All Chapters of พันธะสารวัตรธีร์: Chapter 71 - Chapter 80

มิลินรู้สึกวูบโหวงกับคำว่า...อยากให้คุณเลิฟ... หมายความว่ายังไง? เธอมองเขาราวกับต้องการขยายความที่มากกว่านี้ แต่ทว่าอีกคนกลับไม่สบตาแล้วก้มลงใช้ริมฝีปากขบกลืนปลายยอดอกแล้วออกแรงดูดราวกับหิวนมของเธอเสียเต็มประดา เสียงดูดจ้วบ ๆ ทำให้เธอต้องแหงนหน้าขึ้น สองมือจับที่ไหล่หนาเกร็งเครียดไปด้วยมัดกล้ามเนื้อจากนั้นลูบไปที่หลังท้ายทอยแทรกเรียวนิ้วเข้ากับกลุ่มผมหนานุ่มแล้วกดลง เขาดูหิวมาก...ท่าทางตะกละตะกลามนั้นช่างทำให้เธอรู้สึกดีเหลือเกิน เขาไม่เพียงแค่ดูดยังใช้ฟันขบตรงปลายเบา ๆ เธอเสียวจนสมองสว่างวาบ ก่อนจะใช้ลิ้นอุ่นปาดตรงปลายแผลบ ๆ ก่อนจะดูดอีกรอบสลับกันทั้งสองเต้าอวบอย่างเท่าเทียม รอบป้านที่เคยเป็นสีชมพูระเรื่อบาง ๆ ค่อย ๆ กลายเป็นสีแดงอย่างแจ่มชัดขึ้น เธอเสียวตั้งแต่หน้าอกลามไปยังหน้าท้อง แล้วก็ทำให้ส่วนเนินเนื้อสวาทด้านในกำลังกระตุกตอด แม้จะไม่มีสิ่งแปลกปลอมล้วงลึกเข้ามา “อื้อ...เดี๋ยว...ยะ...หยุดก่อน” เธอเริ่มทนไม่ไหว จริง ๆ วันนี้ทำไมเขาจึงปรนเปรอนานนัก ผิดกับเขาที่เคยเร่าร้อนและเร่งเสียบกระแทกเธอเหมือนทุกที นี่คล้ายกับกำลัง

ธีรดายกยิ้มมองสีหน้าของคนตรงหน้าที่ทำเหมือนกับจะขาดใจตาย...แม้อยากจะขยับให้ตัวตนผลุบเข้าผลุบออก แต่ในใจก็บอกว่าอย่าเพิ่งรีบ“ให้ผมขยับงั้นเหรอ”“อื้อ...ขยับสิ” มือเล็กคว้าหมับที่สะโพกก่อนจะกดมันลงไป แต่ทว่าอีกคนกลับเกร็งตัวเอาไว้แน่น ทำให้ร่างกายของเธอทรมานมาก“ธีร์” เธอเรียกเขาเสียงเว้าวอน อีกครั้ง เธอไม่อยากยื้อเวลาออกไปอีกแล้ว ร่างกายของเธอดิ้นเร่าต้องการให้เขาเข้ามาเร็ว ๆ“ครับ” เขาขานรับแต่ไม่ขยับ จนสุดท้ายเธอทนไม่ไหว“คุณอยากได้อะไร”ในที่สุดคำนี้ก็หลุดออกจากปากมิลิน และเป็นสิ่งที่เขาเองก็รออยู่เหมือนกัน เขาเองก็อยากพูดถึงความต้องการของตัวเองจะแย่อยู่แล้ว“คบกันไหมครับ”“ฮะ!”คำอุทานของเธอมาพร้อมกับแรงตอดรัดในช่องทางรักที่กำลังฉ่ำด้วยน้ำหวาน ยิ่งไปกว่านั้นมันทำให้ธีรดาถึงกับอ้าปากกว้างครางเสียงต่ำ ๆ“อ้า...คุณนี่ลูกไม้ไม่เบาเลยนะ” เธอรัดเขาแน่น แน่นจนอยากกระแทกหนักสักที แต่ไม่ได้เขาต้องอดทน เพราะนี่คือความต้องการของเขา“คุณ...อย่ามัวแต่พูดรีบเอาเข้าสิ” แน่นอนว่าปากกับใจไม่ตรงกันสักนิด เธอกำลังหวั่นไหว และนั่นทำให้คนอย่างธีรดาจับสังเกตได้ง่ายเธอไม่สบตาเวลาหญิงสาวกำลังโกหกตาใส ม

