Semua Bab หย่าแล้วเป็นเศรษฐีนี: Bab 31 - Bab 40

ตอนที่ 32 โลโก้ดอกข้าวทองหลายวันหลังจากกู้หว่านหนิงตัดสินใจเปลี่ยนชื่อร้านเป็นหอม่านเซียง ชื่อใหม่นั้นก็เริ่มถูกพูดถึงในหมู่คนงานและลูกค้าประจำแม้ป้ายไม้ยังอยู่ระหว่างการแกะสลัก แต่กู้หว่านหนิงก็เริ่มให้ทุกคนเรียกชื่อใหม่จนคุ้นปาก"หอม่านเซียง"ชื่อที่หมายถึงความหอมซึ่งอบอวลไปทั่วนางตั้งใจให้มันเป็นมากกว่าชื่อของร้านอาหารวันหนึ่งมันจะต้องกลายเป็นชื่อที่ผู้คนจดจำ แม้อยู่ห่างจากเมืองหลินอันหลายร้อยลี้เช้าวันนั้น อาจารย์เหอส่งเด็กฝึกงานนำแบบร่างป้ายมาให้ตรวจสอบเป็นครั้งสุดท้ายแผ่นกระดาษขนาดใหญ่ถูกคลี่ออกบนโต๊ะกลางกระดาษมีตัวอักษรสามคำเขียนอย่างสง่างาม"หอม่านเซียง"ตัวอักษรสีทองวางอยู่บนพื้นไม้สีเข้ม ดูเรียบง่ายแต่โดดเด่นกู้หว่านหนิงยืนมองอยู่นานนางพอใจกับแบบนี้มากไม่หรูหราจนเกินไปไม่ธรรมดาจนถูกมองข้ามเพียงมองจากฝั่งตรงข้ามถนนก็สามารถอ่านชื่อได้ชัดเจนเสี่ยวเป่ากับเด็กคนอื่นพากันยืนล้อมโต๊ะ ดวงตาของแต่ละคนเต็มไปด้วยความตื่นเต้นเสี่ยวอวี้ชี้ไปยังตัวอักษรแล้วพูดว่า"ป้ายนี้สวยมากเจ้าค่ะ เถ้าแก่กู้"เสี่ยวเป่าพยักหน้าแรง"เมื่อแขวนหน้าร้าน คนทั้งตลาดต้องมองเห็นแน่นอนขอรับ"กู้ห

ตอนที่ 34 ซื้อห้าแถมหนึ่งนับตั้งแต่หอม่านเซียงติดตั้งป้ายร้านและป้ายบอกทางทั่วเมือง ลูกค้าก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัดทุกเช้าหน้าร้านเต็มไปด้วยผู้คนลูกค้าประจำยังคงกลับมาซื้อเหมือนเดิมส่วนลูกค้าใหม่ก็เดินทางมาตามป้ายจากหน้าประตูเมืองและท่าเรือไม่ขาดสายคนงานทุกคนต่างมีงานทำตลอดทั้งวันเตานึ่งแทบไม่ได้หยุดพักกลิ่นหอมของแป้งและไส้ซาลาเปาลอยออกมาจากครัวตั้งแต่รุ่งเช้าจนถึงยามเย็นแม้กิจการจะเติบโตอย่างรวดเร็วแต่กู้หว่านหนิงกลับไม่เคยพอใจกับตัวเลขเพียงผิวเผินหลังปิดร้านทุกคืน นางยังคงนั่งตรวจบัญชีอย่างละเอียดรายรับรายจ่ายต้นทุนวัตถุดิบจำนวนลูกค้าจำนวนสินค้าที่ขายได้ทุกอย่างถูกบันทึกไว้ครบถ้วนคืนนั้น นางพลิกสมุดบัญชีไปหลายหน้าก่อนใช้ปลายพู่กันวงตัวเลขบางชุดเอาไว้เสี่ยวเป่าซึ่งกำลังช่วยคิดเงินเดินเข้ามาเห็นพอดี"เถ้าแก่กู้ มีสิ่งใดผิดปกติหรือขอรับ?"กู้หว่านหนิงส่ายหน้า"ไม่ใช่ผิดปกติ""แต่ยังดีได้มากกว่านี้"เสี่ยวเป่าเดินเข้ามาดูสมุดตัวเลขเรียงเต็มหน้ากระดาษจนเขาแทบมองไม่เข้าใจ"ข้าไม่เห็นว่ามีปัญหาตรงไหนเลย"กู้หว่านหนิงใช้พู่กันแตะตัวเลขบรรทัดหนึ่ง"เจ้าดูตรงนี้""ลูกค้าห

