All Chapters of ลวงรักท่านรองแสนร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

"ท่านรองจะกลับบ้านแล้วหรือคะ? "ฉันผุดลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินเสียงประตูของท่านรองเปิดออก "อืมคุณก็กลับได้แล้ว" "ค่ะสวัสดีตอนเย็นค่ะท่านรอง"ฉันเอ่ยบอกท่านรองไปพร้อมกับก้มศีรษะให้เขาอย่างเคารพ ท่านรองก็เดินผ่านฉันไปเลย โดยไม่ได้พูดหรือมองฉัน ฉันเมื่อท่านรองกลับไปแล้ว ก็จัดการหยิบถุงเสื้อผ้าเพื่อจะกลับบ้านเหมือนกัน ถ้าช้าไปกว่านี้ มีหวังรถเมล์หมด และมีหวังต้องขึ้นรถเเท็กซี่กล้บแน่ๆ ฉันรีบถือของพะรุงพะรังออกมาจากชั้นทำงานของท่านรองกดลิฟท์และเข้าไปในลิฟท์ทันที ฉันจัดการทำความสะอาดโต๊ะตัวเองเรียบร้อยแล้ว พร้อมกลับได้ทุกเมื่อรอแค่ท่านรองกลับบ้าน ติ๊ง ประตูลิฟท์เปิดออกฉันก็ก้าวขาอแกมาจากลิฟท์มุ่งตรงออกจากบริษัท ผ่านประตูยามก็ไม่ใช่พี่คนเดิม สงสัยจะเปลี่ยนเวร "กลับก่อนนะคะคุณลุงยาม" ฉันเอ่ยทักทายลุงยามไปพร้อมกับโค้งศีรษะให้เขาอย่างเคารพ คุณลุงยามก็โค้งศีรษะให้ฉันก่อนจะยิ้มกว้างให้ฉันเช่นกัน "กลับบ้านดีๆอิหนู" "ค่ะขอบคุณค่ะ" ฉันตอบลุงยามเสียงใสพลางยิ้มให้เขาไปด้วยก่อนจะรีบหันกลับมาตั้งใจเดินตามทางฟุตบาทไปเรื่อยๆเพื่อไปยังป้ายรถเมล์ที่อยู่เลยบริษัทไปเพีย

โรงพยาบาล AL 23:30น. "คุณยายเนื้อตัวมีแต่รอยฟกช้ำ" "ทางเราได้ทำการเอ็กซเรย์ก็พบว่าข้างในของคุณยายเกิดการอักเสบจากการโดนกระแทกด้วยของหนัก" "จนทำให้ข้างในเกิดอาการบอบช้ำ" "ทางเราจึงจะให้คุณยายนอนพักรอดูอาการอีกสองสามวันทางคุณจะว่ายังไงคะ?" คุณหมอเจ้าของเคสคุณยายเอ่ยขึ้น ฉันที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเธอก็มองหน้าเธอและนิ่งเงียบไปนิด "ค่าใช้จ่ายจะสูงไหมคะ"นั่นเป็นคำที่ฉันไม่อยากจะเอ่ยออกไปเลยจริงๆ เพราะเงิน ไม่สามารถที่จะซื้อชีวิตของยายฉันไว้ได้ ไม่ว่ายังไง ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร ฉันก็ยอมเพื่อจะหาเงินมารักษายายให้ได้ "คุณน่าจะรู้อยู่แล้วว่าโรงพยาบาลของเราเป็นโรงพยาบาลของเอกชนอาจจะมีค่าใช้จ่ายสูงกว่าโรงพยาบาลรัฐ" "เกินกว่าเท่าตัว" "ดิฉันทราบค่ะคุณหมอจัดการให้คุณยายของฉันรักษาในแบบของคุณหมอเลยค่ะ"ฉันเอ่ยบอกคุณหมอไป เธอก็พยักหน้ารับรู้ก่อนจะจดรายละเอียดลงในแฟ้มการรักษา "ให้คุณยายนอนห้องพักฟื้นรวมนะคะ" "พักฟื้นรวมของเราจะไม่ได้รวมเยอะหลายเตียงค่ะ" "แต่เป็นห้องรวมสี่เตียงถูกที่สุดในแพ็กเกจการรักษาของเราแล้วค่ะ" "ได้ค่ะขอบคุณนะคะ" ฉันว่าพร้อมกับยกมือไหว้คุณหมอไปก่อนจะเดินออกมาจากห

"เรื่องเงิน"พิณรณีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอึกอัก ผมจึงชำเลืองหางตาไปมองเธอ เพราะผมกำลังขับรถอยู่ จึงละสายตาจากถนนไปมองเธออย่างเต็มตาไม่ได้"ถ้าเธอจะหมายถึงหนี้พวกนั้นสามแสน" ผมเอ่ยขึ้นเสียงเรียบเป็นจังหวะที่ผมตีไฟเลี้ยวรถจะจอดข้างทาง"เธอไม่ต้องห่วงฉันจะหักจากเงินเดือนพนักงานเธอ"ผมเอ่ยบอกเธอไปตามความจริงผมเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่เธอไปที่ผับนั่นคนเดียวและไปโวยวายใส่การ์ดจนเจ้าของผับมา"โชคดีของเธอนะที่ฉันพาลูกค้าไปสังสรรค์คืนนี้น่ะไม่งั้นชีวิตเธอได้เปลี่ยนไปตลอดกาลแน่พิณรณี" ผมเอ่ยบอกเธอเสียงเรียบเป็นจังหวะเดียวกับที่รถผมจอดเทียบพงหญ้าข้างทาง"ดิฉันต้องขอขอบคุณท่านรองมากๆๆเลยค่ะที่ช่วยฉันมาจากไอ้เสี่ยทัชนั้น ไม่งั้นมีหวังฉันแย่แน่เลยค่ะ""ส่วนเรื่องหนี้ท่านรองหักจากเงินเดือนของดิฉันได้เลยค่ะ" เธอว่าพร้อมกับยกมือไหว้ผมแววตาของเธอสั่นไหวเนื้อตัวสั่นเทา ทำไมผมเห็นสายตาเศร้าที่เต็มไปด้วยความทุกข์ความเศร้าในแววตาคู่นั้นของเธอ ผมก็อดที่จะสงสารเธอไม่ได้แต่ผมก็รู้ดี ว่านี่อาจจะเป็นการจัดฉากของไอ้ทศพลก็ได้ เพราะวันตอนที่ผมอยู่ในผับ ผมก็เห็นมันเหมือนกันมันจะช่างเหมาะเจาะอะไรขนาดนั้น ผมเจอไอ้ท

