All Chapters of ลวงรักท่านรองแสนร้าย: Chapter 31 - Chapter 40

08:00น.ชั้นผู้บริหาร....เพลงขวัญ พิณรณี.......ฉันนั่งมองโต๊ะทำงานข้างๆฉันที่เพิ่งจะมาตั้งอยู่ก่อนหน้านี้ไม่กี่นาทีน่าจะเป็นโต๊ะทำงานของเลขาคนใหม่ที่ท่านรองบอกฉันเมื่อวานตึกๆ(เสียงฝีเท้าเดิน)ฉันรีบมองตรงไปยังเสียงของรองเท้าที่ดังมาแต่ไกล กำลังมุ่งหน้าเดินตรงมาทางนี้ก็พบเข้ากับผู้หญิงร่างสูงโปร่งสวมใส่รองเท้าสีแดงสวมใส่สูทสีดำกับกระโปรงสีดำรัดรูปปล่อยผมสยายไปข้างหลังกำลังเดินมุ่งตรงมาทางนี้"สวัสดีค่ะมาหาท่านรองหรือคะ?" ฉันยกมือไหว้เธอคนนั้นไปพร้อมกับเอ่ยถามเธอเธอที่สวมใส่แว่นกันแดดสีชาอยู่ก็ยกมือขึ้นมาหยิบแว่นออกไปจากโครงหน้าของเธอก่อนจะกรีดสายตามองมาทางฉันเธอมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า เท้าจรดหัวก่อนจะกระตุกมุมปากขึ้น"นี่น่ะเหรอคนที่มาทดลองทำงานในตำแหน่งเลขาของคุณศิรัญ" เธอเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงและสายตาที่ดูถูกฉันฉันก็ก้มหน้าลงมองพื้นอย่างไม่กล้าสบตาเธอก่อนที่เธอได้พูดอะไร ก็มีเสียงฝีเท้าของคนอีกคนเดินเข้ามาคนคนนั้นน่าจะเป็นคุณอังศิญา ภรรยาของท่านรอง"คุณศิรัญอยู่ไหม?""อยู่ค่ะช่วงเช้าวันนี้ท่านรองว่างทั้งวันค่ะ" ฉันเอ่ยบอกคุณอังศิญาไป เธอก็พยักหน้าเข้าใจก่อนจะเดินไปเคาะประตู

ฉันกลับมานั่งลงที่เดิมหลังจากที่วางของพักเบรกให้กรรมการบริหารทุกท่านแล้ว"พักการประชุมสิบนาที"ท่านรองเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าสีหน้าของกรรมการทุกท่านดูอิดโรย อาจจะง่วงจากอาหารกลางวันด้วยบ่ายแก่ๆอากาศเย็นๆแบบนี้เหมาะกับการนอนที่สุดเช่นคนข้างๆฉัน เธอแอบโงกหลายโงกแล้วนะ"เอ่อท่านรองครับพอดีมิตเชลล์เพิ่งมาและเขาก็สนใจที่จะเข้ามาร่วมลงทุนกับบริษัทเราแต่เขาเป็นคนสเปนผมพูดสเปนไม่ได้ลามก็ติดงาน""ได้สิครับระหว่างพักเบรกผมจะให้เลขาของผมอธิบายการประชุมที่เราเพิ่งประชุมกันไปเมื่อครู่ให้คุณมิตเชลล์ได้ฟัง""ได้ครับท่านรอง"หนึ่งในกรรมการเอ่ยรับรู้ก่อนจะหันไปมองที่คุณมิตเชลล์ที่เขากำลังนั่งมองมาทางนี้ด้วยสายตาเศร้าท่านรองหันมามองที่ฉันและคุณเคท"ผมจะให้โอกาสคุณทั้งสองคนใครจะเป็นคนไปอธิบายให้คุณมิตเชลล์ฟังเรื่องการประชุมในวันนี้""และถ้าคุณมิตเชลล์ยินดีที่จะร่วมลงทุนกับเราวันนี้ผมจะให้โบนัสพิเศษกับคนนั้นและจะได้รับพิจารณาเป็นพิเศษในตำแหน่งเลขาของผม" ท่านรองเอ่ยขึ้นและหันมองฉันสลับกับคุณเคท ฉันเองก็หันไปมองคุณเคท เธอก็มองมาที่ฉันแวบหนึ่งฉันแอบเห็นสายตาวิตกกังวลของคุณเคทแต่ก็แค่แวบเดียวก่อนที่เธอจะเปลี

"ขอบคุณมากนะริที่แกยอมเสียสละรูปนี้ให้ฉัน"ฉันเอ่ยบอกเอริไปในขณะที่ตัวเองกำลังจ้องมองกรอบสี่เหลี่ยมที่ถูกห่อหุ้มด้วยกระดาษห่อของขวัญสีชมพู(ไม่เป็นไรเพื่อแกเรื่องแค่นี้ฉันให้ได้อยู่แล้ว)"แต่นั้นเท่ากับแกเสียคะแนนเลยนะ"ฉันเอ่ยบอกเอริไปอย่างห่วงใยเธอฉันโทรไปขอคำปรึกษาว่าจะเอาอะไรให้เป็นของขวัญวันเกิดคุณหญิงนฤมิตร เอริเองเสนอให้ฉันนำรูปภาพที่วาดด้วยสีน้ำมันเป็นรูปคุณหญิงจากนักจิตรกรชื่อดังคนที่คุณหญิงชื่นชอบเอริเองก็จัดเตรียมไว้ให้คุณหญิง แต่เธอกลับเสียสละให้ฉันเอารูปนี้ไปแทนฉันล่ะนับถือน้ำใจเธอเสียจริงๆ(ไม่เป็นไรถึงต่อให้ฉันทำดีกับท่านแค่ไหนท่านก็ไม่มองมาทางฉันอยู่แล้ว)"แต่ขุนศึกรักแก"(ขุนศึกรักแต่แม่เขาไม่รัก)"ริ"(ไม่เป็นไรฉันชินแล้วเอ่อว่าแต่แกเถอะมีชุดไปงานยัง?)"มีแล้วนี่ฉันก็กำลังแต่งตัวเพื่อจะไปงานคืนนี้อยู่ว่าแต่แกไปไหม?"(ก็ไปแหละไว้เจอกันนะเดี๋ยวโทรหาฉันไปเตรียมตัวเหมือนกัน)"โอเคจ้าบ๊ายนะ"(จ้า)ฉันวางสายเอริ ฉันก็กดโทรหาแพรวดาว ที่จริงฉันบอกเธอไปแล้วว่าวันนี้จะไม่ไป เพราะมีงานที่บริษัทด่วน แพรวดาวก็ไม่ได้ว่าอะไร(ว่าไงแก?)"แกมีคนไหม?"(มีไม่ต้องคิดมากแกไปทำหน้าทำตัวใ

