Semua Bab เกลียดนักรักซะให้เข็ด: Bab 41 - Bab 50

ภายในห้องสโมสรนักศึกษา - เวลาเดียวกันตั้งแต่เรื่องราวความวุ่นวายในวันนั้น วันที่ซันบุกเข้ามาอาละวาดพังห้องสโมสรฯ และประกาศปาวๆ ต่อหน้าทุกคนอย่างน่าไม่อายว่าเธอและเขาเป็น ‘ผัวเมีย’ กัน ข่าวลือก็แพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นทอล์กออฟเดอะทาวน์ประจำมหาวิทยาลัย ไม่ว่าพายจะเดินไปเข้าคลาสเรียน นั่งกินข้าวที่โรงอาหาร หรือแม้แต่ตอนที่มีตัวแทนนักศึกษาจากคณะต่างๆ นำใบเสร็จมาส่งเบิกเงิน สายตานับสิบๆ คู่ก็มักจะจับจ้องมาที่เธอด้วยความอยากรู้อยากเห็น บ้างก็จับกลุ่มซุบซิบนินทา บ้างก็มองด้วยแววตาแปลกประหลาดที่เต็มไปด้วยคำถามและการตัดสินทว่าสำหรับเหรัญญิกสาวผู้มีกำแพงน้ำแข็งสูงลิ่วอย่างพาย เธอไม่ได้แคร์สายตาสังคมหรือคำนินทาเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย ใครจะมองว่าเธอเป็นผู้หญิงแบบไหน หรือจะเอาเรื่องของเธอไปแต่งเติมใส่ไข่อย่างไร เธอก็เลือกที่จะเมินเฉยและเชิดหน้าขึ้นรับมือกับทุกสถานการณ์ด้วยความเยือกเย็นตามสไตล์เด็กบัญชีจอมเนี้ยบ เธอรู้ดีว่าความจริงคืออะไร และชีวิตของเธอก็ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยคำพูดของคนที่ไม่รู้จักเธอดีพอในขณะที่ซันกำลังต่อสู้กับตัวเองและก้าวผ่านความอ่อนแอ พายเองก

ซันมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เหมือนมีไฟบรรลัยกัลป์สุมอยู่ในอก ไอ้พี่ธันวามันซื้อโกโก้ปั่นมาแก้วเดียว แต่ยัยเด็กบัญชีกลับรับไว้แถมชมว่ารู้ใจ! ทีเขายืนต่อคิวซื้อเค้กมาตั้งนาน กลับโดนไล่ให้เอาไปวางที่โต๊ะรับรอง! มาตรฐานมันช่างแตกต่างกันจนจ่าฝูงวิศวะแทบจะกระอักเลือด“แหม... ทีของไอ้รุ่นพี่หน้าจืดนี่ วางบนโต๊ะทำงานได้ ไม่ผิดกฎสโมฯ เหรอวะ” ซันอดไม่ได้ที่จะหลุดปากประชดประชันออกไป สัญชาตญาณความหวงก้างเริ่มทำงานธันวาหันมามองซันด้วยสายตาเรียบเฉย แววตาหลังกรอบแว่นของเขาไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย “อ้าว ซันอยู่ด้วยเหรอ โทษที พี่ไม่ทันสังเกต พอดีเห็นพายทำงานหนักเลยตั้งใจเอาขนมมาให้กำลังใจน่ะ ว่าแต่ซันมีธุระเรื่องเอกสารอีกเหรอ พี่นึกว่าเคลียร์งบวิศวะจบไปแล้วซะอีก”คำพูดของธันวาดูสุภาพและไม่มีคำหยาบคายเลยแม้แต่คำเดียว แต่มันกลับแฝงไปด้วยการ ‘ขิง’ และการตอกย้ำสถานะว่า ซันเป็นแค่ ‘คนมาติดต่อเรื่องงาน’ ที่ไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ที่นี่อีกต่อไป“กูไม่ได้มาเรื่องงาน!” ซันตอกกลับเสียงแข็ง ลืมตัวก้าวเข้าไปประจันหน้ากับธันวา “กูมาหาพาย มา ‘ง้อ’ คนของกู มึงมีปัญหาอะไรไ

