All Chapters of ลวงรักท่านรองแสนร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

"พอดีอังยุ่งเรื่องที่มูลนิธินะคะรัญ" อังศิญาเอ่ยเสียงสั่นก่อนจะหันไปยกมืไหว้อากง"สวัสดีค่ะอากงพอดีอังไปที่บ้านคุณแม่มาด้วยและก็ชงน้ำขิงสูตรของตระกูลบ้านอังมาให้อากงทานก่อนนอนด้วยค่ะ""จะได้สดชื่นมีแรง"อังศิญาว่าพร้อมกับพูดเสียงใสและชูของที่อยู่ในมือเธอให้อากงดู"ดีๆอั๊วชอบดื่มชาตระกูลลื้อมากที่สุด....อั๊วอิ่มแล้วอานานาเอาชาที่อาอังไปให้อั๊วดื่มบนห้อง""ได้ค่ะมายดาริ้ง"นานาว่าพลางทำหน้าตาหวานหยดย้อยใส่อากงก่อนจะหันมาจ้องหน้าอังศิญาก่อนจะยกยิ้มมุมปากขึ้นอย่างผู้ที่เหนือชั้นกว่า"ฉันไม่ได้ทำเพราะเธอ"อังศิญาว่ากดเสียงต่ำใส่นานาไปให้ได้ยินแค่เธอสองคน"หึและมาดูกันว่าใครจะได้ดีกว่ากัน"นานาเองก็กดเสียงต่ำใส่อังศิญาและทั้งสองก็จ้องหน้ากันอีกครั้งอย่างไม่ยอมใคร"อานานาเร็วๆ"อากงที่รอไม่ไหว จนต้องเรียกเร่งนานา เพราะเขานั้นอยากจะทำเรื่องอยากว่ากับเมียเด็กคนนี้แล้วเหลือเกินและยาของอังศิญา ก็เหมือนยาปลุกกำหนัดให้เขา ได้มีแรงกระปรี้กระเปร่าทำให้นานาและเขามีความสุขแบบที่ต้องการได้"ค่าาาา"นานาขานรับเสียงหวานก่อนจะหันหลังสะบัดปรอยผมแรงจนเกือบโดนหน้าอังศิญา อังศิญาคับแค้นใจแต่ก็ทำท่าทางอะไรออกไปมาก

7:30น.บริษัทวิหารไกลกาลเนชั่นกรุ๊ป.....เพลงขวัญ พิณรณี...."สวัสดีค่ะพี่ยาม"ฉันเอ่ยทักทายพี่ยามเสียงใสในขณะที่ขาข้างซ้ายก้าวเข้ามาในเขตของบริษัทแล้วพี่ยาม ก็คือคนเดียวกับที่ฉันมาฝากเรซูเม่ไว้ให้เขาเมื่อวันก่อน เขาเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ฉันได้งานนี้"ขนมใส่ไส้ค่ะ"ฉันว่าพร้อมกับยื่น"ให้ผมเหรอ?"พี่ยามว่าพลางใช้มือชี้หน้าตัวเองด้วยสายตางงๆ"ใช่ค่ะขนมยายหนูเองอร่อยมากเลยนะคะ"ฉันว่าพร้อมกับยิ้มกว้างให้พี่ยาม พี่ยามก็ทำหน้างงแต่ก็ยอมยื่นมือมารับถุงใส่ขนมไปจากฉัน"สวัสดีค่ะหนูไปก่อนนะคะ"ฉันว่าเสร็จก็ยกมือไหว้เขาก่อนจะเดินเข้าไปในตัวอาคาร เดินยิ้มตลอดทางด้วยความอิ่มเอมใจ ที่ฉันจะได้ทำงานในบริษัทที่ใหญ่โตแห่งนี้ ไม่คิดไม่ฝันเลยนะตึกๆๆๆฉันเดินไปหยุดที่หน้าห้องทำงานของท่านรองประธาน ห้องที่ฉันมาเมื่อวาน แต่ชั้นนี้ไม่ว่าจะเวลาไหน ก็เงียบเชียบ จนรู้สึกวังเวงชอบกล "ตอนนี้เพิ่งจะเจ็ดโมงกว่าท่านรองคงยังไม่มาหรอกมั้ง"ฉันพึมพำขึ้นแต่ก็ไม่รู้จะไปรอตรงไหน เลยยืนอยู่หน้าห้องแบบนั้น ในมือก็ยังคงถือถุงขนมใส่ไส้ของยายอีกถุงไว้ในมือพลางก่อนลมหายใจให้รู้สึกผ่อนคลาย"เธอพิณรณีใช่ไหม?"เสียงเข้มเอ่ยขึ้นดังม