‘ถ้าอยากรู้ละเอียด...เอาข้อมูลที่เมืองไทยมาแลก’มิลินจ้องตัวอักษรบนหน้าจอโทรศัพท์นิ่ง นัยน์ตาเฉี่ยวคมที่เคยหยิ่งผยองสั่นระริกราวกับถูกกระชากลงสู่ก้นเหวเอกสารลับที่เซเดียนแนบส่งมาเรียกน้ำย่อย ถูกกดเปิดออก นิ้วเรียวเลื่อนหน้าจออ่านเนื้อหาทีละบรรทัด ยิ่งอ่าน... เลือดในกายก็ยิ่งเย็นเฉียบ‘งานประมูลลับช่วงปลายปี... สินค้าชิ้นเอก... มิลิน เฉิน’ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่อเห็นสัญลักษณ์ตราประทับพร้อมลายเซ็นอนุมัติท้ายเอกสาร... ลายเซ็นของคุณปู่ และคุณพ่อของเธอ!หญิงสาวกำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด หัวใจที่เคยแข็งแกร่งดั่งหินผาถูกทุบจนแตกสลายไม่มีชิ้นดีตลกสิ้นดี! เลี้ยงดูทะนุถนอมประดุจเจ้าหญิงบนหอคอยงาช้าง มอบอำนาจให้ถือครอง ที่แท้ก็แค่ขุนให้อ้วนเพื่อรอเชือดในงานประมูล!ความจริงที่ถูกตบหน้าทำเอามิลินแทบหยุดหายใจ ตระกูลเฉินไม่เคยขาดแคลนทายาทผู้ชาย พวกเขาแค่ซ่อนตัวจริงเอาไว้ แล้วผลักเด็กผู้หญิงอย่างเธอขึ้นมารับหน้าเป็นเป้าล่อกระสุน เป็นแค่ตัวหมากที่รอวันถูกเขี่ยทิ้งงั้นเหรอคิดจะขายเธอในช่วงกอบโกยผลประโยชน์สิ้นปี!แต่สิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกสะอิดสะเอียนจนแทบอาเจียน ไม่ใช่ความเลือดเย็นที่เคยเรีย

เสียงเครื่องยนต์สปีดโบ๊ตที่คำรามฝ่าเกลียวคลื่นมาตลอดครึ่งชั่วโมงถูกดับลงดื้อ ๆ ท่ามกลางความมืดมิดของทะเลในระยะที่ไม่ทำให้ใครสังเกตได้เกาะหมายเลขเจ็ดที่กลายเป็นเพียงเงาดำทะมึนถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง เธอเลือกจะหันหลังให้กับคนเหล่านั้น และไม่กลัวว่าจะเผชิญอันตรายอะไรเบื้องหน้าแม้ถูกตามล่าหลังจากนี้ก็ตามมิลินหอบหายใจ มือเล็กที่ซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ตยังคงกำด้ามปืนพกเก็บเสียงเอาไว้แน่น ความหนาวเหน็บจากลมทะเลยังไม่เท่าความเย็นเยียบในอก... แต่สิ่งที่ทำให้สัญชาตญาณระวังภัยของเธอร้องเตือนหนักที่สุดในตอนนี้ ไม่ใช่อดีตที่เพิ่งจากมา แต่เป็นผู้ชายร่างสูงใหญ่ที่กำลังยืนพิงพวงมาลัยเรืออยู่ตรงหน้าต่างหากนี่คิดจะรอห่ากระสุนระรอกใหม่หรือไง“หมดระยะกระสุนของพวกหูตาสับปะรดนั่นแล้ว...”ธีรดาเอ่ยทำลายความเงียบและแรงกดดันจากอีกคน นัยน์ตาสีนิลที่สะท้อนแสงจันทร์จ้องลึกเข้ามา เพื่ออยากจะคุยกับเธอให้รู้เรื่อง“แล้วจะอยู่รอหรือไง”“อย่ากลัวไปเลย ไม่ใช่ว่าพวกนั้นออกเรือไม่ได้เหรอ” จมูกดีจริง ๆ เธอยอมรับเลย“ทีนี้... เรามาคุยเรื่องข้อตกลงของเราก่อนดีไหมครับ คุณหนู”“ฉันไม่ใช่คุณหนู!”“งั้นลองเป็นภรรยาผมดูไหมคร

แสงไฟจากฝั่งแผ่นดินใหญ่เริ่มปรากฏให้เห็นเลือนรางตัดกับเส้นขอบฟ้าสีเข้ม ทว่าแทนที่ความรู้สึกโล่งใจจะก่อตัวขึ้น สัญชาตญาณระวังภัยของมิลินกลับร้องเตือนอย่างหนักสายตาคมเฉี่ยวมองตรงไปยังท่าเรือหลักซึ่งเป็นจุดหมายเดิม ไฟสปอร์ตไลท์สว่างจ้าผิดปกติ รถตู้สีดำสนิทสามคันจอดเรียงรายปิดทางเข้าออก ชายชุดดำนับสิบคนยืนกระจายกำลังตรวจตราทุกตารางนิ้วพวกมันมารอรับถึงที่!ไม่นึกว่าที่เกาะหมายเลขเจ็ดจะส่งข่าวไว เธอทำลายเรือหมดแล้ว เฮลิคอปเตอร์ก็มีแค่ลำเดียว และคงไม่เสี่ยงบินกลางคืนเท่าไหร่หากไม่มีความจำเป็นจริง ๆ“ไอ้พวกเวรเอ๊ย...” มิลินสบถลอดไรฟัน มือเล็กกระชับด้ามปืนพกแน่นเตรียมพร้อมปะทะทว่าคนขับสปีดโบ๊ตกลับไวกว่า ธีรดาหักพวงมาลัยเรือกะทันหันจนตัวเรือเอียงวูบ มิลินต้องคว้าขอบเบาะไว้แน่นเพื่อไม่ให้หน้าคะมำเขาไม่ได้มุ่งหน้าฝ่าดงกระสุนเข้าไปหาพวกมัน แต่กลับกระชากคันเร่งฉีกออกนอกเส้นทาง พุ่งตรงไปยังมุมมืดมิดอีกด้านของชายฝั่ง และซึ่งโชคดีที่ตรงนี้เป็นท่าเรือใหญ่มีพวกเหล่านักท่องเที่ยวจัดปาร์ตีบนเรือด้านนอกชายฝั่งจึงสังเกตเรือได้ยาก“คุณจะไปไหน!”“ท่าเรือนั่นมีแต่พวกหูตาสับปะรดของตระกูลเฉิน ไปตรงนั้นก็เท่า