คำถามของเพื่อนเหมือนไปสับสวิตช์ไฟในหัวของซัน ภาพเหตุการณ์ในคืนที่จุดชนวนความร้าวฉานไหลย้อนกลับเข้ามาในความทรงจำราวกับถูกฉายซ้ำเขาจำได้ดี... สาเหตุที่ทะเลาะกันรุนแรงวันนั้น เกิดจากความหึงหวงหน้ามืดตามัวของเขาเอง เขาโกรธที่เห็นเธออยู่ที่ร้านเหล้า โกรธที่เธอส่งยิ้มให้ผู้ชายคนอื่น เขาเลยใช้กำลังลากเธอมา ‘ทำโทษ’ ด้วยแรงอารมณ์และตัณหาบนเตียง ย่ำยีความรู้สึกของเธอด้วยการกระทำที่ป่าเถื่อนและสิ่งที่ทำให้ทุกอย่างพังทลายลงอย่างแทบไม่มีชิ้นดี คือตอนที่พายรวบรวมความกล้า เอ่ยปากถามหา ‘สถานะ’ ระหว่างเขาและเธอ... แต่เขากลับเป็นไอ้ขี้ขลาดที่รักทิฐิยิ่งกว่าสิ่งใด เขาปากหนัก ไม่ยอมให้สถานะกับพาย ซ้ำยังผลักไสเธอด้วยคำว่า ‘วิน-วิน’ อย่างเลือดเย็นสิ่งที่พายต้องการมาตลอด ไม่ใช่แค่คำขอโทษ ไม่ใช่ขนมเค้กราคาแพง แต่คือ ‘ความชัดเจน’ และ ‘สถานะ’ ที่เขาไม่เคยกล้าให้“เชี่ยเอ๊ย... กูนี่มันโคตรโง่เลยว่ะ” ซันพึมพำเสียงพร่า “เขาแค่อยากได้ความชัดเจน แต่กูดันปากหนัก ไม่ยอมพูดคำนั้นออกไป...”“ในเมื่อเขาอยากได้ความชัดเจนจากมึง แล้วมึงรู้สึกยังไงกับเขา ที่มึงตามง้อเขาอยู่เนี่ย มึงต้อ

จนกระทั่งเย็นวันศุกร์ บททดสอบความอดทนขั้นสูงสุดของซันก็มาถึงพายเลิกคลาสเรียนตอนห้าโมงเย็น บรรยากาศท้องฟ้ามืดครึ้มก่อนที่สายฝนจะเทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก หญิงสาวยืนหลบฝนอยู่ใต้ชายคาหน้าตึกคณะ บ่นอุบอิบในใจที่ดันลืมพกร่มมาในวันที่พายุเข้า“อ้าว พาย ยังไม่กลับเหรอ”เสียงนุ่มทุ้มคุ้นหูดังขึ้น พี่ธันวาเดินถือร่มคันใหญ่เข้ามาหาด้วยรอยยิ้มละมุน “ฝนตกหนักเลย พี่กำลังจะไปที่ลานจอดรถพอดี รถพายจอดอยู่โซน A ใช่ไหม ไปพร้อมพี่เลยสิ ร่มคันนี้ใหญ่พอดีบังได้สองคนสบายๆ”พายกำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธเพราะเกรงใจ แต่จู่ๆ สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ยืนกางร่มสีดำสนิทอยู่ห่างออกไปไม่ไกล... ซันนั่นเองเขายืนอยู่ตรงนั้น นัยน์ตาคมกริบมองตรงมาที่เธอกับพี่ธันวา พายใจหล่นวูบ สัญชาตญาณบอกให้เธอเตรียมตัวรับมือกับพายุอารมณ์หึงหวง เธอคิดว่าซันจะต้องโยนร่มทิ้งแล้วเดินเข้ามากระชากคอเสื้อพี่ธันวา หรือไม่ก็ลากแขนเธอออกไปท่ามกลางสายฝนเหมือนที่เขาเคยทำในอดีตแน่ๆ แต่ภาพที่เกิดขึ้นกลับทำเอาพายแทบหยุดหายใจซันกำก้านร่มในมือแน่นจนข้อขาว กรามแกร่งบดเ

เวลาผ่านไปกว่าสองชั่วโมง หอประชุมที่เคยเงียบสงบเต็มไปด้วยเสียงสว่านเจาะเหล็ก เสียงเคาะค้อน และเสียงตะโกนสื่อสารกันของทีมวิศวะ ซันถอดเสื้อช็อปออกเหลือเพียงเสื้อยืดสีดำรัดรูปที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ เขาปีนขึ้นไปบนนั่งร้านด้วยตัวเอง จัดการใช้อุปกรณ์เชื่อมเหล็กเพื่อเสริมความแข็งแรงให้กับข้อต่อของแบคดรอป ประกายไฟจากการเชื่อมสว่างวาบสะท้อนกับใบหน้าคมที่กำลังจดจ่ออยู่กับงานอย่างถึงที่สุดพายนั่งมองเขาจากที่ไกลๆ สายตาของเธอไม่อาจละไปจากแผ่นหลังกว้างและกล้ามเนื้อแขนที่กำลังออกแรงขันน็อตตัวใหญ่ได้เลย เธอเคยเห็นเขาแค่ในมุมที่ก้าวร้าว และมุมอบอุ่นที่หาได้ยาก แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นซันในโหมด ‘คนทำงาน’ อย่างเต็มรูปแบบเขาดูเท่... เท่เสียจนหัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะความใส่ใจในรายละเอียดที่แก๊งเพื่อนเขาเคยบอกไว้ มันฉายชัดออกมาในการทำงาน ซันไม่เพียงแค่ซ่อมให้มันตั้งตรงได้ แต่เขายังเดินไปตรวจเช็กตามขอบเวทีที่ทำจากไม้ ใช้กระดาษทรายขัดมุมที่แหลมคมออกให้เรียบเนียน เพราะเขารู้ดีว่าพรุ่งนี้พายจะต้องวิ่งวุ่นทำงานรอบเวที และเธอเป็นคนซุ่มซ่ามที่มักจะเดินชนโน่นชนนี่จนขาเขียว