ตอนที่ 36 บัตรคิวใบแรกของเมืองเช้าตรู่วันต่อมา ท้องฟ้าเหนือเมืองหลินอันยังไม่ทันสว่างเต็มที่ แต่หน้าร้านหอม่านเซียงกลับเต็มไปด้วยผู้คนแล้วลูกค้าประจำจำนวนมากรู้ดีว่า หากมาช้าเกินไป ซาลาเปาหมูแดงรอบแรกอาจหมดก่อนถึงคิวของตนบางคนจึงมารอตั้งแต่ร้านยังไม่เปิดบางคนถือเก้าอี้ไม้ตัวเล็กมานั่งบางคนยืนคุยกันเป็นกลุ่มส่วนพ่อค้าต่างเมืองที่ต้องออกเดินทางในตอนสาย ก็พากันมารอซื้ออาหารเป็นเสบียงก่อนประตูเมืองจะคับคั่งเสี่ยวเป่าเปิดประตูร้านออกมาเพียงครึ่งบานเพื่อเตรียมพื้นที่ด้านหน้า แต่ทันทีที่ลูกค้าเห็นความเคลื่อนไหว ทุกคนก็พากันขยับเข้าใกล้แถวที่เคยพอเป็นระเบียบเริ่มเบียดกันแน่นขึ้นชายวัยกลางคนคนหนึ่งรีบก้าวไปยืนด้านหน้าหญิงร่างท้วมที่ถือถุงผ้าอยู่ข้างหลังเห็นเช่นนั้นจึงร้องขึ้น"เจ้ามาทีหลัง เหตุใดจึงแทรกขึ้นไปข้างหน้า?"ชายผู้นั้นหันกลับมาตอบอย่างไม่พอใจ"ข้ายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่ฟ้ายังมืด เพียงเดินไปซื้อชาเท่านั้น"หญิงร่างท้วมแค่นเสียง"เมื่อเจ้าเดินออกไป ที่ของเจ้าก็ไม่มีแล้ว"ชายอีกคนที่ยืนใกล้กันรีบพูดแทรก"ข้าต่างหากที่มาก่อนพวกเจ้าทั้งสอง"เสียงโต้เถียงดังขึ้นทันทีลูกค้าที่อยู่ด

ตอนที่ 38 สงครามราคารุ่งเช้าวันหนึ่ง เมืองหลินอันยังคงคึกคักเช่นทุกวันพ่อค้าแม่ค้าต่างเปิดร้านรับลูกค้าตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างแต่เช้าวันนี้กลับมีเสียงพูดถึงเรื่องเดียวกันดังไปทั่วตลาด"ร้านเถ้าแก่หานลดราคา""ซาลาเปาถูกกว่าหอม่านเซียงตั้งหลายอีแปะ""ได้ยินว่าหมั่นโถวก็ลดเหมือนกัน"ข่าวแพร่กระจายรวดเร็วราวกับลมพัดผู้คนจำนวนมากเดินไปดูด้วยความสงสัยหน้าร้านของเถ้าแก่หานแขวนป้ายผืนใหญ่ตัวอักษรสีแดงสะดุดตา"ลดราคาทุกเมนู""ถูกที่สุดในเมือง"ลูกค้าหลายคนหยุดอ่าน ก่อนหันไปมองราคาที่เขียนไว้เสียงอุทานดังขึ้นเป็นระยะ"ถูกกว่าจริง""ราคานี้แทบไม่มีกำไร"บางคนถึงกับเปรียบเทียบกับราคาของหอม่านเซียงผลต่างแม้ไม่มาก แต่ก็เพียงพอให้คนจำนวนหนึ่งลังเลภายในร้านของเถ้าแก่หาน ชายวัยกลางคนกำลังนั่งยิ้มอยู่หลังโต๊ะคนงานคนหนึ่งถามด้วยสีหน้ากังวล"เถ้าแก่ขอรับ""หากขายราคานี้ต่อไป เราจะขาดทุนมิใช่หรือ?"เถ้าแก่หานยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างสบายใจ"ข้ารู้"คนงานยิ่งตกใจ"แล้วเหตุใดจึงยังลดอีกขอรับ"เถ้าแก่หานหัวเราะเบาๆ"ข้าไม่ได้ต้องการกำไรในตอนนี้""ข้าต้องการให้หอม่านเซียงอยู่ไม่ได้"เขาวางถ้วยชาลง"ร้านของ

ตอนที่ 40 ร้านคู่แข่งขาดทุนผ่านไปหนึ่งเดือนเต็มนับจากวันที่เถ้าแก่หานประกาศลดราคาสินค้าทั้งร้านอย่างเอิกเกริก ถนนสายการค้าที่เคยเต็มไปด้วยเสียงเรียกลูกค้า บัดนี้กลับมีบรรยากาศแตกต่างจากเดิมอย่างเห็นได้ชัดหน้าร้านหานจี้ฝางยังคงแขวนป้ายสีแดงตัวโต เขียนข้อความว่าซาลาเปาและหมั่นโถวทุกชนิดราคาถูกกว่าร้านอื่นในเมือง ทว่าป้ายที่เคยดูสะดุดตาในวันแรกกลับซีดจางเพราะแดดและฝน ขอบกระดาษเริ่มม้วนงอ ราวกับสะท้อนชะตาของเจ้าของร้านที่กำลังค่อย ๆ เสื่อมถอยลงทุกวันเถ้าแก่หานยืนอยู่หลังโต๊ะคิดเงิน ใบหน้าซูบตอบ ดวงตาแดงก่ำจากการอดนอน เขาพลิกสมุดบัญชีไปมาเป็นครั้งที่เท่าไรไม่มีใครรู้ ตัวเลขทุกหน้าล้วนบาดตาราวกับคมมีดเงินที่จ่ายออกไปมากกว่าเงินที่รับเข้ามาแป้งสาลีที่ซื้อไว้กองเต็มโกดังเนื้อหมูที่เคยใช้ของดีเริ่มเปลี่ยนเป็นเนื้อส่วนราคาถูกน้ำมันที่ใช้ทอดของก็ลดคุณภาพลงแม้กระทั่งถ่านสำหรับนึ่งซาลาเปา เขายังสั่งให้ลูกจ้างใช้ให้น้อยที่สุดแต่ไม่ว่าเขาจะประหยัดเพียงใด ตัวเลขขาดทุนก็ยังเพิ่มขึ้นทุกวัน“เถ้าแก่ วันนี้ขายซาลาเปาหมูได้เพียงเจ็ดเข่งขอรับ”ลูกจ้างคนหนึ่งรายงานด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่นเถ้าแก่หานเง