Semua Bab หย่าแล้วเป็นเศรษฐีนี: Bab 41 - Bab 50

ตอนที่ 42 สูตรเดียว มาตรฐานเดียวหลังจากตัดสินใจเปิดสาขาที่สอง กู้หว่านหนิงแทบไม่ได้พักเต็มคืนอีกเลยแม้ร้านใหม่ใกล้ประตูเมืองฝั่งตะวันตกจะซ่อมแซมไปได้กว่าครึ่งแล้ว ป้ายหอม่านเซียงแผ่นใหม่ก็ใกล้แกะสลักเสร็จ เตานึ่งกับโต๊ะขายของถูกสั่งทำตามขนาดที่กำหนด ทุกอย่างดูเหมือนกำลังดำเนินไปอย่างราบรื่นแต่สิ่งที่ทำให้นางกังวลที่สุดกลับไม่ใช่ค่าเช่า ไม่ใช่เงินทุน และไม่ใช่จำนวนลูกค้าสิ่งที่นางกังวลคือรสชาติหากซาลาเปาหมูแดงของสาขาใหม่หวานกว่าสาขาเดิมเพียงเล็กน้อย หากซาลาเปาครีมมีแป้งหนากว่า หรือหมั่นโถวธัญพืชนึ่งนานเกินไปจนเนื้อแข็ง ลูกค้าย่อมรู้สึกได้ทันทีคนที่ซื้อจากหอม่านเซียงไม่ได้ซื้อเพียงอาหารรองท้องพวกเขาซื้อความเชื่อมั่นลูกค้ายอมเดินทางไกล ยอมต่อแถว และยอมจ่ายในราคาที่ไม่ถูกที่สุด เพราะเชื่อว่าทุกครั้งที่เปิดห่อออกมา พวกเขาจะได้รับรสชาติเดิมที่คุ้นเคยหากสาขาที่สองทำไม่ได้ ชื่อเสียงที่กู้หว่านหนิงสร้างมาทั้งหมดอาจพังลงในเวลาไม่กี่วันเช้าวันรุ่งขึ้น พนักงานทุกคนจึงถูกเรียกมารวมตัวกันตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างบนโต๊ะกลางห้องมีตาชั่ง ถ้วยตวง นาฬิกาน้ำ กระดาษ พู่กัน และถาดวัตถุดิบวางเรียงอย่

ตอนที่ 44 ยอดขายทะยานหลังจากสาขาที่สองของหอม่านเซียงเปิดทำการอย่างเป็นทางการได้เพียงครึ่งเดือน ยอดขายรวมของทั้งสองสาขาก็เพิ่มขึ้นเกือบเท่าตัวตัวเลขในสมุดบัญชีไม่ได้หลอกใครทุกคืน เมื่ออาเหลียงส่งรายงานจากสาขาฝั่งตะวันตกกลับมายังสาขาเดิม เสี่ยวเป่าจะรีบนำสมุดรับเงิน สมุดจ่ายเงิน และสมุดวัตถุดิบมาตรวจเทียบกันทันทีช่วงสามวันแรก ยอดขายของสาขาใหม่ยังไม่สูงนักผู้คนจำนวนมากหยุดมองป้ายหอม่านเซียงด้วยความสนใจ แต่ยังไม่กล้าเข้ามาซื้อ บางคนเคยได้ยินชื่อร้านจากฝั่งตะวันออก ทว่ายังสงสัยว่าสาขาใหม่จะมีรสชาติเหมือนเดิมหรือไม่วันที่สี่ ลูกค้าคนแรกจากท่าเกวียนกลับมาซื้อซ้ำวันที่ห้า คนงานขนของพาเพื่อนมาด้วยอีกสี่คนวันที่หก พ่อค้าจากต่างเมืองซื้อซาลาเปาหมูแดงไปยี่สิบลูกเมื่อถึงวันที่เจ็ด แถวลูกค้าหน้าร้านก็เริ่มยาวออกไปจนเกือบถึงร้านขายเชือกข้างเคียงหลังจากนั้น ยอดขายก็เพิ่มขึ้นทุกวันเช้าวันหนึ่ง กู้หว่านหนิงมาถึงสาขาฝั่งตะวันตกก่อนฟ้าสางแม้ยังไม่ถึงเวลาเปิดร้าน แต่บริเวณท่าเกวียนเริ่มมีผู้คนพลุกพล่านแล้วเสียงล้อเกวียนบดกับพื้นหินดังต่อเนื่องคนงานช่วยกันยกกระสอบข้าว ถังน้ำมัน และหีบสินค้าลง