"ฮัลโหลใช่แพรวดาวไหม?" ฉันเอ่ยถามปลายสายไปในขณะที่รอสายไม่นานปลายสายก็รับสายฉัน(ใช่จ้ายัยเพลงขวัญ)"แกบันทึกเบอร์ฉันไว้เหรอ?"(ก็เราแลกเบอร์โทรกันเนอะว่าแต่แกมีอะไร)"ฉันอยากหางานทำในช่วงกลางคืนน่ะ"(บริษัทที่แกทำก็งานดีเงินดีไม่ใช่เหรอแล้วทำไมยังต้องหางานเสริมทำอีก?)แพรวดาวเอ่ยถามกลับมาอย่างสงสัย"ใช่บริษัทที่ฉันทำเงินดีอย่างที่เธอว่าแต่ตอนนี้ยายฉันป่วยรักษาอยู่ที่โรงพยาบาลอีกสองวันจะต้องออกจากโรงพยาบาลแต่ฉันไม่มีเงินไปจ่ายน่ะ""เลยอยากจะขอให้แกช่วยฉัน"(อ้อก็ได้แต่แกจะกล้าทำไมงานที่ฉันจะเสนอ?)"งานหนักงานเบาฉันไม่กี่ยงแต่ขอไม่เอางานขายตัวก็พอ"(ยัยเพลง!!!)"ขอโทษแต่ฉันพูดจริงนะและฉันก็รู้ว่าแกไม่ได้ทำงานขายตัว" ฉันเอ่ยขอโทษเเพรวดาวไป อย่างไม่ได้ตั้งแต่ที่จะแซะเธอ แต่ฉันพูดความจริง ว่าฉันไม่อยากทำงานแบบนั้นจริงๆฉันไม่สามารถยอมรับตัวเองให้นอนกับชายหลายคน ในเวลาเดียวกันไม่ได้(ฉันรู้ว่าแกไม่ได้ตั้งใจว่าฉันเหมือนเพื่อนคนอื่น)(เอ๋แหละฉันจะหางานให้แกแต่แก่จะทำงานแบบฉันได้ไหมนี่สิ?)"แกไม่ได้ทำงานขายตัวฉันก็ต้องทำได้สิ?"(แฟนฉันเขาเป็นเจ้าของคาสิโนและตอนนี้ฉันก็ทำงานอยู่ในนั้น)"แกทำตำแ

04:30น."เสี่ยทศมองแกตาเป็นมันเลยยัยเพลง""ใครเสี่ยทศ?"ฉันเอ่ยถามแพรวดาวไปในขณะที่เธอเอ่ยขึ้นตอนขับรถพาฉันไปส่งที่บ้านฉันเพื่อจะไปทำขนมขายต่อในตอนเช้า"ก็คนที่แกเดินชนเขาไง""อ้อคนนั้น" ฉันพยักหน้ารับพร้อมกับเอ่ยออกไปอย่างนึกขึ้นได้ ว่าคนที่ฉันเดินชนคนนั้นคือเสี่ยทศ"เขาเป็นลูกค้าที่คาสิโนเหรอ?""ลูกค้าที่ไหนล่ะนั้นแหละเจ้าของคาสิโนที่เธอกับฉันทำงานอยู่" แพรวดาวว่าไปฉันนี่ถึงกับอ้าปากค้าง"และฉันจะโดนไล่ออกไหมอย่างนี้ที่ไปเดินชนเขา?""เขามองเธอด้วยสายตาอยากได้แบบนั้นคงจะโดนไล่ออกหรอก"แพรวดาวว่าเสียงเข้ม พร้อมกับหันมามองหน้าฉันและกระตุกยิ้มมุมปากขึ้น "อยากได้?"ฉันทวนคำแพรวดาวไปอย่างไม่เข้าใจ ฉันไม่ได้อินโนเซ้นท์แต่แค่ไม่เข้าใจคำว่าอยากได้ความหมายที่แพรวดาวจะสื่อมันหมายถึงอะไร"ก็ใช่น่ะสิเสี่ยทศเขายังไม่มีเมียและอีกอย่างเขาก็รวยมากถ้าแกได้เป็นเด็กเขาและเขาเกิดรักแกหลงแกขึ้นมาเนี่ยชีวิตแกกับยายของแกจะสุขสบายไปทั้งชาติ""แกฉันไม่ได้ชอบเขาหนิ""เขาออกจะหล่อขนาดนั้นแกไม่ชอบเขาได้ยังไง?""ไม่รู้สิ...แต่ฉันไม่ชอบเขา""ฉันเองก็ไม่ได้ชอบเสี่ยของฉันหรอกแต่ที่ฉันอยู่ไปก็เพื่อเงินและความสุขสบายอย