Semua Bab พันธะสารวัตรธีร์: Bab 41 - Bab 50

ร่างสูงใหญ่กำยำก้าวอาด ๆ เข้ามาประชิดตัวอย่างคุกคาม ธีรดาไม่ได้หยุดยืนอยู่ห่าง ๆ อย่างที่ควรจะเป็น แต่เขากลับท้าวท่อนแขนแกร่งทั้งสองข้างลงกับพนักพิงและที่วางแขนของโซฟาเดี่ยวตัวกว้าง กักขังร่างอรชรในชุดนอนสายเดี่ยวเนื้อลื่นเอาไว้ในวงแขนชายหนุ่มโน้มใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความร้ายกาจลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวที่เจือด้วยกลิ่นอายบุรุษเพศเป่ารดพวงแก้มขาวเนียนอย่างจงใจนัยน์ตาสีนิลพราวระยับ เลิกคิ้วเข้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทีหงุดหงิดและสายตาขุ่นขวางของคุณหนูมาเฟียอย่างมิลิน ธีรดากระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนจะกระซิบถามหน้าตายด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและอยากปลุกอารมณ์“ทำไมทำสีหน้าอย่างนั้นล่ะครับ... ผมทำไม่ถึงใจเหรอ... หรือว่าค้าง? ถ้าค้าง...”“ฉันไม่ได้ค้าง!!”“อย่าโกหกตัวเองเลย...สีหน้าคุณฟ้อง เราเด้ากันใหม่ได้นะ...ผมพร้อม”คำพูดหยาบโลนที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยัก ทำเอามิลินอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงกับความหน้าด้านหน้าทนของเขา คนอะไรหน้าไม่อาย คิดแต่เรื่องต่ำกว่าสะดือไม่ว่างเว้น เมื่อเธอคิดจะตอบกลับ ทว่าอดีตตำรวจหนุ่มกลับไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ขยับปากด่า เขากระซิบประโยคถัดมาที่สั่

“ฉันหวังว่านายจะพูดด้วยปากรู้เรื่องนะธีรดา!” มิลินเริ่มหมดความอดทน น้ำเสียงของเธอเย็นเยียบและความอดกลั้นอย่างถึงที่สุดแล้ว “อย่าบีบให้ฉันต้องถึงกับลงไม้ลงมือ... และจงจำไว้ว่าบนเกาะนี้ นายไม่มีวันชนะฉันได้”“อุ๊ย... กลัวจังเลยครับนายหญิง” ธีรดาดัดเสียงล้อเลียน แสร้งทำท่าทางหวาดกลัวได้น่าหมั่นไส้ที่สุด ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาจะแปรเปลี่ยนเป็นความเจ้าเล่ห์และร้ายกาจในเสี้ยววินาที เขาก้มลงมากระซิบชิดริมหูของเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่า“แต่ว่านะ... คำว่า ‘ไม่มีวันชนะ’ เนี่ย... ไม่ใช่ผมหรอกครับ น่าจะเป็นคุณมากกว่าที่ต้องแพ้ราบคาบอยู่ใต้ร่างผม...”เขาเว้นจังหวะ พลางปรายตามองเรียวขาที่โผล่พ้นชายชุดนอนอย่างหมิ่นเหม่ “...และอีกอย่าง อย่าไล่ให้ผม ‘ถอยห่าง’ เลย... เปลี่ยนเป็นคุณ ‘ถ่าง’ ขาให้ผมเอา... แบบนั้นมันสนุกกว่ากันเยอะ”ใบหน้าสวยหวานบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดและอับอายกับคำพูดกำกวมสุดแสนจะหยาบโลน มิลินผุดลุกขึ้นยืนประจันหน้า ชี้หน้าด่าเขาอย่างเหลืออด“นี่คุณหยุดลามกนะธีรดา! ถ้าคุณยังกล้าทำอะไร ต่ำ ๆ แบบนั้นอีก ฉันจะไม่ถือว่าคุณเป็นลูกผู้ชาย และพรุ่งนี้ฉันจะสั่งลูกน้องให้ซื้อกระโปรงมาส่งให้คุณใส่แทนก

ธีรดาขบกรามแน่น เตรียมตั้งการ์ดรับมือกับแผนการที่คาดเดาไม่ได้ของคุณหนูตัวร้ายอย่างเต็มกำลัง แม้จังหวะการก้าวเดินที่สะโพกผายนั้นขยับย้ายส่ายไปมา จะเริ่มปลุกเร้าร่างกายท่อนล่างของเขาให้ตื่นตัวไปกับสัมผัสล่อแหลมนี้แล้วก็ตามแต่ความหวาดระแวงก็ยังค้ำคออยู่ดี การเผชิญหน้ากับมิลินไม่ต่างอะไรกับการเดินเข้าหาดงระเบิดที่พร้อมจะปะทุได้ทุกเมื่อเมื่อสองคนสืบเท้าก้าวมาหยุดอยู่ตรงขอบเตียงคิงไซส์หนานุ่ม มิลินก็ค่อย ๆ ปล่อยมือจากการเกาะกุม หญิงสาวหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับร่างสูงใหญ่ที่เดินตามมาด้วยท่าทีระแวดระวังท่ามกลางแสงไฟสลัวภายในห้องนอนและเสียงพายุที่โหมกระหน่ำพัดระลอกคลื่นเข้าชายฝั่งอย่างต่อเนื่อง บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่กลับร้อนระอุขึ้นมาอย่างฉับพลันราวกับมีสะเก็ดไฟร่วงหล่นลงมากลางกองเพลิงมิลินช้อนสายตาที่ถูกปรับให้ดูฉ่ำปรือและเว้าวอนขึ้นสบประสานกับนัยน์ตาสีนิลที่กำลังจ้องจับผิดปลายนิ้วเรียวเล็กยกขึ้นแตะลงบนแผงอกเปลือยเปล่าของอดีตตำรวจหนุ่ม สัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวและกล้ามเนื้อที่หดเกร็งตามสัญชาตญาณการระวังตัวของเขามุมปากยกขึ้นพร้อมกับสายตาที่มองไปยังร่างสูงใหญ่อย่างหลงใหลมิลินจงใจลากไล้ป