ตอนที่ 46 ล่าตัวคนปลอมก่อนฟ้าสาง เมืองทั้งเมืองยังปกคลุมด้วยหมอกบาง ถนนหลายสายเงียบสงัด มีเพียงเสียงล้อเกวียนของพ่อค้าที่เร่งเดินทางเข้าเมืองกับเสียงฝีเท้าคนงานซึ่งกำลังไปยังตลาดเช้าภายในหอม่านเซียง ตะเกียงในห้องด้านหลังยังสว่างอยู่กู้หว่านหนิงยืนอยู่หน้าโต๊ะ บนโต๊ะมีแผนที่เมือง กระดาษห่อสินค้าปลอมหลายแบบ และรายชื่อร้านที่ใช้ชื่อคล้ายหอม่านเซียงวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบเสี่ยวเป่ากับอาเหลียงยืนอยู่ตรงหน้านางวันนี้ทั้งสองไม่ได้สวมเสื้อผ้าของพนักงานหอม่านเซียงอาเหลียงเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าฝ้ายหยาบสีเทา ใบหน้าเปื้อนฝุ่นเล็กน้อย ราวกับเป็นคนงานขนของจากต่างเมืองส่วนเสี่ยวเป่าสวมเสื้อเก่าตัวหลวม แบกตะกร้าสานไว้ด้านหลัง ทำให้ดูเหมือนเด็กช่วยงานของพ่อค้าเร่กู้หว่านหนิงมองทั้งสองอย่างละเอียด ก่อนกำชับอีกครั้ง“จำไว้ วันนี้พวกเจ้าเป็นเพียงลูกค้า”“ห้ามถามตรงเกินไป”“ห้ามทำให้คนขายรู้ว่ากำลังถูกสืบ”อาเหลียงพยักหน้า“ข้าจะทำทีเป็นคนงานที่มาซื้ออาหารไปให้เพื่อนขอรับ”เสี่ยวเป่าเสริมว่า“ส่วนข้าจะถามว่าหากซื้อจำนวนมากจะลดราคาได้หรือไม่ แล้วลองถามว่าพวกเขารับของมาจากที่ใด”กู้หว่านหนิงมองเด็ก

ตอนที่ 48 เปิดโปงต่อหน้าคนทั้งเมืองรุ่งเช้าวันต่อมา ประตูศาลาว่าการเมืองเปิดเร็วกว่าปกติเจ้าหน้าที่หลายคนออกไปติดประกาศตามตลาด ประตูเมือง โรงเตี๊ยม และถนนสายการค้า เนื้อหาในประกาศระบุว่า ทางการจะเรียกพ่อค้า เจ้าของร้าน ผู้รับจ้างขนส่ง และผู้เสียหายจากสินค้าปลอมมารวมตัวกันที่ลานหน้าศาลาว่าการในยามสายข่าวแพร่กระจายรวดเร็วราวกับลมพัดผ่านทุ่งหญ้าผู้คนต่างรู้ดีว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับสินค้าที่ใช้ชื่อคล้ายหอม่านเซียงตลอดหลายวันที่ผ่านมา มีลูกค้าจำนวนไม่น้อยซื้อซาลาเปาจากร้านปลอมแล้วพบว่าแป้งแข็ง ไส้บูด และมีกลิ่นเปรี้ยว บางครอบครัวมีเด็กปวดท้อง บางคนซื้อไปเป็นของฝากแล้วต้องเสียหน้าร้านเล็กหลายแห่งที่ใช้ตรารวงข้าวคล้ายกันก็เริ่มปิดแผงหนีตั้งแต่ยังไม่สว่างแต่สายเกินไปแล้วทางการได้ส่งเจ้าหน้าที่ไปควบคุมโกดังเฉิงตั้งแต่กลางดึกประตูทุกด้านถูกปิดคนงานทั้งหมดถูกเรียกสอบสวนรถส่งของถูกยึดตะกร้าสินค้า กระดาษห่อ ตราไม้ สมุดบัญชี และวัตถุดิบคุณภาพต่ำถูกเก็บเป็นหลักฐานคนขายตามแผงหลายแห่งก็ถูกเรียกตัวมาพร้อมกันไม่มีผู้ใดสามารถหลบหนีได้ทันเมื่อถึงยามสาย ลานหน้าศาลาว่าการก็เต็มไปด้วยผู้คนพ

ตอนที่ 50 เพลิงกลางดึกหลังจากเหตุการณ์สินค้าปลอมสงบลง หอม่านเซียงสาขาแรกกลับมาคึกคักยิ่งกว่าเดิมลูกค้าประจำเพิ่มขึ้นคำสั่งซื้อจากงานเลี้ยงมีเข้ามาไม่ขาดพ่อค้าต่างเมืองเริ่มติดต่อซื้อสินค้าไปขายต่อแม้กู้หว่านหนิงจะยังไม่ลงมือสร้างครัวกลางทันที แต่นางก็เริ่มเก็บเงิน เตรียมคน และรวบรวมข้อมูลอย่างเป็นระบบทุกอย่างดูเหมือนกำลังก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคงไม่มีผู้ใดคิดว่า ภัยร้ายครั้งใหม่กำลังคืบคลานเข้ามาอย่างเงียบเชียบคืนนั้น หลังปิดร้าน พนักงานส่วนใหญ่กลับไปพักแล้ว เหลือเพียงกู้หว่านหนิง เสี่ยวเถา เสี่ยวเป่า อาเหลียง และคนงานอีกสามคนที่กำลังตรวจบัญชีและจัดเตรียมวัตถุดิบสำหรับวันรุ่งขึ้นภายในครัว กลิ่นแป้งหมักอ่อน ๆ ยังลอยอยู่ถังแป้งถูกปิดฝาเนื้อหมูสำหรับทำไส้ถูกนำไปเก็บในห้องเย็นลังถึงถูกล้างและวางผึ่งไว้ส่วนฟืนกับถ่านถูกจัดเก็บในคลังไม้ด้านหลังร้านเสี่ยวเป่านั่งอยู่ในห้องบัญชี กำลังคัดลอกยอดขายของสาขาที่สองลงในสมุดรวมเขาขมวดคิ้วกับตัวเลขอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้าถาม“พี่หว่านหนิง วันนี้ค่าฟืนของสาขาตะวันตกสูงขึ้นอีกยี่สิบอี๊แปะขอรับ”กู้หว่านหนิงรับสมุดมาดู“อาเหลียงบอกหรือไม่