ่งมาถึงไซต์งานเพื่อเช็กยอดวัสดุรอบสุดท้ายก่อนขนขึ้นรถสิบล้อพรุ่งนี้เช้า แต่ยังไม่ทันจะได้นับปูนสักถุง พายุก็เทลงมาแบบไม่ลืมหูลืมตา ร่มคันเล็กที่พกมาด้วยถูกลมตีจนหักคาพับพังไม่เป็นท่า“ยัยบ๊องเอ๊ย!”ซันสบถอย่างหัวเสีย เขาสาวเท้ายาวๆ