Lahat ng Kabanata ng THE BILLIONAIRE SINGLE DAD NEXT DOOR: Kabanata 31 - Kabanata 40

ERIN'S POV"What are you doing here?"Napasinghap ako. Parang biglang tumigil ang tibok ng puso ko. Nakatayo si Killian sa may pintuan. Nakahubad na ang suit jacket niya at nakalaylay iyon sa isang balikat. Bahagyang nakaluwag ang kurbata at nakabukas ang unang dalawang butones ng puting polo niya. Halata ang pagod sa mukha niya, ngunit mas nangingibabaw ang malamig at madilim niyang ekspresyon. Hindi ko man lang narinig ang pagdating niya."I'm... I'm sorry." Agad akong napaatras. "The door was open. I was just-""I told you not to enter this room." Malamig ang boses niya. Hindi mataas. Hindi rin galit na galit pero sapat iyon para maramdaman kong parang nagyeyelo ang buong silid.Mabilis akong napayuko."I wasn't planning to come inside. I only wanted to take a look.""Then why are you standing in front of her?"Napakurap ako. Unti-unti akong napalingon sa malaking portrait. Sa baba nito ay may maliit na pangalan.Hannah Saavedra. Hannah... Siya pala ang dating asawa niya. Ang bab

ERIN'S POVTahimik kaming magkatabing nakatayo habang unti-unting umaakyat ang elevator.Tanging mahinang ugong ng makina at ang banayad na paggalaw nito ang maririnig sa loob.Napakaliit ng espasyo.Ramdam ko ang presensya ni Killian kahit ilang hakbang ang layo namin sa isa't isa.Hindi ko alam kung bakit pero sa tuwing nagiging malapit kami sa isa't isa, para bang kusa na lamang bumibilis ang tibok ng puso ko.Mahigpit kong niyakap ang paper bag na hawak ko habang kunwari'y nakatingin lang sa ilaw na nagpapalit ng numero sa itaas ng pinto.Huwag kang tumingin sa kanya, Erin.Huwag, ngunit tila may sariling isip ang mga mata ko. Hindi ko napigilang pasulyap siyang tingnan. Nakatayo lang siya roon. Diretso ang tingin niya sa pintuan ng elevator. Tahimik at napakaseryoso niya. At gaya ng dati, hindi mabasa ang nasa isip niya. Pakiramdam ko'y ilang minuto kaming nakatayo roon kahit ilang segundo lang naman talaga ang lumipas.Hindi nagtagal, huminto ang elevator sa aming palapag. Dahan

KILLIAN'S POV Tahimik ang buong sala. Tanging tunog ng horror movie ang pumupuno sa paligid. Paminsan-minsan ay naririnig ko ang mahinang halakhak ni Hershey habang tuwang-tuwang nanonood ng nakakatakot na eksena. Samantalang, hindi ko inaalis ang tingin ko sa babaeng nasa kabilang dulo ng sofa. Hindi niya alam. Hindi niya napapansing kanina ko pa siya pinagmamasdan. Sa tuwing may biglang lalabas na multo sa screen. Mariin niyang ipinipikit ang mga mata at gaya ng kanina, kinakagat niya ang kanang hinlalaki niya. Parang batang pilit nagpapakatapang. Napapailing ako. Hindi... Hindi puwede. Coincidence lang ito. Maraming tao ang natatakot sa horror movies. Maraming tao rin ang may parehong mannerisms. Walang ibig sabihin iyon. Wala. Pinilit kong ibalik ang atensyon ko sa telebisyon ngunit isang malakas na jump scare ang biglang lumabas sa screen. "Aah!" Tili niya. Napasinghap si Erin. Kasabay noon ay hindi niya namalayang napahawak siya sa braso ko. Hawak ko kasi an

KILLIAN'S POVHindi ko maalis ang tingin ko sa kamay ni Erin. Sa maliit na peklat sa palasingsingan niya. Isang simpleng peklat lamang iyon pero bakit parang may kung anong kumurot sa dibdib ko nang makita ko iyon?"Where did you get it?" Muli kong tanong.Umiling siya."I told you, I don't know." sagot niya. Her voice was calm, but I could see the confusion in her eyes. Hindi niya talaga alam at iyon ang mas lalong nagpagulo sa isip ko.Napabuntong-hininga ako at tuluyang binitawan ang kamay niya."Forget it."Umatras ako ngunit bago pa ako makalayo, narinig ko ang boses niya."Why are you asking?" tanong niya. Huminto ako. Hindi ako agad lumingon dahil sa totoo lang, hindi ko rin alam ang tamang sagot. Hindi ko maipaliwanag kung bakit biglang nagbago ang tibok ng puso ko nang makita ko ang peklat na iyon.Wala akong karapatang magtanong. Wala akong dahilan."Nothing." Malamig kong sagot. "Just curious."Narinig ko ang mahina niyang buntong-hininga."You're not good at pretending,

ERIN'S POVPagmulat ko ng mga mata kinabukasan, napansin kong hindi pamilyar ang kisame, hindi iyon ang kulay ng kisame sa silid ko. Bahagya kong nilibot ang mga mata, nakita ko ang ilang mga laruan at librong pambata sa di kalayuan. Silid iyon ni Hershey.Saglit akong napakurap. Hindi kaagad na-process ng utak ko kung bakit ako naroon. Nananaginip ba ako? Hanggang sa may naramdaman akong maliit na braso na nakayakap sa baywang ko.Napalingon ako. Nakita ko ang maamong mukha ni Hershey. Mahimbing pa rin itong natutulog, nakadikit ang maliit nitong katawan sa akin habang mahigpit na nakahawak sa laylayan ng damit ko. Doon ko lang napagtanto ang lahat. Napangiti ako. I must have fallen asleep here. Hindi ko na namalayang lumipas ang gabi. Marahan kong hinaplos ang buhok niya. Mas malamig na ang noo niya kumpara kagabi.Mabuti na lang.Unti-unti akong bumangon, siniguradong hindi magigising ang bata. Maingat kong inayos ang kumot sa katawan niya bago ako tahimik na lumabas ng silid.Pag