All Chapters of รวมเรื่องจีนย้อนยุค เกิดใหม่ ทะลุมิติ SS1: Chapter 11 - Chapter 20

12 “ซินหยาน ซินหยาน” “อะไรเหรอไห่หลาน ฉันกำลังนอนหลับฝันดีอยู่นะ มาปลุกฉันทำไม” “ไม่ปลุกไม่ได้ครับ เยว่เล่อกับหวังลี่มาขวางทางพวกเราครับ” พอได้ยินชื่อของหญิงสาวร่างบางสองคนนี้ก็ทำให้ซินหยานตื่นเต็มตาพร้อมกับความโกรธแค้นที่เธอมี มันเป็นความโกรธแค้นของซินหยานคนเก่าที่ซินหยานคนปัจจุบันได้รับมา อย่างกับว่ามันเป็นสิ่งที่เธอทิ้งเอาไว้เพื่อให้ซินหยานคนปัจจุบันเป็นคนจัดการแทน สำหรับซินหยานในตอนนี้มีแต่ต้องรับมันเอาไว้ แล้วเพื่อเป็นการตอบแทนที่เธอได้เกิดใหม่มาอยู่ในร่างนี้ เธอก็จะเป็นคนสานต่อเอง (ต้องจัดการขั้นเด็ดขาด) “ไห่หลาน ไม่ต้องลงเกวียนมานะ เดี๋ยวฉันลงไปคนเดียว” “แต่ว่า” “ไม่ต้องห่วง พวกมันเอาฉันไม่ลงหรอก” มีแต่ต้องยอมปล่อยให้คุณเธอจัดการเองนั่นแหละไห่หลานเอ๊ย ซินหยานลงจากเกวียนวัว เดินตรงไปหาสองคนนั้นด้วยความรู้สึกนิ่งเฉยไม่รู้สึกเกรงกลัวต่อพวกเขา มันก็แหงอยู่แล้วแหละ เพราะเธอไม่ใช่ซินหยานคนเก่า แต่เป็นซินหยานคนที่ไม่ยอมใครทั้งนั้น ไม่ว่าจะด้วยเรื่องอะไรก็ตาม แล้วเพื่

14 สถานการณ์เฉกเช่นนี้ ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถห้ามปรามทั้งสองฝ่ายได้ ซินหยานรู้อยู่แล้วว่าวันนี้จะต้องไม่ถึง แต่ไม่คิดว่ามันจะเร็วขนาดนี้ “อีเด็กเวร แกกล้าตบฉันเหรอ” “แล้วมันยังไงล่ะ คุณป้าตบฉันก่อน ฉันก็ต้องตบป้าคืนสิ แรงมาแรงกลับไม่โกงนะคะคุณป้า” “กรี๊ด! อีเด็กบ้า อีลูกพ่อแม่ไม่สั่งสอน” “มันไม่เกี่ยวกับพ่อแม่ไม่สั่งสอนหรอกนะคะคุณป้า ก็คุณป้าทำร้ายฉันก่อน ฉันก็แค่ป้องกันตัวเองเท่านั้น ฉันทำผิดตรงไหน” เยว่ซินถึงกับพูดไม่ออก เพราะสิ่งที่ซินหยานพูดนั้นเป็นความจริง “แล้วก็นะ ก่อนหน้านี้ไอ้พวกสวะสองตัวนี้ก็พยายามจะเข้ามาทำร้ายฉัน ฉันก็เลยป้องกันตัว ไม่ใช่แค่ก่อนหน้านี้นะ ที่ผ่านมาตัวฉันเองก็ถูกพวกมันทำร้ายและกลั่นแกล้งฉันมาตลอด ถูกแกล้งมานานเป็นปีแล้วด้วย” คำพูดของซินหยานทำให้ชาวบ้านที่เข้ามามุงดูหันหน้ามองกันและพูดคุยกัน อย่างกับว่าพวกเขาเองก็สงสัยในสิ่งที่ซินหยานพูด “จะว่าไปแล้วก่อนหน้านี้ฉันก็เคยเห็น เยว่เล่อกับหวังลี่สาดน้ำใส่ซินหยานด้วยนะ” “ฉันก็เห็นนะ ฉันเห็นหวังลี่เอากระสอบทรายคลุมหัวซิ