มิลินยกปลายเท้าเรียวสวยของตัวเองขึ้น คีบเกี่ยวขากางเกงของเขาที่กองอยู่ตรงข้อเท้า แล้วออกแรงรั้งเตะมันให้หลุดออกไปให้พ้นทาง สายตาของเธอยังคงจับจ้องปฏิกิริยาของเขาอยู่ตลอดเวลาเมื่อปราการด่านสุดท้ายถูกกำจัดทิ้งจนหมดสิ้น มิ ลินก็คลานเข่ากลับขึ้นมาอยู่เหนือร่างของอดีตตำรวจหนุ่มอีกครั้งทว่าครั้งนี้เธอไม่ได้คร่อมทับบนหน้าขา แต่กลับขยับเข้าไปใกล้จนหัวเข่าของเธอสัมผัสกับต้นขาด้านในของเขา หญิงสาววางมือทั้งสองข้างลงบนหน้าขาแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ ก่อนจะออกแรงดันบังคับให้เรียวขาของเขาต้องฉีกแยกออกจากกันให้กว้างที่สุด เพื่อเปิดทางให้เธอได้ครอบครองและคุมเกมเหนือร่างกายของเขาอย่างสะดวกเมื่อเรียวขาแกร่งถูกบังคับให้แยกออกจากกันจนกว้าง สายตาเฉี่ยวคมของมิลินก็จับจ้องไปยังจุดกึ่งกลางลำตัวของเขาอย่างไม่วางตาสิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าคือความใหญ่โตที่กำลังตื่นตัวและพองขยายเต็มความอวบของมันใหญ่...แน่น...น่าลูบไล้จริง ๆ“อืม...” เสียงของคนที่กำลังถูกไล่ต้อนดังออกมาเสียงนี้ทำให้เธอพอใจ และก็ต้องยอมรับเช่นกันว่ายามที่แท่งเนื้อที่พาเธอขึ้นสวรรค์ครั้งแล้วครั้งเล่านี้ มันช่างน่าดึงดูดยามที่ความมัน

ยิ่งเห็นเจ้านายสาวมีสภาพใบหน้าแดงก่ำ หอบหายใจสะท้าน และมีเสียงสั่นพร่า ลูกน้องที่จงรักภักดีอย่างไรอันก็ยิ่งตีความไปในทิศทางที่เลวร้ายที่สุด เขาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ“หน้าแดงมากเลยครับคุณหนู! เหงื่อออกเต็มหน้าผากไปหมดแล้วด้วย อาการหนักขนาดนี้ปล่อยไว้ไม่ได้แล้วนะครับ ให้ผมตามหมอประจำเกาะมาดูอาการหน่อยดีไหมครับ”มิลินอ้าปากจะปฏิเสธ แต่ไรอันกลับพูดแทรกขึ้นมาด้วยความร้อนใจขั้นสุด“ถึงพายุจะเข้าหนักจนเรานั่งเรือฝ่าคลื่นไปส่งคุณหนูที่โรงพยาบาลบนฝั่งไม่ได้ แต่หมอประจำตระกูลของเราที่สแตนด์บายอยู่บนเกาะก็เก่งพอจะรักษากันได้ครับ ให้ผมเรียกหมอมาตรวจเถอะครับคุณหนู ขืนปล่อยไว้แบบนี้ผมกลัวว่าอาการจะทรุดหนัก”ในขณะที่มิลินกำลังพยายามปั้นหน้าเรียบตึงและเค้นสมองหาข้ออ้างเพื่อส่งลูกน้องคนสนิทให้พ้นไปจากห้องนอน “เอ่อ...ฉันไม่เป็นอะไร แค่ผ้าห่มมันอุ่นมากเท่านั้น นายก็รู้ว่าตอนเป็นไข้ฉันชอบซุกผ้าห่มหนา ๆ”ทว่าสถานการณ์ใต้ร่มผ้ากลับไม่ได้สงบนิ่งอย่างที่ควรจะเป็น คนที่ถูกขังอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวหรือยอมจำนนต่อสถานการณ์เสี่ยงตายแม้แต่น้อยตรงกันข้าม ธีรดารู้ดีว่าเวลานี้คุณหนูมาเฟียตัวร้าย