All Chapters of หย่าแล้วเป็นเศรษฐีนี: Chapter 61 - Chapter 70

ตอนที่ 61 ซื้อโรงสีแห่งแรกแม้หอม่านเซียงจะได้รับการยอมรับว่าเป็นร้านอาหารอันดับหนึ่งของเมือง แต่กู้หว่านหนิงกลับไม่ได้ปล่อยให้ตนเองจมอยู่กับคำชื่นชมแม้แต่น้อยเช้าวันถัดจากการประชุมสมาคมพ่อค้า ป้ายรางวัลยังแขวนอยู่ข้างรายชื่อผู้มีพระคุณ ลูกค้าที่เดินเข้าร้านต่างหยุดมองและกล่าวแสดงความยินดี บางคนตั้งใจซื้อซาลาเปามากกว่าปกติเพื่อฉลองให้ร้าน บางคนพาญาติจากต่างเมืองมาเยี่ยมชมครัวใหญ่กับระบบป้ายหมายเลขที่กำลังเป็นที่กล่าวถึงภายในร้านเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะแต่บนชั้นสองของห้องบัญชี บรรยากาศกลับเคร่งเครียดกว่าทุกวันกู้หว่านหนิงนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้ เบื้องหน้ามีสมุดบัญชีหลายเล่มวางเรียงกัน ทั้งบัญชีขายหน้าร้าน บัญชีส่งสินค้าให้โรงเตี๊ยม บัญชีวัตถุดิบ และบัญชีคำสั่งซื้อจากพ่อค้าต่างเมืองเสี่ยวเป่านั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม กำลังใช้พู่กันจดจำนวนแป้งที่ร้านใช้ในแต่ละวันเดิมทีทุกคนเรียกเด็กหนุ่มว่าเสี่ยวหลิวตามลำดับที่เขาเคยใช้ตอนเร่ร่อนอยู่กับเด็กคนอื่น แต่หลังจากเข้ามาอยู่กับหอม่านเซียง กู้หว่านหนิงได้ตั้งชื่อใหม่ให้เขาว่าเสี่ยวเป่า เพราะนางเห็นว่าเด็กทุกคนควรมีชื่อของตน ไม่ใช่เพียงตัวเลขที่ผู้อื่นใ

ตอนที่ 63 ซื้อโกดังหลังจากโรงสีเว่ยหนิงเดินเครื่องได้อย่างมั่นคง ปัญหาที่กู้หว่านหนิงเคยกังวลเรื่องแป้งขาดตลาดก็ลดลงไปมากแต่เพียงไม่กี่วัน ปัญหาใหม่กลับตามมาเร็วกว่าที่ทุกคนคาดไว้เช้าวันหนึ่ง รถเกวียนจากหมู่บ้านทางเหนือเข้ามาจอดเต็มลานโรงสีตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง กระสอบข้าวสาลีถูกเรียงสูงอยู่บนเกวียนแต่ละคัน ชาวนาหลายครอบครัวพากันนำผลผลิตมาขาย หลังได้ยินว่าโรงสีเว่ยหนิงรับซื้อในราคายุติธรรม ชั่งน้ำหนักตรง และจ่ายเงินทันทีอาเหลียงยืนอยู่หน้าตาชั่ง มือหนึ่งถือสมุด อีกมือคอยตรวจตราประทับบนแผ่นไม้"เกวียนของหมู่บ้านตะวันออก ข้าวสาลีหนึ่งพันสองร้อยชั่ง"คนงานสองคนช่วยกันยกกระสอบลงจากรถชายชราชาวนาผู้เป็นเจ้าของเกวียนยืนมองตาชั่งอย่างระมัดระวังอาเหลียงตรวจน้ำหนักแต่ละถุง แล้วจดลงสมุดตามจริง"มีสองถุงความชื้นสูงกว่าปกติ ต้องแยกไว้ตากก่อนขอรับ"ชายชราหน้าเสียเล็กน้อย"เช่นนั้นจะหักราคาเท่าใด""ยังไม่หักขอรับ เราจะชั่งน้ำหนักหลังตากอีกครั้ง แล้วจ่ายตามน้ำหนักจริง"ชายชรามองเขาอย่างประหลาดใจ"ไม่หักทั้งหมดหรือ""ไม่หักทั้งหมด"อาเหลียงตอบตามกฎที่กู้หว่านหนิงกำหนด"เมล็ดชื้นยังใช้ได้ เพียงต้อ

