All Chapters of Set นิยายอีโรติก หวามสวาทเมียเชลย: Chapter 31 - Chapter 40

“เธอทำในสิ่งที่ฉันต้องการได้ทุกอย่างจริง ๆ เลยนะ เวอร์เน็ตตา”เขาไม่ได้ประชด แต่นั่นคือความจริง ความอ่อนหวานของภัสรากำลังละลายความเกรี้ยวโกรธของเขาเรื่องที่เบนจามินพาเธอมาตั้งแต่หนแรก ร่างนุ่มของเธอกำลังทำให้เขาร้อนรุ่ม ทำให้เขาแข็งขึงขึ้นมา แต่ตอนนี้ดมิทรีมองว่ามันไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขาปัญหาใหญ่ไม่ใช่เรื่องของร่างกายและสัมผัส แต่มันคือความตั้งใจของเขาที่จะกลั่นแกล้งให้เธอโกรธและพยายามไปจากเขาเสียตั้งแต่คืนนี้ต่างหากกลับกลายเป็นว่าเขากำลังขุดหลุมพรางไว้ฝังตัวเองโดยแท้ดมิทรีอยากให้ภัสราโกรธ เธออาจจะโวยวายและขอกลับเมืองไทยโดยไม่แยแส ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกลับตรงกันข้าม เรือนร่างงดงามของเธอมีพลังบางอย่างดูดดึงให้เขาอยากเข้าใกล้ อยากกอดเธอไว้แทนที่จะขับไล่ไสส่ง“ว่ายังไงล่ะ เวอร์เน็ตตา...เธอจะไม่นวดให้ฉันแล้วหรือ?” เขาถามย้ำและเห็นแววตาของหญิงสาววาววามขึ้นมาชั่วครู่“ค่ะ...ฉันจะนวดให้คุณ”“ฉันขอถามอีกครั้งได้ไหม...ป้าของเธอสอนอะไรก่อนจะมาพบฉันที่นี่”“ป้าดวงให้ฉันมาคอยรับใช้คุณค่ะ” พูดพลางก็เลื่อนมือจับที่ไหล่ของเขา กดน้ำหนักบนปลายนิ้ว ตั้งใจจะเบี่ยงเบนความสนใจของดมิทรีด้วยการทำให้เขาผ่อนคลา

ภัสราฉวยมันไว้ไม่ทันและไม่ได้ระแวดระวังเลยว่าอกสวยกลมกลึงทั้งสองเด้งขึ้นลงอวดสายตาของดมิทรีที่มองด้วยความตกตะลึง หญิงสาวมัวแต่หันไปมาโดยไม่รู้ว่ามีสายตาคู่คมกำลังจ้องมองอยู่“คุณดมิทรี”พอรู้สึกตัวว่าอกอวบสล้างของเธอไร้อาภรณ์ปกปิดก็รีบเอามือทั้งสองป้องไว้แต่ถูกดมิทรีจับข้อมือเรียวบางให้แนบลงข้างลำตัว “เวอร์เน็ตตา” เขาครางเหมือนละเมอขณะจับข้อมือทั้งสองของหญิงสาว ภัสรานิ่งงัน ในกายร้อนเหมือนมีไฟนาบ ดมิทรีกวาดสายไปทั่วเรือนร่างงาม เธอหายใจหอบและมันทำให้ทรวงอกแสนสวยที่มีขนาดใหญ่เกินตัวกระเพื่อมขึ้นลงอย่างเห็นได้ชัด “เวอร์เน็ตตา...มันสวยเหลือเกิน” เขาเอ่ยออกมา เป็นคำพูดที่ไม่เคยเอ่ยกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน ภัสราเอียงอาย นึกอีกทีก็อยากโกรธแต่ก็ทำใจให้เกลียดเขาไม่ได้สักที “ปล่อยเถอะค่ะ คุณดมิทรี...ฉันไม่ชินเลยนะคะแบบนี้” “ต่อไปเธอคงต้องทำตัวให้ชินแล้วล่ะ” มหาเศรษฐีหนุ่มปล่อยข้อมือบางให้เป็นอิสระแต่มือซุกซนของเขากลับเลื่อนมากอบกำสองเต้าที่กำลังไหวกระเพื่อม “คะ...คุณดมิทรี”

ถึงจะไม่เข้าใจความรู้สึกที่แท้จริงในการสูญเสียพรหมจารีของผู้หญิงแต่ดมิทรีก็มีสำนึกมากพอว่ามันเจ็บปวดแค่ไหน“มันเป็นธรรมดา แต่...พระเจ้า...เธอคับมากรู้มั้ย”เขากระซิบตอบขณะหยุดนิ่งอยู่กับร่างของหญิงสาว ชายหนุ่มพยายามกลั้นใจไม่ให้ปลดปล่อยความสุขออกมาเสียก่อน เนื้อสาวทั้งแน่นทั้งรัดรึงออกอย่างนี้ทำให้เขาเกือบจะทนไม่ได้“เวอร์เน็ตตา...อยู่นิ่ง ๆ ฉันจะทำให้เธอเจ็บน้อยที่สุด”ดมิทรีค่อย ๆ ขยับความเป็นชายที่ขยายจนคับแน่นอยู่ในกลีบดอกไม้ฉ่ำน้ำ น้ำอุ่นในอ่างน้ำวนแทรกเข้าไประหว่างเนื้อที่เสียดสีกันและมัยนทำให้ภัสราเริ่มผ่อนคลายลงแก่นกายของเขาคงมีขนาดใหญ่โตมาก ภัสราได้แต่คิดในใจเพราะเธอไม่ได้เห็นความอลังการนั้นชัด ๆ มันแทรกซอนเข้าไปในตัวเธอใต้น้ำ แต่ความคับแน่นก็ทำให้เธอรู้ว่าขนาดของเขาไม่ธรรมดา“อื๊อ...อา...คุณดมิทรี”ภัสราเอี้ยวตัวน้อย ๆ เพื่อให้อยู่ในท่าที่สบายตัวมากขึ้นก่อนที่ดมิทรีจะเริ่มขยับสะโพกและกำหนดจังหวะการเคลื่อนเข้าออกของแก่นกายที่แข็งขึงเต็มที่เขาตื่นตัวมากกว่าปกติ...ดมิทรีรู้สึกอย่างนั้น สำหรับภัสราแล้วเธอเหมือนสาวน้อยไร้เดียงสาที่ทำให้ผู้ชายอายุใกล้เลขสี่อย่างเขาเหมือนกลับไปเป

