All Chapters of พันธะสารวัตรธีร์: Chapter 21 - Chapter 30

ลมทะเลกรรโชกแรงจนยอดต้นปาล์มรอบคฤหาสน์ลู่เอนไปตามทิศทางลม ท้องฟ้าเหนือทะเลจีนใต้เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาทะมึน บ่งบอกว่าช่วงเวลามรสุมปิดเกาะกำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่กี่สิบชั่วโมงข้างหน้ามิลินในชุดเช็ตเสื้อเพ็บลัมเคปหลุมไหล่สีขาวแมตซ์กับกางเกงขากระบอกใหญ่สีเดียวกันสั่งตัดเข้ารูป ก้าวเดินด้วยท่วงท่าสง่างามและมั่นคงเพื่อตรวจสอบความเรียบร้อยรอบเกาะเป็นครั้งสุดท้ายนัยน์ตาเฉี่ยวคมกวาดมองตั้งแต่โครงสร้างของคฤหาสน์ซึ่งเป็นที่พักส่วนตัวของตระกูลเฉิน ไปจนถึงอาคารพักรองรับสำหรับบอดี้การ์ดและพนักงาน ระบบกักเก็บน้ำจืดสำรองถูกเติมจนเต็มขีดจำกัด ห้องเย็นเก็บเสบียงอาหารอัดแน่นไปด้วยวัตถุดิบชั้นเลิศที่เพียงพอสำหรับคนสามร้อยชีวิตตลอดห้าเดือนหญิงสาวเดินทอดน่องไปจนถึงด้านหลังของเกาะ มองดูแผงโซลาร์เซลล์ที่เรียงราย และระบบกังหันลมผลิตไฟฟ้าที่เพิ่งติดตั้งเสร็จสมบูรณ์ทันก่อนปิดเกาะพอดี ทุกอย่างกำลังทำงานประสานกันอย่างเต็มประสิทธิภาพ เกาะหมายเลข 7 พร้อมแล้วที่จะถูกตัดขาดจากโลกภายนอก แต่ก็เป็นเกาะหมายเลข 7 มีพื้นที่ 777 เอเคอร์ ซึ่งเป็นเลขแจ็กพอตในตู้สล็อตแมชชีน และยังเชื่อมไปยังกาสิโน 7 บาปนั้นไม่ใช่เรื่องบ

มิลินรู้ว่าตนเองเสียรู้คนตรงหน้าเลือกจะยิ้มแล้วเดินเข้ามาในห้องรับรองแขก นอกจากสนทนาเรื่องไปแบบไม่ได้สำคัญสักเท่าไหร่แล้ว เธอก็รู้สึกเบื่อหน่ายเล็กน้อยเพราะต้องรอกว่าจะถึงอาหารค่ำถึงจะแยกกันได้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารค่ำในห้องจัดเลี้ยงหลักเต็มไปด้วยความอึดอัด นอกจากเธอต้องระวังว่าเซเดียน หวัง จะมาร้ายแล้วยังต้องระวังว่าจะถูกเล่นตุกติกในอาหารหรือเปล่ายิ่งสายตาที่แขกผู้มาเยือนอย่างไม่น่าไว้ใจมองเธอเป็นระยะ ยิ่งทำให้รู้ว่าไม่ได้มาดีอันที่จริงก็ไม่มีคนดีในหมู่คนชั่วอยู่แล้วรวมทั้งเธอก็ไม่ใช่คนดี... มิลินนั่งหลังตรงสง่างามในชุดเดรสโค้ตสีดำ คีบอาหารเข้าปากเพียงไม่กี่คำจากนั้นจึงวางตะเกียบ ตามสัญชาตญาณระแวดระวังภัยของทายาทมาเฟียที่ถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เด็กในขณะที่เซเดียน หวัง และโมนิค เฉิน ผู้เป็นพ่อ กำลังสนทนาเรื่องธุรกิจสีเทากันอย่างออกรส โดยมีคุณปู่มาร์ตินนั่งฟังด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก แม้แต่เธอที่เป็นหลานข้ออ้างเรื่องความเหนื่อยล้าจากการเตรียมงานปิดเกาะถูกหยิบยกขึ้นมาใช้ มิลินขอตัวลุกจากโต๊ะอาหารได้อย่างแนบเนียน ทว่าแทนที่จะกลับขึ้นห้องพัก หญิงสาวกลับเดินลัดเลาะไปตามทางเดินหินอ่อนมุ่งหน

