All Chapters of พันธะสารวัตรธีร์: Chapter 41 - Chapter 50

“อ๊ะ... ธีร์... อื้อ...”มิลินครางฮือในลำคอ ใบหน้าเห่อร้อนจัดเมื่อการเสียดสีนั้นมันช่างแนบแน่นและกระตุ้นอารมณ์จนหยาดน้ำหวานสีใสหลั่งรินออกมาชโลมแท่งเนื้อของเขาจนฉ่ำเยิ้มยิ่งเขาเดิน ท่อนลำตัวของเขาก็ยิ่งถูไถบดคลึงกับร่องเนื้อนุ่ม สร้างความเสียวซ่านระลอกใหม่ให้ตีตื้นขึ้นมาจนเธอต้องซุกหน้าหนีด้วยความทรมานที่แสนเร้าใจร่องเสียวเธอกระตุกวูบ! ตอดรัดพยายามจะงับบางส่วนที่สัมผัสอย่างหมิ่นเหม่ทุกย่างก้าวที่เขาอุ้มเธอเดินลึกเข้ามาในห้องนอน แสงสลัวจากโคมไฟสะท้อนให้เห็นดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยไฟปรารถนา ธีรดาอุ้มร่างอรชรที่อ่อนระทวยมาหยุดอยู่ตรงหน้าเตียงคิงไซส์กลางห้อง ชายหนุ่มค่อย ๆ วางร่างบางที่เปลือยเปล่าลงบนฟูกหนานุ่มอย่างทะนุถนอมราวกับเธอเป็นดอกไม้แก้วที่บอบบาง ทว่าสายตาที่ทอดมองลงมากลับสวนทางกับการกระทำอย่างสิ้นเชิง มันดุดัน ร้อนแรง และเต็มไปด้วยความหิวกระหายราวกับหมาป่าที่พร้อมจะขย้ำและกลืนกินเหยื่อตัวน้อยให้ลงท้องไปทั้งตัวแผ่นหลังเนียนสัมผัสกับความนุ่มและเย็นเยียบของผ้าปูเตียง มิลินหอบหายใจรวยริน ผิวเนื้อขาวผ่องเปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่อด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกปลุกปั่นมาอย่างหนักหน่วง ทว่ายังไม

ธีรดามองภาพคนใต้ร่างที่กำลังอ้อนวอนด้วยความพอใจจนแทบคลั่ง อันที่จริงแล้ว... ท่อนลำตัวของเขามันปวดหนึบจนอยากจะกระแทกสวนเข้าไปให้มิดด้ามใจจะขาดอยู่แล้ว! แต่เพราะขนาดที่ใหญ่เกินไปบวกกับความคับแคบที่ไม่ค่อยได้ถูกรุกล้ำ ทำให้เขาไม่สามารถทำตามใจนึกได้ทันที ชายหนุ่มจึงต้องแสร้งทำเป็นใจเย็น แกล้งทรมานเสียดสีเธออยู่ภายนอกเช่นนี้ เพื่อรีดเค้นให้ร่างกายอันงดงามของมิลิน ผลิตหยาดน้ำหวานออกมาหล่อลื่นให้มากพอ มากจนเขาจะสามารถฝังตัวตนเข้าไปกระแทกกระทั้นได้อย่างที่ใจปรารถนา!เมื่อความฉ่ำเยิ้มจากหยาดน้ำหวานหลั่งรินออกมาชโลมจนทั่วบริเวณมากพอตามที่ต้องการ ธีรดาก็ไม่ปล่อยให้เวลาสูญเปล่า ชายหนุ่มขบกรามแน่นจนนูนเป็นสัน ตัดสินใจจับยึดสะโพกกลมกลึงไว้มั่นเพื่อล็อกเป้าหมาย ก่อนจะกระแทกสะโพกสอบสวนความแข็งขืนเข้าไปรวดเดียวจนมิดถึงครึ่งทาง!“อ๊า!”มิลินสะดุ้งเฮือก หวีดร้องสุดเสียงพร้อมกับร่างอรชรที่แอ่นโค้งขึ้นจากที่นอนด้วยความจุกเสียดผสมผสานกับความเสียวซ่านที่แล่นปราดดั่งสายฟ้าฟาด ความใหญ่โตที่รุกล้ำเข้ามาอย่างกะทันหันทำเอาช่องทางคับแคบฉีกกว้างและบีบรัดตัวเกร็งอย่างบ้าคลั่ง สองมือเล็กปัดป่ายสะเปะสะปะก่อนจะจิกเล็