“คุณเวอร์เน็ตตาไม่ออกไปไหนหรือคะวันนี้?”คำถามที่ดังขึ้นทำให้ร่างบางในชุดลำลองซึ่งเป็นเสื้อยืดสีฟ้าสดใสและกางเกงผ้าฝ้ายหันกลับมา ภัสรามองหญิงสาวผิวสีน้ำผึ้งร่างสูงกว่าเธอเพียงเล็กน้อยวางถาดใส่ถ้วยและกาน้ำชาลงบนโต๊ะไม้ภายในศาลาจำลองล้อมด้วยเสาไพธอนแบบกรีกโบราณบนเนินเขาที่มองออกไปเห็นเวิ้งน้ำกว้างใหญ่ของมหาสมุทรที่ล้อมรอบเกาะเซนต์ลูเซีย หญิงสาวผู้นี้คือดาเรน เธอเป็นแม่บ้านที่คอยดูแลความเรียบร้อยในคฤหาสน์ซึ่งอายุอานามรุ่นราวคราวเดียวกันกับภัสรา ดาเรนเป็นคนพื้นเมืองของที่นี่แต่แตกต่างจากชาวเซนต์ลูเซียโดยทั่วไปที่มักเป็นคนผิวสี หน้าตาของเธอออกจะสะสวย และดูมีเสน่ห์ด้วยผิวสีออกแทนหรือน้ำผึ้งนั่นเพราะเธอมีเชื้อสายฝรั่งเศสด้วยครึ่งหนึ่งนั่นเอง สักครู่ภัสราก็ส่ายหน้าก่อนตอบว่า“ไม่ล่ะ ดาเรน”ตอบพลางหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้และมองออกไปยังท้องทะเลที่เห็นเกลียวคลื่นซัดเข้าฝั่งเบื้องล่าง“ทำไมไม่ออกไปไหนบ้างล่ะคะ วัน ๆ ฉันเห็นคุณหมกตัวอยู่แต่ในบ้าน ไม่รู้สึกเหงาหรือเบื่อบ้างเลยหรือคะ?”ดาเรนแสร้งถาม แต่คนฟังแทบไม่รู้สึกถึงน้ำเสียงของผู้พูดที่เจือไว้ด้วยการประชดประชัน ภัสรายกกาน้ำชารินใส่แก้วเล็กโดยไ

“คุณดมิทรี...ปล่อยฉัน...ปล่อยฉัน!”หญิงสาวร่ำร้องแต่ดุเหมือนเขาไม่ใส่ใจ ดมิทรีโยงสายโซ่และผูกไว้กับเสาเตียง ตอนนี้ภัสราเหมือานนักโทษอุกฉกกรรจ์ ข้อมือข้างหนึ่งของเธอถูกพันธนาการไว้ด้วยปลอกข้อมือนักโทษโดยเขาผูกมันติดไว้กับเตียงภายในห้องนอนของ หอสีเงิน“คุณดมิทรี...ได้โปรดปล่อยฉันเถอะค่ะ คราวหลังฉันจะไม่มาที่นี่อีกแล้ว”หญิงสาวร้องบอกเสียงแห้ง ดมิทรีเหยียดปากออกและทำสีหน้าเข้มเครียด“ฉันจะให้บทเรียนแก่เธอ เวอร์เน็ตตา...ถ้าฉันไม่สั่งสอนเธอแบบนี้เสียบ้างคราวหลังเธอก็จะทำในสิ่งที่ฉันหวงห้ามอีก มันเป็นการลงโทษที่สาสมแล้ว”“แต่ฉันไม่ตั้งใจ...”หญิงสาวกลืนคำพูดที่กำลังจะหลุดออกมาว่าดาเรนเป็นคนพาเธอมากลับเข้าไปอย่างเจ็บปวด ถึงบอกเขาตอนนี้ก็ไร้ประโยชน์ ดมิทรีไม่ฟังเหตุผล เขาเป็นจอมบงการที่ใช้อำนาจเด็ดขาดอยู่เสมอเธอเคยเห็นเขาไล่คนสวนออกด้วยเหตุผลที่ไม่ฟังคำสั่งของเขาเท่านั้น ดมิทรีไม่ชอบให้ใครแก้ตัว เขาไม่ชอบการโกหกและไม่ยอมให้โอกาสกับใครทั้งนั้นที่ขัดคำสั่งเขาและอีกอย่างที่เธอตระหนักได้คือตอนนี้ดมิทรีไม่ใช่ชายหนุ่มที่กอดเธอไว้บนเตียงยามเขาต้องการ หน้าตาของเขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เขาทำเหมือนเกลี