1 กลิ่นหอมที่แตะจมูกนี้ไม่ใช่กลิ่นหอมของอาหาร แต่มันเป็นกลิ่นหอมของข้าวใหม่เจริญเติบโตในทุ่งนา หญิงสาวร่างบางหน้าตาบ้านๆกำลังสูดกลิ่นของข้าวใหม่อย่างสบายอารมณ์ “กลิ่นหอมจังเลย” เธอพูดพลางดูนาข้าวหลายไร่ตรงหน้า ใช่แล้ว หญิงสาวร่างบางคนนี้เธอเป็นเจ้าของพื้นที่นาแห่งนี้ซึ่งเดิมทีมันเป็นที่นาของพ่อแม่ของเธอ แต่พ่อแม่ของเธอเสียชีวิตจากการเกิดอุบัติเหตุบนท้องถนน เธอจึงได้รับการสืบทอดหลังจากนั้น ชลนิภา หญิงสาวร่างบางคนนี้ไม่ได้ต้องการอยากได้มันมาเป็นของตนเอง แต่เธออยากให้พ่อแม่ของเธอกลับมามากกว่า แต่นั่นมันเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ สิ่งที่เธอทำได้มีเพียงความคิดถึงเท่านั้น “ถ้าพ่อแม่มองดูอยู่จะภูมิใจตัวเราไหมนะ” ชลนิภาพูดกับตนเองอีกครั้งก่อนจะก้าวเท้าเดินลงจากเถียงนากลางทุ่งนา แม้เธอจะกลายเป็นผู้สืบมรดกตกทอด แต่เธอกลับทำนาไม่เป็นเลยสักนิด สิ่งที่เธอทำได้ก็คือการบริหารจัดการภายในพื้นที่นาของตนเองโดยการจ้างชาวบ้านในหมู่บ้านปลูกข้าวและเกี่ยวข้าว เธอเพียงแค่ชี้นิ้วสั่งงานแก่ชาวบ้านเพียงอย่างเดียว มันเป็นเรื่องช่วยไม่ได้

3 ความยากลำบากในชีวิตที่ต้องเผชิญหน้านั้นชลนิภารู้ดีที่สุด สิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเธอเองนั้นยากที่จะยอมรับได้ กว่าจะยอมรับมันได้ก็ใช้เวลานานอยู่เหมือนกัน อย่างเช่นตอนนี้ เธอไม่เข้าใจเหมือนกันว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหนกันแน่ “ที่นี่คือที่ไหนกันแน่” เรื่องราวที่เกิดขึ้นต่างมีคำถามทั้งหมด มีแต่คำถามที่ไร้คำตอบ ตอนนี้ชลนิภาอยู่ที่สถานที่แห่งหนึ่งซึ่งเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกัน “สวยจัง” เบื้องหน้าที่เห็นอยู่ตอนนี้เป็นทุ่งนาข้าวกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา แม้จะมองข้ามไปไกลสักแค่ไหนก็ไม่มีทางสิ้นสุดถ้าหากไม่เดินสำรวจ แต่เวลานี้คงจะทำอย่างนั้นไม่ได้ นอกจากนี้ยังมีบ้านของใครก็ไม่รู้หลังหนึ่ง ดูแล้วน่าจะเป็นบ้านที่มีเจ้าของแล้วน่าจะเป็นบ้านของเจ้าของพื้นที่ทุ่งนาแห่งนี้ “กลิ่นหอมจังเลย” สัมผัสเก่าได้กลับมาหาชลนิภาอีกครั้ง แม้จะเกิดเรื่องราวมากมายแต่พอได้กลิ่นหอมของทุ่งนาข้าวก็ทำให้ทุกอย่างกลับดูนิ่งสงบจนไม่อยากออกไปไหนทั้งนั้น ทว่าที่นี่คือที่ไหน ทุกอย่างยังคงเป็นปริศนาจนเดินไปถึงบ้านที่ชลนิภาเห็น

5 เบื้องหน้าของซูเหม่ยคือตลาดสดในหมู่บ้านซุยหนาน เป็นตลาดสดในหมู่บ้านที่พื้นที่ขนาดใหญ่ที่สามารถรองรับผู้คนได้พันกว่าคนเห็นจะได้ ภายในตลาดมีวัตถุดิบมากมายเอามาขายกันตั้งแต่รุ่งเช้าจนยาวไปถึงค่ำมืด แต่ก็จะมีชาวบ้านบางคนที่รับซื้อวัตถุดิบจากชาวบ้านที่ต้องการเอามาขายด้วยเหมือนกัน ส่วนที่พวกเขารับซื้อนั้นจะเอาไปขายในเมืองกวางตุ้งที่อยู่ติดกับหมู่บ้านซุยหนาน จากที่ได้ยินมานั้นเห็นว่าพอเอาไปขายแล้วได้กำไรเป็นเท่าตัวเลย ซึ่งมันก็เป็นผลดีสำหรับพ่อค้าแม่ค้าที่มีอาชีพค้าขายแบบนี้ เมื่อซูเหม่ยเดินเข้ามาในตลาดสด สิ่งแรกที่ทำให้เธอหยุดก็คือสายตาของชาวบ้านหลานคู่ที่หันมาจับจ้องมองดูซูเหม่ย แววตาของพวกเขานั้นทำให้ซูเหม่ยรู้สึกถูกกดดันอยู่ตลอดเวลา ราวกับว่าเธอในตอนนี้กำลังถูกพวกชาวบ้านจ้องจะเข้ามาทำร้ายเธอได้ทุกเมื่อ (ซูเหม่ยทำเรื่องเลวร้ายกับชาวบ้านพวกนี้ได้ยังไงกันนะ เธอนี่มันเลวที่สุด) ซูเหม่ยได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้ก่อนจะเดินไปยังจุดที่มีชาวบ้านรับซื้อผักป่าที่เป็นพื้นที่เฉพาะรับซื้อ “นั่นมันซูเหม่ยไม่ใช่เหรอ” “ใช่แล้ว นางซูเหม