"ท่านรองยังไม่มาโชคดีไปนะยัยเพลง!"ฉันบ่นอุบกับตัวเองในขณะที่มาถึงหน้าประตูทางเข้าโรงแรมเป็นที่เรียบร้อยแล้วโรงแรมหรูระดับห้าดาวเลยจะดูหรูหราสมราคามากถ้าจะนอนค้างที่นี่ห้าหลักอัพแพงหูฉี่มากฉันคงจะนอนที่บ้านเช่าหลังเก่าดีกว่าแต่ถ้าเป็นไปได้ ฉันก็อยากจะพายายมานอนที่ดีๆแบบนี้บ้าง"ว่าแต่เขาจัดงานกันชั้นไหนนะ?"ฉันพึมพำกับตัวเองอีกครั้งก่อนจะมองซ้ายมองขวาหาเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์เมื่อมองเห็นฉันก็เดินเข้าไปหาโต๊ะประชาสัมพันธ์ทันที"ขอโทษนะคะเขาจัดงานเลี้ยงวันเกิดคุณหญิงนฤมิตรชั้นไหนนะคะ""รอสักครู่นะคะ" ประชาสัมพันธ์ที่เป็นผู้หญิงสวมใส่ชุดยูนิฟอร์มของโรงแรมโดนเฉพาะเอ่ยขึ้นก่อนจะก้มหน้าไปดูจอคอมพิวเตอร์และกดพิมพ์แป้นพิมพ์คีย์บอร์ด้วยสายตาไม่ค่อยเป็นมิตรระหว่างยืนรอฉันก็มองดูบรรยากาศรอบๆไปด้วยผู้คนมากมายผลัดกันเดินเข้าเดินออกบางคนแต่งตัวธรรมดาบางคนแต่งตัวหรูหราสวมร้อยเพชรประดับประดาอย่างกับงานขายเครื่องเพชรพวกคนรวยก็แบบนี้แหละ แข่งกันแต่งตัวออกงานตามสังคมเพื่ออวดความรวยของตัวเองที่คนจนๆอย่างฉันไม่มีวันเข้าใจ"ห้องรับรองชั้นยี่สิบ"" ขอบคุณมากค่ะ"ฉันเอ่ยขอบคุณพนักงานไปพร้อมกับยิ้มให้

ฉันที่กำลังจิบน้ำส้มไปด้วยและมองบรรยากาศในงานไปด้วยสายตาก็ไปสบเข้ากับแผ่นหลังเนียนบางของใครคนหนึ่งที่เธอสวมใส่ชุดเดรสสีทองเปิดแผ่นหลังโชว์เรือนร่างที่เย้ายวนกำลังยืนอยู่ท่ามกลางของผู้คนทั้งชายและหญิงรุมล้อมเธอใบหน้าของเธอสวยเนียนแต่งหน้าโทนอ่อนแต่ทำให้เธอคนนี้ดูมีเสน่ห์และน่ารักพร้อมสวยไปในตัวยิ่งเวลาเธอยิ้ม เธอยิ่งสวย"คุณอังศิญา?"ฉันเอ่ยชื่อของเธอคนที่ฉันกำลังชื่นชมออกไป และหันกลับมามองท่านรองที่ตอนนี้เขาเองก็กำลังจิบไวน์ไป และพูดคุยกับเพื่อนๆในแวดวงธุรกิจไปด้วย ใบหน้าของเขาก็ยิ้มแย้มดูมีความสุขสองคนนี้ ดูเหมาะสมกันมากจังเลยนะ อีกคนก็สวยสง่า อีกคนก็หล่อปานเทพบุตรลงมาจุติแล้วแบบนี้ท่านรองจะอยากมีเมียน้อยเหรอ "โอ้ย?"ฉันที่รู้สึกมึนหัวเพราะภาพตรงหน้ากำลังขึ้นเป็นภาพซ้อน เหมือนตาลาย อย่าบอกว่าฉันจะเป็นลมน่ะ! พรึบ"เป็นอะไรไหมครับ?"เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นข้างหนูฉันและเป็นเจ้าของอ้อมแขนที่รับร่างฉันอยู่ในตอนนี้ฉันจึงหันไปมองคนคนนั้น ก็พบว่า หน้าตาคุ้นๆเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน"ไม่สบายหรือครับไปนั่งพักรับลมข้างนอกก่อนดีกว่าครับ""เดี๋ยวผมพาไป""ได้ค่ะขอบคุณมากนะคะ" ฉันเอ่ยบอกเขาไปพร้อม