มิลินรู้ดีว่าหากทนนั่งอยู่ตรงนี้ต่อไป เธอคงได้ขาดใจตายหรือไม่ก็หลุดเสียงครางน่าอายออกมาให้คุณปู่จับพิรุธได้แน่หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมสติสัมปชัญญะที่กระเจิดกระเจิงให้กลับเข้าร่อง...เอ่อ...หมายถึงเข้าร่องเข้ารอยมือบางคว้าแก้วไวน์แดงที่ลูกน้องอย่างไรอันรินมาเสิร์ฟก่อนหน้านี้ขึ้นมากระดกรวดเดียวจนหมดแก้ว จงใจปล่อยให้ความร้อนของแอลกอฮอล์สูบฉีดพวงแก้มให้ซับสีเลือด เพื่อใช้เป็นข้ออ้างในการหลบหนีออกจากสถานการณ์สุดอันตรายใต้โต๊ะตัวนี้เธอไม่อยากให้คุณปู่รู้ว่าเธอกับเขาเคยรู้จักกันมาก่อน เพราะมีพิรุธเพียงนิดเดียวคุณปู่ที่มากประสบการณ์จะจับสังเกตเห็นแน่นอน“ปู่คะ... มิลินรู้สึกมึน ๆ สงสัยไวน์เมื่อกี้จะแรงไปหน่อย” หญิงสาวแสร้งยกมือขึ้นนวดขมับ ปั้นหน้าอ่อนเพลียและมึนเมาได้อย่างแนบเนียน “มิลินขอตัวกลับไปพักผ่อนที่ห้องก่อนนะคะ พรุ่งนี้เช้าต้องตื่นมาเช็กความเรียบร้อยของคนงานในเกาะ”มาร์ติน เฉิน หันมามองหลานสาว พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ “เอาสิ ไปพักเถอะ วันนี้หลานเหนื่อยจัดการเรื่องปิดเกาะมาทั้งวันแล้ว”“ขอบคุณค่ะคุณปู่”มิลินค้อมศีรษะให้ผู้นำตระกูล ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยท่วงท่าที่พยายามบังคับไม่ใ

สัมผัสเย็นเฉียบจากปลายนิ้วสากที่กดลึกลงมาตรงจุดอ่อนไหว ทำให้ร่างกายของมิลินสะดุ้งเฮือก หญิงสาวพยายามเบี่ยงตัวหลบสัมผัสหยาบโลน สัญชาตญาณการเอาตัวรอดสั่งให้เธอผลักแผงอกกว้างที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝนออกสุดแรง ทว่าเรี่ยวแรงของมาเฟียสาวกลับนุ่นเบาเมื่อเทียบกับความแข็งแกร่งของหมาบ้าที่ผ่านการฝึนฝนร่างกายมาอย่างโชกโชน ทั้งตอนเรียนตำรวจ และเวลาว่าง...“ปล่อยนะไอ้คนฉวยโอกาส! คุณกล้าดียังไงถึงปีนเข้ามาในห้องฉัน!” มิลินเค้นเสียงรอดไรฟัน แม้จะอยากตะโกนด่าทอให้ลั่น ทว่าจิตใต้สำนึกกลับสั่งให้กดเสียงต่ำลงเพราะกลัวว่าบอดี้การ์ดด้านนอกจะได้ยินไม่ใช่กลัวเขาจะเป็นอันตรายหรอกนะ แต่ว่ากลัวจะหาคำอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเธอไม่ได้ธีรดาไม่ตอบรับคำขู่นั้น เขาเพียงแค่หัวเราะหึในลำคอด้วยพร้อมกับพ่นลมหายใจอุ่นร้อนรดลวกผิวนุ่ม ก่อนจะใช้ท่อนแขนแกร่งรวบเอวบางของเธอเอาไว้แน่นและแนบชิดกว่าเดิม แล้วดันร่างของหญิงสาวให้ถอยร่นไปด้านหลังอย่างรวดเร็วแผ่นหลังเนียนที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวกระแทกเข้ากับประตูกระจกบานใหญ่ริมระเบียง!ความเย็นเยียบของกระจกกันกระสุนที่รับอุณหภูมิจากพายุฝนด้านนอก ทำเอามิลินขนลุก

พูดจบเขาขยี้ริมฝีปากคนช่างยั่วของเธอหนัก ๆมิลินเบิกตากว้าง หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เสียงฟ้าร้องด้านนอกยังไม่น่ากลัวเท่าเสียงทุ้มของมือขวาคนสนิทที่ยืนอยู่หน้าประตู หากไรอันตัดสินใจใช้คีย์การ์ดฉุกเฉินเปิดเข้ามาละก็... ภาพคุณหนูตระกูลเฉินในสภาพกึ่งเปลือยที่กำลังถูกบอดี้การ์ดของแขกมาเยือนย่ำยีอยู่ริมระเบียง คงได้กลายเป็นจุดจบของความน่าเกรงขามทั้งหมดที่เธอสร้างมาทั้งชีวิต“คุณหนูครับ... ให้ผมเข้าไปตรวจดูหน่อยได้ไหมครับ” ไรอันถามย้ำอีกครั้งเมื่อเห็นเจ้านายเงียบไปมิลินตวัดสายตาขุ่นขวางจ้องมองเงาสะท้อนของคนด้านหลังผ่านกระจกใส แววตาของเธอสั่นระริก แกมเว้าวอนให้เขาหยุดทว่าหมาบ้าอย่างธีรดามีหรือจะยอมปล่อยโอกาสทอง เขายกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า ถอนริมฝีปากออก ไล้เรียวนิ้วมือที่ริมฝีปากบางที่บวมเจ่อเกลี่ยเบา ๆ คล้ายจะทำให้อาการบวมลดลงเธอหันหน้าหลบ แต่มือหนากลับเลื่อนต่ำลงไปกอบกุมความอวบอิ่มของทรวงอกแทน ซ้ำยังใช้ปลายนิ้วโป้งสะกิดเขี่ยยอดถันสีสดอย่างจงใจ!“อ๊ะ... ยะ... ไรอัน” มิลินสะดุ้งสุดตัว รีบยกมือขึ้นกัดหลังมือตัวเองเพื่อกลั้นเสียงคราง ทั้งที่จะเอ่ยเรียกไรอัน ก่อนจะสูดลมหายใจเข้า