ตอนที่ 65 เครือข่ายวัตถุดิบแสงอาทิตย์เช้าสาดลงบนลานกว้างหน้าโรงสีแห่งใหม่ของกู้หว่านหนิง เสียงล้อเกวียนดังต่อเนื่องตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ฝุ่นสีทองจากเมล็ดข้าวสาลีลอยอ้อยอิ่งอยู่กลางอากาศ กลิ่นหอมของรวงข้าวแห้งปะปนกับกลิ่นไม้ใหม่ของยุ้งฉางที่เพิ่งสร้างเสร็จไม่นานวันนี้ไม่ใช่เพียงวันธรรมดาวันหนึ่งแต่เป็นวันที่ทุกคนเฝ้ารอชาวนากลุ่มแรกที่ทำสัญญากับกู้หว่านหนิงกำลังนำผลผลิตทั้งหมดมาส่งเข้าคลังตามข้อตกลงเกวียนคันแรกค่อย ๆ เคลื่อนผ่านประตูไม้ขนาดใหญ่คนงานรีบเข้ามาช่วยกันยกกระสอบข้าวสาลีลงจากเกวียนอย่างเป็นระเบียบหลิวต้าซานยืนถือสมุดบัญชีอยู่หน้าโกดัง สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นเขาเปิดกระสอบใบแรก ใช้มือตักเมล็ดข้าวสาลีขึ้นมาตรวจดูอย่างละเอียดเมล็ดทุกเมล็ดอวบแน่น สีเหลืองทองสวยงามเขาพยักหน้าทันที"คุณภาพดีมาก"ชายชราชาวนาผู้เป็นหัวหน้ากลุ่มยิ้มกว้าง"พวกเราคัดเมล็ดอย่างดีที่สุดก่อนส่งมา""ไม่มีใครกล้าผสมของเสีย เพราะนี่คือสัญญาที่ให้ไว้กับแม่นางกู้"หลิวต้าซานหัวเราะเบา ๆ"พวกเราก็จะรักษาสัญญาเช่นกัน""น้ำหนักครบ จ่ายเงินครบ ไม่มีการหักแม้แต่อีแปะเดียว"คำพูดนั้นทำให้ชาวนาหลายคนยิ้ม

ตอนที่ 67 : โรงงานไส้ซาลาเปารุ่งอรุณของวันใหม่ แสงแดดอ่อนสาดลงบนป้ายไม้ของหอม่านเซียง ผู้คนที่เดินผ่านต่างมองเห็นเกวียนขนกระสอบแป้งตราดอกเหมยเข้าออกอย่างต่อเนื่อง จนภาพเช่นนี้เริ่มกลายเป็นความเคยชินของชาวเมืองภายในเรือนบัญชี กู้หว่านหนิงกำลังนั่งตรวจสมุดรายรับรายจ่ายที่หลิวต้าซานเพิ่งนำมาวางตรงหน้าตัวเลขของกิจการเติบโตขึ้นทุกเดือนรายได้จากร้านซาลาเปาเพิ่มขึ้นรายได้จากการขายแป้งก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วแต่สายตาของนางกลับหยุดอยู่ที่อีกหน้าหนึ่งเป็นรายงานจากแต่ละสาขานางเปิดอ่านทีละบรรทัดสาขาทิศเหนือขายดีมากสาขาทิศใต้ลูกค้าประจำเพิ่มขึ้นสาขาตลาดตะวันออกเริ่มมีลูกค้าต่างเมืองแต่เมื่ออ่านจบ นางกลับขมวดคิ้วเล็กน้อยหลิวต้าซานสังเกตเห็นจึงรีบถาม"นายหญิง มีสิ่งใดผิดปกติหรือ"กู้หว่านหนิงเลื่อนสมุดไปตรงหน้าเขา"เจ้าลองดู"หลิวต้าซานอ่านอยู่ครู่หนึ่ง"ยอดขายดีทุกสาขา""ไม่มีปัญหานี่ขอรับ"กู้หว่านหนิงส่ายหน้า"ดูรายงานความคิดเห็นของลูกค้า"หลิวต้าซานก้มลงอ่านอีกครั้งคราวนี้เขาเริ่มเห็นความแตกต่างบางสาขามีคนชมว่าไส้หมูแดงหวานกำลังดีบางสาขากลับมีลูกค้าบอกว่าหวานกว่าปกติบางแห่งได้รับ

ตอนที่ 69 : เริ่มฮั้วราคารุ่งเช้าของวันถัดมา เมืองทั้งเมืองยังคงดูคึกคักเช่นเดิม เกวียนสินค้าหลายสิบคันวิ่งเข้าออกประตูเมืองไม่ขาดสาย เสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนเรียกลูกค้าดังระงมไปทั่วตลาดสำหรับผู้คนทั่วไป ทุกอย่างยังคงเป็นวันธรรมดาวันหนึ่งแต่สำหรับผู้ที่อยู่ในวงการค้าธัญพืช วันนี้คือวันที่กระแสลมกำลังเปลี่ยนทิศภายในคฤหาสน์ตระกูลเฉียน บ่าวรับใช้กำลังจุดตะเกียงและชงชาชั้นดีต้อนรับแขกผู้มีเกียรติ โต๊ะไม้ยาวถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ มีถ้วยชาวางเรียงครบทุกที่นั่งไม่นานนัก บุรุษหลายคนในชุดผ้าไหมหรูหราทยอยเดินเข้ามาแต่ละคนล้วนเป็นเจ้าของโรงสี เจ้าของโกดัง พ่อค้าธัญพืชรายใหญ่ และพ่อค้าคนกลางที่มีอิทธิพลในเมืองคนเหล่านี้แทบไม่เคยรวมตัวกันพร้อมหน้าเว้นเสียแต่ว่าจะเกิดเรื่องสำคัญอย่างยิ่งเมื่อทุกคนนั่งประจำที่เรียบร้อย ประตูห้องจึงค่อย ๆ เปิดออกเฉียนจิ้นไฉเดินเข้ามาด้วยสีหน้าสงบนิ่งทุกคนลุกขึ้นพร้อมกัน"คารวะนายท่านเฉียน"เขาเพียงยกมือเล็กน้อยเป็นเชิงตอบรับ ก่อนนั่งลงตรงหัวโต๊ะสายตากวาดมองทุกคนอย่างช้า ๆไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียงหลังจากปล่อยให้ความเงียบปกคลุมอยู่พักใหญ่ เฉียนจิ้นไฉจึงเอ่ย