Semua Bab หย่าแล้วเป็นเศรษฐีนี: Bab 51 - Bab 60

ตอนที่ 51 ซากร้านรุ่งเช้าหลังคืนแห่งเปลวเพลิง ท้องฟ้าเหนือเมืองยังคงหม่นมัวด้วยกลุ่มควันสีเทา กลิ่นไม้ไหม้และแป้งสุกเกรียมลอยอวลไปทั่วถนน ผู้คนที่เดินผ่านต่างชะลอฝีเท้า บ้างยกแขนเสื้อขึ้นปิดจมูก บ้างยืนมองภาพเบื้องหน้าด้วยแววตาเสียดายร้านหมั่นโถวของกู้หว่านหนิงที่เคยคึกคักตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง บัดนี้เหลือเพียงเสาไม้ดำเกรียม หลังคาถล่มลงมากองกับพื้น โต๊ะ เก้าอี้ เตานึ่ง และชั้นวางสินค้ากลายเป็นเศษซากที่แยกไม่ออกว่าเดิมทีเคยเป็นสิ่งใดป้ายร้านที่นางตั้งใจออกแบบด้วยตนเองตกอยู่ท่ามกลางกองเถ้าถ่าน ตัวอักษรซึ่งเคยโดดเด่นถูกไฟเผาไปกว่าครึ่ง เหลือเพียงคำว่า กู้ ที่ยังพอมองเห็นได้รางเลือนกู้หว่านหนิงยืนอยู่หน้าร้านอย่างเงียบงันนางสวมเสื้อคลุมสีเรียบ เรือนผมถูกรวบไว้อย่างลวก ๆ ใบหน้าซีดเล็กน้อยเพราะเมื่อคืนแทบไม่ได้นอน แต่แผ่นหลังของนางยังคงตั้งตรง ดวงตาจับจ้องซากร้านโดยไม่หลบหนีด้านหลังของนางมีเสี่ยวอวี่ เด็กกำพร้าที่รับเข้ามาช่วยงาน รวมถึงคนงานในร้านอีกหลายคน ทุกคนมีสภาพอิดโรย ดวงตาแดงก่ำ บางคนมีผ้าพันแผลอยู่ตามแขนเพราะช่วยกันขนของออกจากกองเพลิงเมื่อคืนไม่มีใครกล้าส่งเสียงทุกคนรู้ดีว่า

ตอนที่ 53 เริ่มสืบกลิ่นไหม้ยังคงติดอยู่ในอากาศ แม้เปลวเพลิงจะถูกดับลงตั้งแต่เมื่อคืนแล้วก็ตามรุ่งเช้า แสงอาทิตย์สีซีดส่องผ่านม่านหมอกลงมากระทบซากไม้ดำเกรียมหน้าร้านหมั่นโถวของกู้หว่านหนิง เสาไม้ด้านหนึ่งถูกไฟเผาจนแตกเป็นรอยลึก หลังคาบางส่วนพังลงมา เศษกระเบื้องกระจัดกระจายเต็มพื้น ส่วนประตูร้านที่เคยทาสีใหม่อย่างเรียบร้อยกลับเหลือเพียงบานไม้บิดเบี้ยวที่ดำสนิทไปครึ่งหนึ่งคนงานของร้านช่วยกันขนเศษไม้ที่ไหม้ออกไป เด็กกำพร้าหลายคนมีสีหน้าหวาดกลัว บางคนยังไม่กล้าเข้าใกล้บริเวณที่เกิดเหตุ เพราะเมื่อคืนพวกเขาเกือบต้องสูญเสียสถานที่ซึ่งเปรียบเสมือนบ้านหลังแรกในชีวิตไปกู้หว่านหนิงยืนอยู่หน้าร้าน แขนเสื้อถูกพับขึ้นถึงข้อศอก ใบหน้าของนางมีรอยเขม่าจาง ๆ แต่แววตากลับสงบนิ่งกว่าทุกคนนางไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้โวยวาย และไม่ได้แสดงความอ่อนแอออกมาแม้แต่น้อยทว่าใครก็ตามที่รู้จักนางดี ย่อมมองออกว่าความเงียบสงบเช่นนี้อันตรายยิ่งกว่าความโกรธที่ระเบิดออกมาเสียอีกเสียงล้อรถม้าหยุดลงตรงหน้าร้านมู่จิ่งเหยียนก้าวลงมาจากรถม้าในชุดพ่อค้าสีเข้มธรรมดาเช่นเคย เขาไม่ได้พาผู้ติดตามมามาก มีเพียงอาเฉินที่เดินตามหลังม