ศิรัญที่เห็นแบบนั้นเขาก็รีบนั่งยองๆลงตรงหน้าของอังศิญาด้วยแววตาเป็นห่วง"ขอรัญดูหน่อยนะ""ค่ะ" อังศิญาว่าพลางยิ้มอ่อนโยนให้ศิรัญ เขาก็ยิ้มหวานให้เธอก่อนจะค่อยๆเอื้อมมือหนาที่อุ่นไปประคองข้อเท้าของเธออย่างประคบประหงมราวกับกำลังจับเท้าเด็กแรกเกิด"เจ็บบอกรัญนะครับ""ค่ะ"ศิรัญที่ค่อยๆถอดรองเท้าส้นเข้มออกไปจากเท้าขาวของอังศิญาอย่างเบามือที่สุดพร้อมกับเอ่ยบอกภรรยาสุดที่รักด้วยน้ำเสียงโทนนุ่ม เผื่อเขาทำแรงไป ภรรยาเขาจะได้บอกเขาและจะได้ไม่เจ็บไปมากกว่านี้"เจ็บมากไหมครับ" "โอ๊ะพอได้ค่ะรัญ"อังศิญาว่าหลังจากที่ศิรัญจับข้อเท้าของเธอนวดคลึงไปมาอย่างอ่อนโยนและโดนจุดสำคัญเพื่อให้เส้นที่มันพลิกได้กลับมาคงเดิมก๊อกๆๆเสียงประตูห้องของศิรัญดังขึ้นสามครั้งก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออกโดยผู้หญิงหน้าตาสวยเรียวใสไร้ที่ติ เธอแต่งเติมหน้าด้วยโทนสีอ่อนริมฝีปากกระจับถูกแต่งเติมด้วยสีชมพูพิ้งค์เข้ารับกับใบหน้าของเธอพอดีเธอทำให้เธอดูเป็นธรรมชาติ สวยใสสมวัย ในมือของเธอถือกะละมังพลาสติกสีดำไว้ก่อนจะเดินมุ่งตรงมายังบุคคลสองคนที่มองเธอเป็นจุดเดียว"น้ำเย็นค่ะท่านรอง"พิณรณีเอ่ยขึ้นก่อนจะค่อยๆวางกะละมังลงบนพื้นตรงหน้า

เพลงขวัญ พิณรณี...... กริ๊งๆๆๆ "อุ๊ย!"ฉันสะดุ้งตกใจที่ห่วงเหม่อใจลอยอยู่ๆก็มีเสียงดังจากโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานของฉันดังขึ้น ฉันจึงรีบวางถาดน้ำส้มที่ถืออยู่นานนับหลายนาทีลงบนโต๊ะและรีบไปคว้าโทรศัพท์มากดรับสาย "สวัสดีค่ะหน้าห้องท่านรองประธานรับสายค่ะ" (คุณพิณรณีน้ำส้มของคุณอังศิญาได้หรือยังครับ?)เสียงเรียบของท่านรองเอ่ยเข้ามาในปลายสาย ทำให้ฉันทำหน้าเหวอทันที "อ้อดะได้แล้วค่ะดิฉันกำลังเอาเข้าไปให้แล้วค่ะ" (งั้นก็แค่นี้ครับ)สิ้นคำพูดของท่านประธานก็วางสายไป ฉันก็รีบเก็บโทรศัพท์ลงที่เดิมและรีบยกถาดน้ำส้มขึ้นมาถืออีกครั้ง พร้อมกับสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อให้กำลังใจตัวเอง ท่านรองคงไม่ใจร้ายถึงขั้นไล่ฉันออกหรอกมั้ง ถ้าฉันไม่ได้ตำแหน่งเลขาก็ไม่เป็นไร ขอแค่ให้ได้ทำงานที่นี่ในตำแหน่งอะไรก็ได้เหมือนกัน แต่ที่จริงฉันก็อยากทำงานให้ตรงสายที่เรียนมานะ ก๊อกๆๆๆ ฉันยื่นมือไปเคาะประตูห้องท่านรองหลังจากยืนสงบจิตสงบใจได้แล้ว ฉันเปิดประตูเข้าไปและจัดการใช้มืออีกข้างปิดประตูด้วยให้เบามือที่สุด เมื่อเดินเข้ามาในห้องก็พบว่าคุณศิรัญนั่งอยู่กับคุณอังศิญาที่โต๊ะรับแขกด้านหน้าโต๊ะทำงานของท่า

ฉันหน้าเสียก่อนจะรีบลุกขึ้นแต่ก่อนที่จะวิ่งตามท่านรองไป ฉันยังหันมามองอาหารบนโต๊ะด้วยสายตาละห้อย "เสียดายอ่ะ"ฉันเบะปากก่อนจะยกมือบ๊ายบายอาหารบนโต๊ะก่อนจะหยิบของของตัวเองและของของท่านรองที่นำมาฝากคุณสินชัยวางอยู่บนโต๊ะข้างตัวมาถือไว้และรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามหลังท่านรองไปติดๆ "ผมมาหาคุณสินชัย"ท่านรองเอ่ยขึ้นเมื่อเรามาหยุดที่หน้าโต๊ะหน้าห้องของเลขาคุณสินชัย ฉันก็เดินตามหลังท่านรองมาติดๆแต่เว้นระยะห่างช่วงแขน"เชิญด้านในค่ะท่านสินชัยกำลังรอคุณอยู่"เลขาคุณสินชัยว่าพร้อมกับผายมือเชื้อเชิญให้ท่านรองเข้าไปยังด้านในนี่คงจะเปฺ็นผู้จัดการห้างของขุนศึกกับเอริสินะนี่เพื่อนฉันสองคน มาได้ไกลมากๆพวกเขาเก่งจริงๆก๊อกๆๆๆ"เข้ามา"เสียงเข้มดังมาจากข้างในเมื่อเลขาสาวสวยที่แต่งตัวรัดแนบเนื้อ ดูเซ็กซี่และมีเสน่ห์ไปในตัว เธอน่าจะอายุประมาณสามสิบกลางๆเพราะสวยและชำนาญ"เชิญค่ะ""ขอบคุณค่ะ" ฉันเอ่ยขอบคุณเลขาและก้มศีรษะให้เพื่อทำความเคารพ ก่อนจะยิ้มให้เธอ แต่เธอกลับไม่ยิ้มให้ฉันแถมยังมองฉันอีกด้วยสายตาเหยียดเพราะเธอใช้หางตามองฉันทำอะไรผิดอีกหรือเปล่า?เมื่อหันกลับมาจากเลขาของคุณสินชัยก็พบกับสายตาพิฆาตของ