All Chapters of Played by the Billionaire: Chapter 41 - Chapter 50

Pagsapit ng hapon, mas naging tahimik si Joy.Hindi dahil may problema siya. Maayos ang trabaho niya, natapos niya ang mga dokumentong ipinagawa ni Alexander, at nakapag-submit pa siya ng ilang reports bago ang deadline. Pero kahit anong gawin niya, paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang sinabi nito kanina.Don't let them make you feel small.Dalawang segundo lang siguro iyon. Pero bakit parang nakatatak na sa utak niya? Sanay siyang hindi umaasa sa kahit sino. Mula nang mawala ang kaniyang ina, natutunan niyang siya ang kailangang bumangon kapag walang ibang tutulong. Kaya nang may magsabi sa kaniyang hindi niya kailangang lumaban mag-isa, hindi niya alam kung paano iyon tatanggapin.Napabuntong-hininga siya. “Focus, Joy.”Maya-maya, umilaw ang cellphone niya.Alexander: My office. Now.Napakunot-noo siya. Tiningnan niya ang oras. 5:27 p.m. Halos tapos na ang working hours. Tumayo siya at nagtungo sa opisina nito. Kumatok siya bago pumasok. Nakatayo si Alexander sa tabi ng floor-t

Buong umaga, pilit na iniiwasan ni Joy ang isang bagay.Ang sarili niyang notebook.Hindi dahil ayaw niya itong gamitin. Sa totoo lang, gustong-gusto niya iyon. Mula nang ibigay iyon ni Alexander kagabi, ilang beses na niyang binuksan at isinulat ang maliliit na bagay na nangyari. Mga bagay na dati ay hindi niya iniisip na mahalaga.Pero ngayon, parang bawat araw ay may gusto siyang itala. At iyon mismo ang problema. Dahil napapansin niyang mas madalas nang kasama sa mga sinusulat niya ang pangalan ni Alexander.Alexander bought me a notebook.Alexander made fun of my hair.Alexander laughed today.At ngayong umaga, habang tinitingnan niya itong nakaupo sa desk nito, muntik na niyang isulat ang: Alexander looked too good while drinking coffee.Mabuti na lang at napigilan niya ang sarili niya.“Hindi ka na nahiya, Joy,” bulong niya sa sarili. Isinara niya ang notebook at mabilis na itinago sa drawer ng desk niya. Hindi niya kailangang magsulat ng ganoong bagay. Lalo na dahil wala naman

Matagal na nakatitig si Joy sa maliit na silver pendant na nasa palad niya.Simple lang iyon. Walang mamahaling bato, walang engrandeng disenyo. Pero ang dalawang letrang nakaukit sa likod nito ang hindi niya maalis sa isip.E.M.Evelyn Montalban.Ina ni Alexander. Dahan-dahan niyang ibinalik ang kwintas sa loob ng maliit na kahon.“Bakit mo ibinigay sa akin?”Nakatayo pa rin si Alexander sa may hamba ng pintuan, ang isang kamay ay nasa loob ng bulsa. “Because I want you to keep it.”“Pero bakit?”“Because you're careful.”Napakunot-noo siya. “Maraming mas maingat kaysa sa akin.”“Not with things that matter.”Natahimik siya. Walang naging paligoy-ligoy ang boses nito, direkta at sigurado. “Hindi ba mahalaga sa'yo 'to?”“It is.”“Then bakit sa akin?”Alexander's expression remained unreadable, but a shadow crossed his eyes. “I don't want it in my room.”“Why?”Sandaling katahimikan bago ito sumagot nang mababa. “Because every time I see it, I remember things I don't want to remember.”

Kinabukasan, maaga pa lang ay may kakaiba nang pakiramdam si Joy.Hindi niya alam kung ano iyon. Walang nangyaring masama. Walang tumawag sa kaniya. Walang bagong problema. Pero mula nang idilat niya ang kaniyang mga mata, parang may mabigat na batong nakadagan sa dibdib niya na hindi niya maipaliwanag.Siguro dahil sa pag-uusap nila kagabi. Siguro dahil sa lahat ng nalaman niya tungkol sa nakaraan ni Alexander. O baka dahil sa isang bagay na mas gusto niyang huwag pangalanan, ang katotohanang masyado na siyang nahuhulog sa isang lalaking hindi naman magiging kaniya.Napapikit siya sandali. Hindi mo dapat iyon iniisip, Joy. Tumayo siya at naghanda para sa trabaho.Pagdating niya sa dining area, wala roon si Alexander. Napatingin siya sa wall clock. Maaga pa naman. Umupo siya at nagsimulang kumain.Makalipas ang ilang minuto, narinig niya ang mabibigat na yabag mula sa hallway. Alexander. Pero hindi ito dumiretso sa mesa. May hawak itong cellphone, nakakunot ang noo, at madilim ang eks

Parang umurong ang lahat ng dugo sa katawan ni Joy.Hindi siya makapagsalita. Paulit-ulit na binasa ng kanyang mga nanginginig na mata ang pangalang nakalimbag sa dokumentong hawak niya. Pakiramdam niya ay tila siya binuhusan ng malamig na tubig.EVELYN MONTALBAN.Parang may malamig na kamay na mahigpit na sumasakal sa kanyang sikmura sa tuwing dumadapo ang paningin niya sa pangalang iyon. Evelyn. Ang pangalan ng ina ni Alexander. Ang nag-iisang babaeng nakita niya sa mga lumang litrato, ang matapang na babaeng nagtatag ng foundation para sa mga batang ulila. Ang babaeng nagmay-ari ng antigong pendant na buong tiwalang ipinagkatiwala sa kanya ni Alexander.Pero bakit… bakit nasa loob ng isang confidential investigation report ang pangalan nito?At ang mas nagpapabilis sa kabog ng kanyang dibdib, bakit kasama ang pangalan niya?“Alexander…”Nabasag ang nakabibinging katahimikan ng silid. Bahagyang nanginig ang boses niya, puno ng kaba at pagkalito.Nakatayo lang ang lalaki sa di-kalayu