ตอนที่ 55 ผู้บงการถูกจับฟ้ายังไม่ทันสว่างเต็มที่ ประตูด้านข้างของที่ว่าการเมืองก็ถูกเคาะขึ้นสามครั้งเสียงเคาะไม่ดังนัก แต่มีจังหวะสม่ำเสมอราวกับผู้มาเยือนไม่ต้องการให้คนภายนอกรู้มือปราบเฉินซึ่งรับหน้าที่เฝ้าเวรคืนนั้นเดินออกมาเปิดประตูด้วยสีหน้าง่วงงุน ทว่าเมื่อมองเห็นห่อผ้าสีดำที่วางอยู่บนขั้นบันได ความง่วงทั้งหมดก็หายไปในทันทีหน้าประตูไม่มีผู้ใดตรอกด้านข้างว่างเปล่า มีเพียงหมอกยามเช้าลอยต่ำเหนือพื้นหินมือปราบเฉินก้มลงหยิบห่อผ้า เขารู้สึกได้ถึงน้ำหนักของสิ่งของหลายชิ้นด้านใน เมื่อเปิดออกดู ก็พบถุงเงิน สมุดบัญชี กระดาษนัดหมาย และคำให้การที่ถูกเขียนไว้อย่างละเอียดกระดาษแผ่นบนสุดมีเพียงข้อความสั้น ๆ"หลักฐานคดีวางเพลิงร้านของกู้หว่านหนิง พยานสองคนถูกควบคุมตัวอยู่ที่โกดังร้างฝั่งเหนือ จงนำกำลังไปจับโดยเร็ว ก่อนผู้บงการจะไหวตัว"ไม่มีชื่อผู้ส่งไม่มีตราประทับไม่มีสิ่งใดบอกได้ว่าหลักฐานเหล่านี้มาจากผู้ใดมือปราบเฉินรีบถือห่อผ้าวิ่งเข้าไปด้านใน เขาเคาะประตูห้องของหัวหน้ามือปราบอย่างแรงจนคนทั้งเรือนตื่น"หัวหน้าเฉา เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ"เฉาหย่งเปิดประตูออกมาด้วยสีหน้าไม่พอใจ"ฟ้าย

ตอนที่ 57 เปิดร้านใหม่ก่อนรุ่งสาง ถนนหน้าร้านของกู้หว่านหนิงก็มีผู้คนมารวมตัวกันแล้วท้องฟ้ายังเป็นสีเทาเข้ม โคมไฟสองข้างประตูยังส่องแสงสีส้มอ่อนลงบนพื้นหิน แต่เสียงพูดคุยกลับดังต่อเนื่องราวกับตลาดเปิดมานานหลายชั่วยามลูกค้าบางคนมาพร้อมตะกร้า บางคนอุ้มเด็กเล็กไว้ในอ้อมแขน พ่อค้าหลายคนที่ต้องออกไปตั้งแผงแต่เช้าก็มายืนต่อแถว หวังซื้อหมั่นโถวร้อนกับน้ำเต้าหู้ไปกินระหว่างจัดร้านบางคนไม่ได้ตั้งใจมาซื้อของมากนัก เพียงอยากมาเห็นร้านใหม่ของกู้หว่านหนิงด้วยตาตนเองร้านที่เคยถูกเผาเกือบวอดทั้งหลัง บัดนี้กลับสร้างขึ้นใหม่อย่างสง่างาม ประตูไม้บานใหญ่ทาสีเข้ม ป้ายร้านถูกแขวนไว้สูงกว่าเดิม ตัวอักษรสีทองเด่นชัดแม้ในยามฟ้ายังไม่สว่างริมชายคามีโคมแดงแขวนเรียงกันอย่างเป็นระเบียบหน้าร้านมีพื้นที่กว้างสำหรับรับคำสั่งซื้อ ด้านข้างมีโต๊ะและม้านั่งสำหรับผู้ที่ต้องการนั่งกิน ส่วนช่องรับสินค้าแยกออกไปอีกด้าน ทำให้ผู้คนไม่ต้องเบียดเสียดกันเหมือนเมื่อก่อนหญิงชราผู้หนึ่งยืนอยู่แถวหน้า นางมองประตูร้านแล้วกล่าวกับคนข้างกายว่า"ข้ามาตั้งแต่ยังไม่ได้ยินเสียงไก่ขัน คิดว่าจะเป็นคนแรกเสียอีก"ชายขายผักที่ยืนอยู่ด้

ตอนที่ 59 ไม่มีใครแซงได้หลังจากร้านใหม่ของกู้หว่านหนิงเปิดได้ไม่นาน ชื่อเสียงของนางก็ไม่ได้หยุดอยู่เพียงในเมืองพ่อค้าต่างเมืองเริ่มเดินทางมา เจ้าของโรงเตี๊ยมสั่งซื้อเป็นประจำ กองคาราวานหลายกลุ่มแวะมาซื้อหมั่นโถวสำหรับเดินทาง แม้แต่คนจากเมืองข้างเคียงยังยอมออกเดินทางตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง เพื่อให้มาถึงร้านก่อนสินค้าบางอย่างขายหมดยิ่งร้านของกู้หว่านหนิงคึกคัก ร้านขนมและร้านแป้งอื่นในเมืองก็ยิ่งเงียบเหงาหลังเถ้าแก่หานถูกจับ ร้านฝูเซียงต้องปิดประตูชั่วคราว ลูกจ้างหลายคนแยกย้ายไปหางานใหม่ ส่วนร้านคู่แข่งที่เหลือต่างเคยคิดว่าตนจะมีโอกาสแย่งลูกค้าของฝูเซียงกลับมาแต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับตรงกันข้ามลูกค้าส่วนใหญ่ไม่ได้หันไปหาร้านอื่นพวกเขากลับไปต่อแถวหน้าร้านของกู้หว่านหนิงเช้าวันหนึ่ง เจ้าของร้านขนมห้าแห่งมารวมตัวกันในห้องด้านหลังของโรงน้ำชาชิงเฟิงผู้ที่นั่งตรงหัวโต๊ะคือเถ้าแก่โจว เจ้าของร้านขนมจินอวี้ เขาเป็นชายวัยห้าสิบกว่า รูปร่างอ้วน ใบหน้ากลม และมีนิสัยชอบเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเวลาครุ่นคิดข้างกันคือเถ้าแก่ซุน เจ้าของร้านแป้งรุ่งเรือง เถ้าแก่เฉียนจากร้านขนมหวานหอม เถ้าแก่หลิวจากร้านอาหารเ