ท่าทางที่เปิดเปลือยทุกสัดส่วนทำให้มิลินรู้สึกอับอายจนต้องเบือนหน้าหนี ทว่าธีรดากลับจ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยสายตาหิวกระหาย เขาขยับสะโพกอัดกระแทกความแข็งขืนเข้าออกรัวเร็ว นัยน์ตาคมกริบกวาดมองดูตัวตนของเขาที่กำลังผลุบโผล่ เคลื่อนเข้าและออก กลืนหายเข้าไปในกลีบเนื้อสีสดที่กำลังบานฉ่ำอย่างตะกละตะกลาม ภาพความงดงามที่กำลังถูกเขาบดขยี้ ปลุกเร้าอารมณ์ดิบให้พุ่งทะยานจนไม่อาจหยุดยั้งได้อีกต่อไปจังหวะรักที่เริ่มต้นอย่างเชื่องช้าและเนิบนาบในคราแรก ค่อย ๆ ไต่ระดับความเร่าร้อนขึ้นทีละระลอกราวกับเกลียวคลื่นที่ก่อตัวกลางมหาสมุทรธีรดาขยับสะโพกสอบสอดประสานเข้าหาความอ่อนนุ่มอย่างแม่นยำและดุดัน ทุกจังหวะการโรมรันเต็มไปด้วยความหนักหน่วงและลึกซึ้ง บดขยี้สติสัมปชัญญะของคุณหนูตัวร้ายให้แหลกสลายกลายเป็นเพียงเถ้าถ่านกลางกองไฟแห่งราคะเมื่อความปรารถนาถูกจุดติดจนลุกโชน พายุอารมณ์ก็โหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง ชายหนุ่มเร่งจังหวะให้เร็วและแรงขึ้นตามอารมณ์ที่สูบฉีด ทั้งสองร่างสอดประสานจังหวะเข้าหากันอย่างลงตัวไร้ที่ติราวกับเกิดมาเพื่อเติมเต็มซึ่งกันและกัน ความเจ็บปวดในตอนต้นมลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความเสียวซ่านที่พุ่ง

“คนบ้า...ทำไมต้องทิ้งรอย”เธอยอมรับว่าตัวเองพ่ายแพ้ให้กับความเร่าร้อนนั้น แต่คำถามที่ตีรวนขึ้นมาท่ามกลางความขุ่นมัวในใจตอนนี้คือ... ไอ้หมาบ้าที่รังแกเธอจนสลบคาอก ได้หายหัวไปตั้งแต่ตอนไหน!มิลินทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาปลายเตียง สวมชุดคลุมอาบน้ำเนื้อหนาปกปิดรอยรักสีกุหลาบอย่างมิดชิด หญิงสาวสูดลมหายใจลึกเพื่อปรับระดับเสียงให้เป็นปกติ ก่อนจะคว้าโทรศัพท์มือถือมากดต่อสายหาไรอัน บอดี้การ์ดคนสนิทและมือขวาคนเก่งของเธอ“นายหญิง... เป็นอะไรหรือเปล่าครับ วันนี้คุณมาร์ตินกับคุณโมนิคถามหาที่โต๊ะอาหาร” ไรอันรับสายแทบจะในทันที น้ำเสียงของชายหนุ่มเจือความร้อนรนและเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเจ้านายสาวที่ไม่เคยละเลยกฎระเบียบกลับไม่ลงมาร่วมโต๊ะอาหาร“ฉันไม่ค่อยสบายน่ะไรอัน” มิลินพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น พลางใช้มืออีกข้างนวดขมับ “น่าจะเพราะเมื่อคืนพายุเข้า อากาศเปลี่ยนกะทันหัน ฉันเลยปวดหัวแถมยังมีไข้ด้วย... นายช่วยสั่งแม่บ้านทำข้าวต้มร้อน ๆ กับคั้นน้ำส้มสดมาให้ฉันที่ห้องที”“ให้ผมตามหมอประจำตระกูลมาดูอาการไหมครับ เสียงนายหญิงฟังดูเพลียมากเลย” ลูกน้องคนสนิทรีบเสนอด้วยความเป็นห่วง“ไม่ต้อง! เอ๊ย... ไม่เป็นไร”

ร่างสูงใหญ่กำยำก้าวอาด ๆ เข้ามาประชิดตัวอย่างคุกคาม ธีรดาไม่ได้หยุดยืนอยู่ห่าง ๆ อย่างที่ควรจะเป็น แต่เขากลับท้าวท่อนแขนแกร่งทั้งสองข้างลงกับพนักพิงและที่วางแขนของโซฟาเดี่ยวตัวกว้าง กักขังร่างอรชรในชุดนอนสายเดี่ยวเนื้อลื่นเอาไว้ในวงแขนชายหนุ่มโน้มใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความร้ายกาจลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวที่เจือด้วยกลิ่นอายบุรุษเพศเป่ารดพวงแก้มขาวเนียนอย่างจงใจนัยน์ตาสีนิลพราวระยับ เลิกคิ้วเข้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทีหงุดหงิดและสายตาขุ่นขวางของคุณหนูมาเฟียอย่างมิลิน ธีรดากระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนจะกระซิบถามหน้าตายด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและอยากปลุกอารมณ์“ทำไมทำสีหน้าอย่างนั้นล่ะครับ... ผมทำไม่ถึงใจเหรอ... หรือว่าค้าง? ถ้าค้าง...”“ฉันไม่ได้ค้าง!!”“อย่าโกหกตัวเองเลย...สีหน้าคุณฟ้อง เราเด้ากันใหม่ได้นะ...ผมพร้อม”คำพูดหยาบโลนที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยัก ทำเอามิลินอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงกับความหน้าด้านหน้าทนของเขา คนอะไรหน้าไม่อาย คิดแต่เรื่องต่ำกว่าสะดือไม่ว่างเว้น เมื่อเธอคิดจะตอบกลับ ทว่าอดีตตำรวจหนุ่มกลับไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ขยับปากด่า เขากระซิบประโยคถัดมาที่สั่